quizvraag 185 (deel 2)

Een actiefoto van langs de Coupure.  We zien niks anders dan afgetrainde lichamen.  Toch waren er dikbuikige deelnemers aanwezig.  Die waren weliswaar sterk in de minderheid en die hadden het vooral tijdens het afsluitende loopparcours duidelijk lastiger dan hun minder corpulente collega's.

Al zwemmend hoeft het nog niet maar daarna kunnen al fietsend de triatleten en triatletes zichzelf van het nodige vocht voorzien via de eigen drinkbus.   Al lopend is dat al iets moeilijker natuurlijk en daarom voorzag de organisatie op 2 punten van het loopparcours dat twee keer gelopen moest worden voor een drankbevoorradingspost.  Dat betekende dus voor wie het nodig achtte vier keer drinken.

Ik zal u vandaag nog voor één keer lastig vallen met foto's van uw sportieve medemens die afgelopen zaterdag ons Brugge op alle mogelijke en onmogelijke manieren onveilig maakte, hetzij al zwemmend, hetzij al fietsend, hetzij al lopend.
Dat het weer voor de sportende maar ook voor de toeschouwerende mens die dag niet altijd een pretje was bewijst deze foto met als u goed kijkt nog een regenboog toe.

Iedereen is een nummer maar desondanks voelt niemand het zo aan.  Vreemd hé?  Langs de Kazernevest liep nummer 148 voor een moment, juist genoeg om deze foto te maken, gezamenlijk op met nummer 457.  Dankzij de deelnemerslijst kan ik op die nummers namen plakken:  K.D. uit Dendermonde en M.R. uit Brugge liepen schouder aan schouder maar wat weten we daarmee meer?  Wie zijn zij eigenlijk?  Wat drijft hen?  Wat brengt hen hier toevallig tesamen?  En wat denkt bijvoorbeeld nummer 812 of nummer 825?  En wat moeten we ons voorstellen bij het zwevend nummertje 199?   Misschien dat we allemaal dagelijks als nummers kriskras door elkaar zweven met elk zijn of haar eigen verhaal en geschiedenis, maar nauwelijks van elkaar afwetend.

Men heeft foto's en foto's.  Bij een sportief massa-evenement (zoals de kwarttriatlon van Brugge) verschijnen er her en der honderden foto's van onze sportieve medemens.  www.toppix.be heeft er sinds deze avond zo'n kleine duizend op zijn website staan.  't Zijn bewust allemaal stereotiepe foto's die we daar aantreffen omdat het de bedoeling van de mensen van toppix niet is om de eerste prijs van World Press Photo binnen te halen maar simpelweg om zo veel mogelijk deelnemers op een min of meer geslaagd fotootje te vereeuwigen.  De mens is van nature ijdel; de sportende mens is dat heel zeker.  Zien zij zichzelf in een voor henzelf bevredigende sportieve pose dan willen zij daar gerust een afdruk van en van dan af is het natuurlijk kassa kassa bij die mensen achter dat toppixgedoe.
Ik ga hier helemaal niet beweren dat mijn foto's een nominatie voor World Press Photo moeten halen, zeker niet, maar ik voel me toch veel beter in mijn vel met het fotograferen van uitgerekend die dingen die er bij zo'n sportevenement écht te zien zijn en die veel meer tonen wat er gebeurde dan al die honderden andere foto's op een hoopje.  Dat ik daar niet rijk van word kan me niet schelen.  Mijn rijkdom is van een andere orde (hoop ik toch).   Dit is trouwens nog eens Joke Coysmans.  Voor alle duidelijkheid: het is niet die man met de sigaret.

Klein maar dapper!  Net zoals Marino Vanhoenacker bij de heren de verwachtingen inloste maakte ook deze Joke Coysmans bij de categorie dames haar favorietenrol meer dan waar.  Hier zien we haar de wisselzone fietsen/lopen als eerste vrouw uit sprinten, op naar de afsluitende 10 km lopen en op naar een nieuwe mooie overwinning voor haar.

Elke avond omtrent deze tijd verwacht u van mij een nieuwe quizvraag of toch tenminste een nieuw bijkomend element van de lopende quizvraag.  Gisterenavond heb ik dat verzuimd omdat ik nog volop bezig was met de kwarttriatlon.  Maar vandaag ben ik er weer met mijn vraag als altijd: waar in het centrum van Brugge kunt u dit zien?

Wie mijn voorstel voor een nieuw verkeersbord meteen begrepen heeft, dat is deze triatleet.  Maar hij wil het tè goed doen en daarom overdrijft hij en gooit het ding in de lucht
(... om hem daar even verderop aan de haak te hangen, natuurlijk, want het heeft op dat ogenblik zijn diensten meer dan bewezen maar vanaf nu moet het baasje helaas alleen al lopend verder).

De wisselzones bij triatlon (en trouwens ook bij duatlon) mogen op straffe van een straftijd door de deelnemers nooit al fietsend afgelegd worden.  Men moet met de fiets aan de hand de zone in- of uitlopen.  Aangezien België voor elke mogelijke en onmogelijke situatie wel een verkeersbord voorzien heeft, maar uitgerekend niet voor deze situatie, stel ik dit bord voor.

De Stad Brugge zorgde voor de nodige stoelen en tafeltjes.  Die nodigden deze keer niet erg uit om er gebruik van te maken.

Randanimatie op een plek waar kinderen aanwezig zijn, dat smeekt meestal om het uitdelen van balonnen of om het schminken van de kleinsten hun gezichtjes.  Enkele dames van de Hogeschool van West-Vlaanderen zorgden daarvoor.

Op een ander podium tussen de twee molens in stonden 'The Soulutions" gisteren in de vooravond proef te draaien.  Tanja Dexters was er op dat ogenblik blijkbaar nog niet bij.  Tanja wie?

Randanimatie noemt men zoiets.  Bij een groot evenement probeert men het publiek met nog iets anders dan het hoofdevenement te entertainen.  Op een podium tussen de twee molens in zorgde dit achtjarig plaatselijk en jong talent (links achter de drum) samen met een vriendje (met de gitaar) en nog enkele ouderen (buiten beeld) voor de nodige muzikale sfeer tijdens en tussen de buien in. 

Naar jaarlijkse gewoonte was de hoofdsponsor "Santa Maria", dat is een fabrikant van specerijen en dergelijke meer.  Eveneens naar jaarlijkse gewoonte stond bovenaan de finishlijn een beeldje van de enige échte en ware "Santa Maria"  naarstig te bidden voor goeie weersomstandigheden voor alle deelnemers én eveneens voor een behouden aankomst voor iedereen.   Die goeie weersomstandigheden zijn jammer genoeg deze keer niet gelukt maar de behouden aankomst voor iedereen, dat lukte min of meer wel.  Niemand verdronk in de Langerei, niemand maakte met zijn of haar fiets een doodsmak op het Brugse tarmac en ook niemand stortte tijdens het afsluitende loopfestijn compleet in.  Wel vielen er natuurlijk de onvermijdelijke opgaven te noteren van personen die zich een klein beetje vergallopeerd hadden of die door materiaalpech aan de fiets noodgedwongen niet meer verder konden.

Vanavond krijgt u een nieuwe lading sfeerfoto's van de 4de kwarttriatlon van Brugge die onder moeilijke weersomstandigheden plaatsvond.  De grootste trekpleister voor het publiek was uiteraard het stukje vesten ter hoogte van de Verloren Hoek.  Daar was de wisselzone fietsen/lopen.  Daar kon men alle deelnemende atleten tot twee keer toe al lopend zien passeren en daar kon men ook iedereen zien finishen.

Dit is de laatste voor vandaag.  Morgen krijgt u nog meer van dat moois.
Eddy (nummer 491) weet het heel zeker: met de vingers in de neus haalt hij de eindmeet.
De toeschouwster op de voorgrond kan dit uit solidariteit niet anders dan beamen.

Vandaag gezien op de Coupurebrug: een stoere machoman die zijn weelderig haar op borst en kruin laat zien, geklemd tussen twee dappere dames in.

  Als kind hield Dirk met buiknummer 898 er altijd van om te staan dansen in de plassen en kijk, zelfs op volwassen leeftijd kan hij het nog altijd niet laten. 

  Sporten en sporten is twee.  Triatlon combineert er zelfs drie.  Deze man op de voorgrond vond zijn eigen  sportieve inspanning het vermelden op Bruggeblog meer dan waard.  Je ziet 'm zo denken: je moet half gek zijn om je te pletter te zwemmen, fietsen en daarna te lopen terwijl sportvissen je op een veel eenvoudigere manier in opperste zaligheid brengen kan.  Niks weegt volgens hem op tegen het geluk van het plots vangen van een kanjer van een vis.