klaprozen

Nu ik toch met reclame voor Leonidas begonnen ben (eigenlijk was het die Indische dame van daarstraks die ermee begon): er kan altijd nog een reclameberichtje bij.  Niet omdat ik er eurocenten voor krijg, neen gewoon omdat het zo'n prachtig kader is waarin deze reclame zich zet, namelijk Brugge zelf.  En ook de inhoud is niet mis: het is datzelfde levende Brugge.  Dat heb je nu eenmaal met transparante dingen.  Toen ik dit fotografeerde had ik mijn bril niet op en dacht: "Tiens, Knack hergebruikt zijn panelen van verleden jaar.  Toen hadden ze ook al zo'n coverstory over onze stad gemaakt, en er ook op die manier reclame voor gemaakt".  Maar wat blijkt bij thuiskomst?  Er staat bovenaan niet 2006 maar 20/06 en da's natuurlijk een wereld van verschil.

Wat er gebeuren kan als er (voor toeristen toch) onverwachts een onweersbui boven Brugge hangt.  Die zijn daar dan compleet niet op voorzien.  Bemerk deze dame haar vreemde regenkapje, het lijkt verdacht goed op zo'n plastic zakje van Leonidas.  Maar waar zijn dan die chocolaatjes of pralines?  Opgegeten?  Onder haar kleed verstopt?

Vlak naast de Minnewaterbrug, waar men trapjes af moet om in het Minnewaterpark te geraken, treft men dezer dagen een aardig verfraaid verkeersbord C3 aan.  Eén ding moet u toegeven: het bord oogt op deze manier veel minder saai. 

Bart Cloetens wist waar we voor quizvraag 183 zoeken moesten: daar namelijk waar ik onlangs dat 'omegaprofieleke' getoond heb in het Oud St.-Jan.  Zo ziet u weer maar eens dat ik af en toe met mijn andere berichten hints geef die u leiden kunnen tot de oplossing.  Het bord dat u zag was natuurlijk een verbodsbord C3 wat betekent: verboden toegang, in beide richtingen, voor iedere bestuurder.  Dat dit bord beplakt en beschreven is, is in Brugge zeker geen unicum.

Zo komt men dankzij dat 'geschiedeniskastje' te weten dat het logo dat men gebruikt om het Hof van Watervliet aan te duiden komt van het wapenschild van de familie De Baenst die vanaf 1450 tot 1541 het Hof van Sint-Joris (dit latere Hof van Watervliet) bewoonde.  Dat wapenschild heeft men nog teruggevonden (o.a. in een hoek van een muur) en het stelt een hand voor die een stralenbundel grijpt.
Grijpen, vangen of kaatsen is "catch" en dat gebeurt met een (h)and, vandaar "Cadsant", de wapenspreuk van de familie De Baenst.

In die moderne vleugel van het Hof van Watervliet staat sinds dit jaar een soort van 'geschiedeniskast': een glazen kast waarin van alles op een moderne manier voorgesteld wordt in verband met deze plek in het hartje van Brugge.  Leest u alles wat er te lezen valt, kijkt u naar alles wat er te zien is en doet u met deze kast alles wat er te doen is (een beetje aan de knopjes prutsen), dan zult u hier toch makkelijk een kwartiertje zoet zijn en gedurende dat kwartiertje heel wat opsteken over wat we nu het 'Hof van Watervliet' noemen.

We gaan eens naar het Hof van Watervliet, gelegen langs de Oude Burg.  Het gebouw is eigendom van de Christelijke Mutualiteit maar om het even wie kan hier terecht voor voordrachten, kookdemonstraties, enzovoorts.  Het gebouw zoals we het nu kennen kwam er na grondige restauraties in de jaren 1982-1983.  Recent verwierf men er een aanpalend gebouw in de Nieuwstraat bij, brak het af en zette er een volledig nieuwe vleugel op.  Dat gebeurde allemaal in 2006-2007.

Dit is er eentje van Flater, de foto bedoel ik.   Brugge, en in het bijzonder het noordoostelijke gedeelte van de binnenstad telt veel van dergelijke muren waarachter meestal grote lappen grond schuil gaan.  Dit was te zien ter hoogte van de molens en als ik me niet vergis probeert dit koppel toeristen via een stukje lantaarnpaal klimmen toch nog een glimp van de tuin van het Guido Gezellemuseum te zien die zich achter deze muur verbergt.

Nog maar eens diezelfde plek in Brugge.  Herkent u hem nu?

Deze als enige overblijvende pomp in de Oude Gentweg staat op ongeveer 1 meter van de hoek met de Jacobijnessenstraat.  Oorspronkelijk stond ze aan de overkant.  Zeker al in 1913 was ze verplaatst naar de huidige standplaats.  Naar aanleiding van een tyfusinfectie werd de bronput van deze pomp, samen met vele andere bronputten binnen Brugge, gecontroleerd.  De bronput werd bepleisterd en de grond eromheen werd uitgegraven en vervangen door zand.  In 1939 werd het water van de put ontleed en ondrinkbaar bevonden.  Het was erg troebel en grijsachtig geel.

Tegenwoordig beschikt iedereen doorheen heel het huis over aanvoer van drinkbaar leidingwater dat gebruikt wordt voor de meest uiteenlopende dingen.  Om er ons mee te wassen bijvoorbeeld, of om er koffie mee te zetten, of om er het toilet mee door te spoelen, enz ....  Dat vinden we allemaal heel normaal.  Toch is het nog zo gek lang niet geleden dat mensen in Brugge al die zaken niet konden doen zonder het huis te verlaten voor de dagelijkse zoektocht naar al dan niet drinkbaar water.  Dat was zeker in de 19de eeuw en zelfs in het begin van de 20ste eeuw nog het geval.  Zo komt het dat er tot in 1960 in de Oude Gentweg nog drie waterpompen aanwezig waren.   Twee ervan werden in dat jaar 1960 definitief weggehaald.  De derde staat er nu nog altijd en hij werd onlangs zelfs nog herschilderd.   Hij staat er louter nog als herinnering aan die tijd van vroeger.

We zoeken zoals altijd een plaats in het centrum van Brugge.  De eerste die juist antwoordt mag zeker zijn dat hij of zij niet met oogkleppen op doorheen onze stad loopt.  In feite zijn het alleen maar de paarden die de koetsen voorttrekken die oogkleppen op hebben, maar in werkelijkheid mag u het grootste deel van de toeristen in de categorie van oogklepbezitter onderbrengen.  U moet weten: ik amuseer me dagelijks rot door hen te observeren.  Het is altijd grappig om te zien hoe zij als een tamme kudde achter hun gids en camera aandraven en op die manier zelden zien wat er te zien valt.  Dit bord bijvoorbeeld, een toonbeeld van 21ste eeuwe artisticiteit.
Wel, waar is 't?

De sacramentsommegang van gisteren viel jammer genoeg samen met de federale verkiezingen.  De nonnetjes haastten zich gisterenmorgen in alle vroegte snel snel naar het stembushokje in de Academie in de Arsenaalstraat om daar hun kiesplicht te vervullen om daarna snel snel aanwezig te zijn bij hun al even verplichte sacramentsommegang.

Bloemstukjes aan iedere poortingang in het begijnhof.  Hier had men blijkbaar iets te vieren.  Sacramentsdag!

Gisterenmorgen was er in het begijnhof van Brugge de jaarlijkse processie op sacramentsdag.  Ter ere daarvan wordt rondomrond de binnentuin alles prachtig bebloemd.  De processie zelf was ik vergeten (die duivelse verkiezingen ook hé!) maar ook één dag na de feiten kan ik gelukkig nog (na-)genieten van een prachtig bebloemde begijnhof.

Bij het lezen of horen van het woord minnehof spookt er mij van alles door het hoofd.  Ik denk dan bijvoorbeeld aan hartstochtelijke minnelust in een idyllisch binnenhof.  Of aan minzaam minnekozen en aan iemand hoffelijk het hof maken.  Niks daarvan hier in het Brugse begijnhof.  Minnehof staat louter en alleen voor verstilling, contemplatie.  Oei, oei,  .. da's echt niet min.

Ons landje maakt de laatste tijd opnieuw zijn reputatie waar als een landje van mist en regen.  Ik zal hier niet gaan beweren dat het veel regent en ook niet dat de mist zo fel is, maar al wie makkelijk last heeft van reuma (waaronder mijn vrouw) zal het u onomwonden kunnen vertellen:  zij hebben ondertussen alweer enkele pijnlijke weken achter de rug en - afgaande op de weersvoorspellingen - is er blijkbaar nog niet veel hoop op beterschap.

Voilà, nog maar eens een plekje in Brugge, speciaal voor u uitgekozen.  Waar kunnen we dit zien?

Twijnstraat 6 tot 8  (het poortgebouw links en dat ernaast dat zich bevindt op de hoek met de Kelkstraat zijn beschermde gebouwen.  Het is namelijk een herenhuis met een oude kern (kelder en dakgebinte) uit de 17de eeuw) én met een interessant interieur.  Twijnstraat 6 was dus het onderwerp van de vorige fotovraag.