de laatsten

En daar zijn ze dan.  Vertrokken vanop de Markt.  Vooraf had ik me niet geïnformeerd.  Ik dacht dat de onofficiële start net zoals de voorgaande jaren om tien uur was.  Verkeerd dus.  Het was om tien voor tien.  Zo heb ik de passage van Eddy Merckx die de groep op de fiets mocht vooruitrijden gemist.  Eigenlijk heb ik het niet gemist, maar u omdat ik mijn camera nog niet in de aanslag had.  Mijn excuses daarvoor.  Eddy zag er wel minder scherp uit dan de coureurs die na hem kwamen, maar 'k zou hem toch niet uit het wiel kunnen rijden, denk ik.

De renners mogen al eens platte band hebben of andere materiaalpech.  Hun entourage is er tot in de puntjes op voorbereid.  Maar iedereen hoopt natuurlijk stilletjes dat hun renners geen pech meer krijgen tijdens de laatste 20 kilometer want dan is alle moeite voor niks geweest.

Jawel, ook vrouwen waren talrijk aanwezig deze morgen.

Alles trotseren om ook maar een glimp van Tommeke te kunnen opvangen.

Flandrienweer dus toch.  Een strakke wind en bijna constant regen.  Hopelijk wint er ook een echte Flandrien.  Het weer weerhield weinigen om een kijkje te gaan nemen.
Op \'t Zand droeg natuurlijk de Quick-Stepbus de meeste belangstelling weg.

Minder heroïsch dan zijn illustere voorganger, als u het mij vraagt.

Vroeger was het de \'Tuf-tuf\',  een dancing-café
Nu is het \'Tuf\', een brasserie
Uit onbetrouwbare bron vernomen wordt het binnenkort
\'T(e)\', en ernaast \'etablissement\'

Ook dàt is Brugge.  Op de achtergrond ziet u het \"glazen kot\" zoals de Bruggelingen het zo plastisch uitdrukken.  Het is een school, natuurlijk.

Herkent u deze gevelrij?  Ik durf wedden dat sommigen onder u hier vandaag hebben voorbij geslenterd.

"Hoe sterk is de eenzame fietser die, kromgebogen over zijn stuur, de wedstrijd wint"
(Boudewijn De Groot)
Eenzaam zullen ze op het ogenblik niet zijn, en sterk: hoe langer hoe minder.  Ik heb het over de amateurs die vandaag ofwel het hele parcours van de Ronde van Vlaanderen mogen verkennen, ofwel gedeeltelijk.  Het is aangenaam fietsweer vandaag, daarvan geen klagen, maar er staat toch wel een strakke wind en als zij dan nog de Muur en andere beklimmingen onder de wielen krijgen!  De komende dagen zullen sommigen onder hen uitgeteld in hun zetel liggen.

Van nu af aan herinnert er zich niets nog aan de legende van Jantje van Pardoens.  Ook hier niet, waar nochtans alles 'zou' moeten gebeurd zijn.  Het Bargehuis.  Het was vroeger de plaats waar de barge, een binnenschip aanmeerde en die vooral een verbinding over het water legde tussen Gent en Brugge.  Eerst werd langs het jaagpad de barge voortgetrokken door mensen, later door paarden en nog later verdween de verbinding.  Nu bestaat er opnieuw een verbinding tussen Gent en Brugge maar dat is louter een pleziertocht geworden en bijlange niet zo populair als de boottochtjes naar Damme.  Maar vroeger was dat dus de beste en veiligste manier van personenvervoer.
Hoe de legende nu precies in mekaar zit, anderen kunnen het misschien beter uitleggen.  Het komt er op neer dat Jantje van Pardoens zijn meisje vertrekken zag en nooit meer terugkeren.  Maar altijd stond hij op de uitkijk vanuit het venster boven in het Bargehuis. 

Vroeger, op de plaats waar zich nu \"Eethuis Salade\" bevindt, was er het cafeetje \"Jantje van Pardoens\".  De naam ontleende het cafeetje aan een oer-Brugse legende, die van Jantje van Pardoens. 

Vroeger was er op het Walplein een eenvoudig café waar je meestal nog meer Bruggelingen aantreffen kon dan anderen ondanks het feit dat er dagelijks honderden, duizenden toeristen voorbijstroomden.  Poke heeft het onlangs eens aangekaart: in de binnenstad zijn de volkscafeetjes binnenkort op een hand te tellen.  Alles staat hoe langer hoe meer in het teken van "den toerist" want daar is geld mee te verdienen.  Op zich heb ik er niks op tegen, maar in dit geval is met het volkscafeetje ook een legende stilletjes verdwenen.  Langs de andere kant krijgen de nieuwe uitbaters een proficiat omdat ze de naam van hun zaak in onze taal behouden hebben: "eethuis Salade".