Herdersbrug (4)

Duidelijker kan het echt niet zijn: "iedereen welkom!".  De jeugdherberg Herdersbrugge verwelkomt werkelijk iedereen.  Gelukkig probeert men hier niet iedereen te slijmen door die slogan in alle mogelijke en onmogelijke talen te vertalen (iets wat we jammer genoeg veel te veel zien aan de gevels en vensters van Brugse handelszaken).  Neen, simpelweg "iedereen welkom!", da's klaar en duidelijk genoeg.

Een jeugdherberg.  Brugge heeft er twee, Blankenberge één en ooit komt er misschien ook eentje in Knokke-Heist....  Jeugdherbergen heb ik in mijn jeugd, maar ook in mijn tweede jeugd vooral bezocht in België, Nederland, Groot-Brittannië en in Zweden.  Niet dat ik daarom een kenner ben, maar toch.  Ik heb daaruit vooral geleerd dat de term jeugdherberg nog altijd behouden wordt omdat daarmee bedoeld wordt dat al wie zich jong van geest voelt en voor een democratische prijs ergens overnachten wil en daar bovenop zomaar gratis en spontaan in contact komen wil met andere toeristen en trekkers vanuit de meest diverse landen ter wereld, uitgerekend in zo'n jeugdherberg nog altijd het best aan zijn trekken komt.

Het is zomervakantie en tijdens de vakantie mag al eens buiten de lijntjes gekleurd worden.  Normaal gezien toont en schrijft Bruggeblog nooit (over) iets dat zich buiten de binnenstad bevindt, maar deze zomer maak ik daar een paar keer een uitzondering op.  Vooral omdat ik het over vakantiebestemmingen zal hebben die nauw verbonden zijn met de stad Brugge.  Het zou zonde zijn om die plekken voor u verborgen te houden.
Als eerste uitstap buiten de lijntjes koos ik voor de jeugdherberg Herdersbrug.  Die jeugdherberg is heel toepasselijk gelegen aan de ... Herdersbrug te Dudzele.  Vroeger was die brug een klein brugje waar af en toe een verdwaalde auto over kwam rijden, maar tegenwoordig ligt er een nieuwe brug en elke minuut van de dag dokkeren daarover tientallen wagens maar ook vele trucks.  De onmiddellijke nabijheid van de bloeiende Zeebrugse haven (honderd jaar oud!!!) en van de Nederlandse grens zal daar uiteraard veel mee te maken hebben.

Na het debacle van Huib Hoste in 1926 moest er uiteraard nog altijd een nieuw complex opgetrokken worden op de hoek van de Zilverstraat en de Kopstraat.  Nieuwe architecten van dienst werden Luc en Joseph Viérin.  Zij lieten het grootste gedeelte van wat u hier ziet bouwen in 1929 in een soort van neo-Brugse stijl.

19 november 1926.  Het gebouw op de hoek van de Zilverstraat en de Kopstraat, ontworpen door Huib Hoste, was pas aan zijn tweede verdieping toe toen het instortte.  Twee arbeiders kwamen om het leven en drie anderen werden zwaar gewond.  Huib Hoste (1881-1957), als architect en aannemer, werd verantwoordelijk gesteld en sindsdien veranderde zijn carriere compleet.  In Brugge werd hij niet meer gevraagd en hijzelf verkaste naar Antwerpen.

Vlakbij dat glasraam dat de oud-leerlingen aan de school in 1933 aanboden bevindt zich deze gang.  Deze gang doet denken aan de stijl van de beroemde Brugse architect Huib Hoste (bekend in Brugge van bijvoorbeeld de kapel van de Sint-Jozefskliniek) en dat is ook zo.  Tijdens de jaren 20 van de vorige eeuw was hij in onze stad verantwoordelijk voor verschillende projecten, waaronder ook een vijf verdiepingen hoog gebouw tussen de Zilverstraat en de Kopstraat in.  Dit is het enige wat nog aan dat project refereert.  Want in 1926 gebeurde hier op deze plek namelijk iets dramatisch.

Vroeger was het de gewoonte om bij speciale gelegenheden de centen bijeen te leggen en een glasraam aan de instelling aan te bieden.  Zo gebeurde tijdens het eeuwfeest van het Sint-Jozefsintituut op 17 augustus 1933.  Dit glasraam bevindt zich via via in de schooldomein, meer bepaald in het gedeelte langs de Kopstraat.

Dit vroegere hotel de Flandre, dit vroegere huis Lowagie (een groothandel in stoffen), is door de jaren heen nadien door het Sint-Jozefsinstituut op diverse manieren gebruikt.  Momenteel doet deze ruimte vooral dienst als sportzaal.

Het grootste gedeelte van het Sint-Jozefsinstituut bevindt zich in het huizenblok Noordzandstraat - Kopstraat - Zilverstraat - Giststraat.  Maar ook helemaal aan het begin van de Noordzandstraat bevindt er zich een afdeling van de school en ook even verder, meer bepaald in Noordzandstraat 46, is een deel van de school gevestigd.  Dat gebouw was ooit het prestigieuze Hotel de Flandre.  Het behoorde toe aan een Engelse vennootschap met maatschappelijke zetel in Londen.  Dat hotel werd voornamelijk door Belgische, Engelse, Italiaanse, Hollandse en Spaanse koninklijke familieleden bezocht.
Tijdens de eerste Wereldoorlog werd het opeens het hoofdkwartier van de Duitsers.  In 1938 werd het gebouw met inboedel verkocht.  Van toen af werd het het eigendom van de NV Etablissementen F. Lowagie, een groothandel in stoffen.
Ten tijde van WO II werden vluchtelingen hier een voorlopig onderdak verschaft.
En nadien (en tot op de dag van vandaag) werd dit gebouw een onderdeel van het Sint-Jozefsinstituut.  Het kreeg de naam Tabigha mee.

Die gidsenwandeling in het domein van het Sint-Jozefsinstituut heb ik nog niet volledig getoond.  Ik ben blijven steken bij de Schilderskapel en het daarachter liggend steegje, het Nunnegat genoemd.  Staat u mij toe om vandaag de gidsenwandeling te hervatten.
Eerst en vooral nog even recapituleren: het Sint-Jozefsinstituut bevindt zich in het centrum van Brugge en is vooral te situeren in de omtrek van de Noordzandstraat.  De school zult u nu uiteraard niet meer open vinden, want het is namelijk vakantie.

  Om geheel in de stemming van deze dag te blijven, de Vlaamse feestdag ....  Waar in het centrum van Brugge hangt deze vlag?  Het Was al lichtjes donker toen ik dit vanavond fotografeerde, maar het is nog altijd goed te zien.  Wel, waar is het?

Omdat het de Vlaamse feestdag is.  Een Vlaams vlaggetje wapperend achter een waarachtige Vlaming zijn vervoermiddel ...

Als uitsmijter voor vanavond deze foto van de harmonie van Sint-Leo.  Vraag me niet waar zij vandaan kwamen en vraag mij ook niet waarheen zij liepen.  'k Zou het echt niet weten, en 'k heb het ook niet gevraagd, maar plots waren zij daar en zij kruisten al musicerend mijn pad.

Dit is een beweegmobiel en die stond zondagavond op de Markt.  Zelfs al stond hij stil, alles was via reflectie op die mobiel aan 't bewegen.  De lucht, de wolken, het Provinciaal Hof, ja de Halletoren en zelfs tot de Onze-Lieve-Vrouwkerk toe ...

  Dit is een echte winnaar.  Trots poseert hij voor zijn al even trotse kleinkinderen.  Dit is Mohamed Guenar.  En Guenar is een winnaar in hart en nieren.  Al decennia lang loopt hij elke loopwedstrijd van de streek plat en hij komt altijd, werkelijk altijd aan.  Niet alleen de eersten verdienen lof, maar ook mannen als deze sympathieke Mohamed verdienen dat evenzeer, en ik meen het! 

Vlak na de aankomst.  Uitgeput, maar tevreden.  De medaille fier op de borst hangend.  Iedereen die aankomt na een marathon is een winnaar.  Maar die winnaar moet wel zo snel mogelijk de verloren gegane koolhydraten terug opslaan.  Via een banaan bijvoorbeeld, of dankzij een wafeltje.

Let op de verbeten trek om de mond. 

Na 25 jaar organiseren werd afgelopen weekend voor het eerst de Guldensporenmarathon (met bijbehorende 10 miles) niét in goede banen geleid door Pol Van Den Driessche en zijn kompanen.  Zij vonden het afgelopen jaar welletjes.  Maar ziet: de Guldensporenmarathon blijft ook zonder hen 'alive and kicking'.  En net zoals de voorgaande jaren zorgt Vrouwe Justitia er voor dat alles vlot en eerlijk verloopt...

Kort na de start van de Brugge 10 miles loopwedstrijd.  De start was zondag om 17 uur op de Markt en nog geen minuut later lagen deze man- en vrouwschappen al hopeloos achterop.  Toch liepen ze allemaal stuk voor stuk tot het bittere einde op de Burg door, perfect wetend waar hun eigen sportieve grenzen zijn.  Stratenlopen zijn iets unieks op sportgebied, want het is een der enige sporten ter wereld waar zowel de toppers als de gewone recreanten samen kunnen starten in een en dezelfde wedstrijd.  Zo heb ik zelf jarenlang het voorrecht gehad om te kunnen zeggen dat ik samen met Belayneh Densamo de Rotterdam Marathon gelopen heb, dat jaar toen Belayneh het marathonrecord verbrak en op 2u06'50'' bracht (17 april 1988).  Dat ikzelf verschillende kwartiertjes na hem over de meet kwam kon mij helemaal niet deren.  Hij had het gepresteerd, maar ikzelf ook, op mijn manier en dan nog wel in een en dezelfde marathon!