bijgeloof

Als deze foto nog niet genoeg is om u op weg te helpen naar de plaats in het centrum van Brugge die we zoeken, wel, dan heb ik nog een tip voor u: deze plek heb ik vele maanden geleden als eens beschreven.  Aan u om het archief van Bruggeblog op internet eens na te pluizen!

Twee vaste medewerkers van de jeugdherberg Herdersbrug.  Triny Barbier en Jan Demeyer.  Triny is vooral gespecialiseerd in het ontvangen van klassen, waarvan vooral de zogenaamde bioklassen de laatste tijd goed in de markt liggen.  Van de maandag tot de vrijdag worden de kinderen vanaf 12 jaar dan bijvoorbeeld meegetroond naar biologisch telende boeren uit de omtrek en ze moeten er zelf de handen uit de mouwen steken, zelf hun eten klaarmaken bijvoorbeeld.  Maar op het lijstje van bezoeken in dergelijke klassenpakketten kan bijvoorbeeld een bezoekje aan de elektriciteitscentrale en het windmolenpark van Electrabel staan, of een bezoekje aan de brandweer, aan de visveiling, het Zwinreservaat enz...  Het aantal mogelijkheden is schier onbeperkt.

Dit is Paul Deloof, 67 lentes oud, en hij is de voorzitter van de VZW Herdersbrug en ook van de trim- en roeiclub.  Hij is ook de vader vàn.  Daarmee bedoel ik: hij is de vader van o.a. de uitbater van Huyze Die Maene op de Markt, maar ook de vader van Pierre-Marie Deloof, de man die samen met zijn makker Dirk Croix op de Olympische Zomerspelen van Los Angeles (1984) in de discipline dubbeltwee van het roeien een zilveren medaille behaalde.

7-7-77.  Het ziet er uit als een magische datum en dat was het ook voor sommigen.  Want op die dag werd namelijk hier op deze plek aan de Herdersbrug in Dudzele de Brugse trim- en roeiclub opgericht.  Toen was van een jeugdherberg helemaal nog geen sprake.  Nu zijn we exact dertig jaar later.  Veranderingen binnen Bloso, de organisatie waarmee de club van in den beginne samenwerkte, deed de mensen aan het roer van de trim- en roeiclub uitkijken naar een andere partner en dat werd uiteindelijk de VJH, de Vlaamse Jeugdherbergencentrale.
Pittig detail: op de allereerste avond toen Herdersbrug als jeugdherberg opende waren o.a. de meisjes van K3 hier als logee.  Het was toen nog de beginperiode van Tien om te Zien aan Zee in Blankenberge en het was ook de beginperiode van de groep.  Ze hadden net hun eerste single uit en de hype zonder weerga in België en Nederland rond de rosse, de blonde en de zwarte moest eigenlijk nog op gang komen.  Op heel bescheiden wijze logeerden zij die avond na hun optreden in Blankenberge als een der eerste gasten in de jeugdherberg Herdersbrug.  De kans dat zij dit nu nog zullen doen is, gezien hun status nu, relatief klein.

Ik heb meneer of mevrouw kat mogen strelen waarna hij of zij jeuk begon te krijgen.  Deze ongewone bewoner of bewoonster van het Brugse begijnhof toont zich lang niet altijd aan de duizenden dagelijkse bezoekers, maar voor mij maakte hij (of is het een zij)  eens een uitzondering.

Als u dacht dat het Brugse begijnhof alleen maar bewoond wordt door begijntjes: fout!  Het laatste begijntje is al vele jaren geleden gestorven.  Wie nu in het begijnhof woont is ofwel non of een alleenstaande vrouw, maar een begijntje, o neen, dat is totaal verleden tijd.   Wie hier ook nog woont, dat is deze kat.  Laat ons allemaal hopen dat het geen mannetje is want anders is het odium van vrouwelijke reinheid in het begijnhof dankzij dit exemplaar compleet zoekgeraakt.

Een tweede foto om u iets meer op weg te helpen.  Waar in de binnenstad van Brugge is dit te zien?

Exact halverwege tussen Brugge en Zeebrugge kan de nomadische mens even tot rust komen voor 17 euro per nacht, ontbijt, douche of bad inbegrepen.  Dat deze jeugdherberg goed draait bewijzen de cijfers.  Met een maximum dagelijkse capaciteit van 112 bedden worden hier per jaar zo'n 12.000 bedden verhuurd.  En dan te bedenken dat de herberg niet eens het volledige jaar open is.

Duidelijker kan het echt niet zijn: "iedereen welkom!".  De jeugdherberg Herdersbrugge verwelkomt werkelijk iedereen.  Gelukkig probeert men hier niet iedereen te slijmen door die slogan in alle mogelijke en onmogelijke talen te vertalen (iets wat we jammer genoeg veel te veel zien aan de gevels en vensters van Brugse handelszaken).  Neen, simpelweg "iedereen welkom!", da's klaar en duidelijk genoeg.

Een jeugdherberg.  Brugge heeft er twee, Blankenberge één en ooit komt er misschien ook eentje in Knokke-Heist....  Jeugdherbergen heb ik in mijn jeugd, maar ook in mijn tweede jeugd vooral bezocht in België, Nederland, Groot-Brittannië en in Zweden.  Niet dat ik daarom een kenner ben, maar toch.  Ik heb daaruit vooral geleerd dat de term jeugdherberg nog altijd behouden wordt omdat daarmee bedoeld wordt dat al wie zich jong van geest voelt en voor een democratische prijs ergens overnachten wil en daar bovenop zomaar gratis en spontaan in contact komen wil met andere toeristen en trekkers vanuit de meest diverse landen ter wereld, uitgerekend in zo'n jeugdherberg nog altijd het best aan zijn trekken komt.

Het is zomervakantie en tijdens de vakantie mag al eens buiten de lijntjes gekleurd worden.  Normaal gezien toont en schrijft Bruggeblog nooit (over) iets dat zich buiten de binnenstad bevindt, maar deze zomer maak ik daar een paar keer een uitzondering op.  Vooral omdat ik het over vakantiebestemmingen zal hebben die nauw verbonden zijn met de stad Brugge.  Het zou zonde zijn om die plekken voor u verborgen te houden.
Als eerste uitstap buiten de lijntjes koos ik voor de jeugdherberg Herdersbrug.  Die jeugdherberg is heel toepasselijk gelegen aan de ... Herdersbrug te Dudzele.  Vroeger was die brug een klein brugje waar af en toe een verdwaalde auto over kwam rijden, maar tegenwoordig ligt er een nieuwe brug en elke minuut van de dag dokkeren daarover tientallen wagens maar ook vele trucks.  De onmiddellijke nabijheid van de bloeiende Zeebrugse haven (honderd jaar oud!!!) en van de Nederlandse grens zal daar uiteraard veel mee te maken hebben.

Na het debacle van Huib Hoste in 1926 moest er uiteraard nog altijd een nieuw complex opgetrokken worden op de hoek van de Zilverstraat en de Kopstraat.  Nieuwe architecten van dienst werden Luc en Joseph Viérin.  Zij lieten het grootste gedeelte van wat u hier ziet bouwen in 1929 in een soort van neo-Brugse stijl.

19 november 1926.  Het gebouw op de hoek van de Zilverstraat en de Kopstraat, ontworpen door Huib Hoste, was pas aan zijn tweede verdieping toe toen het instortte.  Twee arbeiders kwamen om het leven en drie anderen werden zwaar gewond.  Huib Hoste (1881-1957), als architect en aannemer, werd verantwoordelijk gesteld en sindsdien veranderde zijn carriere compleet.  In Brugge werd hij niet meer gevraagd en hijzelf verkaste naar Antwerpen.

Vlakbij dat glasraam dat de oud-leerlingen aan de school in 1933 aanboden bevindt zich deze gang.  Deze gang doet denken aan de stijl van de beroemde Brugse architect Huib Hoste (bekend in Brugge van bijvoorbeeld de kapel van de Sint-Jozefskliniek) en dat is ook zo.  Tijdens de jaren 20 van de vorige eeuw was hij in onze stad verantwoordelijk voor verschillende projecten, waaronder ook een vijf verdiepingen hoog gebouw tussen de Zilverstraat en de Kopstraat in.  Dit is het enige wat nog aan dat project refereert.  Want in 1926 gebeurde hier op deze plek namelijk iets dramatisch.

Vroeger was het de gewoonte om bij speciale gelegenheden de centen bijeen te leggen en een glasraam aan de instelling aan te bieden.  Zo gebeurde tijdens het eeuwfeest van het Sint-Jozefsintituut op 17 augustus 1933.  Dit glasraam bevindt zich via via in de schooldomein, meer bepaald in het gedeelte langs de Kopstraat.

Dit vroegere hotel de Flandre, dit vroegere huis Lowagie (een groothandel in stoffen), is door de jaren heen nadien door het Sint-Jozefsinstituut op diverse manieren gebruikt.  Momenteel doet deze ruimte vooral dienst als sportzaal.

Het grootste gedeelte van het Sint-Jozefsinstituut bevindt zich in het huizenblok Noordzandstraat - Kopstraat - Zilverstraat - Giststraat.  Maar ook helemaal aan het begin van de Noordzandstraat bevindt er zich een afdeling van de school en ook even verder, meer bepaald in Noordzandstraat 46, is een deel van de school gevestigd.  Dat gebouw was ooit het prestigieuze Hotel de Flandre.  Het behoorde toe aan een Engelse vennootschap met maatschappelijke zetel in Londen.  Dat hotel werd voornamelijk door Belgische, Engelse, Italiaanse, Hollandse en Spaanse koninklijke familieleden bezocht.
Tijdens de eerste Wereldoorlog werd het opeens het hoofdkwartier van de Duitsers.  In 1938 werd het gebouw met inboedel verkocht.  Van toen af werd het het eigendom van de NV Etablissementen F. Lowagie, een groothandel in stoffen.
Ten tijde van WO II werden vluchtelingen hier een voorlopig onderdak verschaft.
En nadien (en tot op de dag van vandaag) werd dit gebouw een onderdeel van het Sint-Jozefsinstituut.  Het kreeg de naam Tabigha mee.

Die gidsenwandeling in het domein van het Sint-Jozefsinstituut heb ik nog niet volledig getoond.  Ik ben blijven steken bij de Schilderskapel en het daarachter liggend steegje, het Nunnegat genoemd.  Staat u mij toe om vandaag de gidsenwandeling te hervatten.
Eerst en vooral nog even recapituleren: het Sint-Jozefsinstituut bevindt zich in het centrum van Brugge en is vooral te situeren in de omtrek van de Noordzandstraat.  De school zult u nu uiteraard niet meer open vinden, want het is namelijk vakantie.

  Om geheel in de stemming van deze dag te blijven, de Vlaamse feestdag ....  Waar in het centrum van Brugge hangt deze vlag?  Het Was al lichtjes donker toen ik dit vanavond fotografeerde, maar het is nog altijd goed te zien.  Wel, waar is het?