quizvraag 196 - de oplossing

Die eerste foto gisteren was uiteraard maar een opwarmertje.  Verschillenden onder u hadden al meteen door wat het is, maar om dan al te weten waar het staat, dat is gokwerk natuurlijk, aangezien er in de binnenstad van Brugge een ontelbaar aantal van dergelijke dingen aangetroffen kunnen worden.
Dan geef ik u maar deze tweede foto die al iets meer van dit voorwerp, deze monoliet, en van zijn omgeving toont.
Waar precies in Brugge staat het?

De mensen achter deze Brugse roeiclub wijzen mij op het normale oefenterrein van de roeiers van de club, het Boudewijnkanaal, en op de bijna dagelijkse aanwezigheid aldaar van wind die pal vanuit zee, vanuit Zeebrugge het kanaal opwaait.  Die frisse zeelucht is erg jodiumrijk en is volgens hen ongetwijfeld een der ingrediënten die leiden tot betere sportieve prestaties.
Maar tijdens de winter is buiten roeien niet altijd ideaal.  Daarom staat voor iedereen deze trimruimte altijd klaar.  Roeitoestellen mogen hier natuurlijk niet ontbreken, maar ook andere apparaten die de algemene sportconditie kunnen verbeteren staan hier opgesteld. 
Onze aandacht wordt vooral getrokken naar het fitnesstoestel met gewichten op het einde van de zaal.  Waarom?  Wel, omdat dit een tweedehands maar nog altijd prima toestel is en dat de eerste eigenaar ervan helemaal niet de eerste de beste is: Jean-Claude Van Damme.  Vele, werkelijk vele uren moet deze 'muscles from Brussels' met nog altijd familiale banden in Knokke aan dit toestel gesleten hebben, maar toen Amerika en Hollywood voor hem lonkten deed hij het van de hand.  Nu staat dit toestel nog altijd bruikbaar te wezen in deze trimzaal in Dudzele.  Een tip voor de Jean-Claude Van Dammefans: allen daarheen!

Vroeger waren roeiboten uitsluitend van hout gemaakt en ze waren zwaar en uiteraard moeilijker dan nu om ze met man- of vrouwkracht over het water te verplaatsen.  Doorheen de jaren experimenteerde men met steeds dunner hout waardoor de boten lichter werden.  Toen de ontdekking van kunststoffen in de botenwereld kwam heeft slecht één bedrijf, het bedrijf Empacher uit Duitsland, zich voor de volle 100 % op deze materie gestort.  Het heeft het bedrijf zeker geen windeieren opgelegd.  Want wedstrijdroeiers kunnen sindsdien niet meer zonder een Empacher en als u beseft dat die wedstrijdroeiers op wereldniveau meestal al na twee à drie jaar hun boot vervangen door een nieuwe, dan beseft u dat dit niet goedkoop is.   Maar alles is relatief natuurlijk.  Toprenners bijvoorbeeld zijn constant in het bezit van meerdere racefietsen die alles samen ook een fortuintje waard zijn. 
Terugkerend naar deze Empacher: dit moderne model is onderaan voorzien met een apparaatje dat verschillende gegevens, waaronder de snelheid en de afgelegde afstand, doorsturen kan naar een minicomputertje dat men in de boot (tussen de twee schoenen in) plaatst.  De gegevens daarvan worden nadien overgezet naar de PC en eventueel verwerkt in specifiek voor de roeisport gemaakte trainingsprogramma's.

  Dit is een skiff of een boot voor één persoon waarin altijd geroeid wordt met twee riemen.  Bedenk dat een dergelijk bootje zo'n negen meter lang meet en ongeveer een kwart miljoen oude Belgische franken kost (ruim 6.000 euro).

 In die hangar van de Brugse Trim- en Roeiclub hangen de bootjes omgekeerd rij op rij aan rekken die, dankzij een ingenieus systeem uitgedokterd door iemand van Wingene, in een mum van tijd omhoog kan of desgewenst naar beneden.  Als alle boten bovenaan hangen (en dat is in principe toch in de meeste gevallen zo) dan kan deze hangar gebruikt worden voor de meest diverse gelegenheden.  Een muziekgroep die hier even repeteren wil?  Geen probleem!
Voor de leek in de roeisport doet het vreemd aan om te zien dat de schoenen standaard in de roeiboten beschikbaar zijn.  We kunnen het misschien een klein beetje vergelijken met triatleten die na het zwemmen ook zomaar in hun fiets springen waarop hun schoenen al van voordien bevestigd zijn.

  Er wordt wel eens gezegd: 'Men moet roeien met de riemen die men heeft'.  Welnu, in de roeiclub van Brugge aan de Herdersbrug heeft men gelukkig roeiriemen genoeg!  Bemerk ook de koperen toeters die de stuurmannen of stuurvrouwen hanteren om de ploeg (zoals dat heet bij boten met meerdere roeiers) te commanderen.

  We gaan stilaan een kijkje nemen in het heiligdom der heiligdommen.  Ik heb het over de hangar van de Brugse Trim- en Roeiclub, gelegen vlak naast de jeugdherberg Herdersbrug te Dudzele.

Gisteren had ik het over de magnifieke roeiers van de Brugse Roei- en Trimclub die zo'n 20-25 jaar geleden medailles behaalden op Olympische spelen en op Wereldkampioenschappen.  Dat er in deze club tegenwoordig misschien ook nog jong en aanstormend talent aanwezig is, dat bewijst alleszins deze foto waarop fier de jonge meisjes dubbelvier pronken met de medaille van Belgisch kampioen 2005.  En laat nu die Julie Deloof (links op de foto) wel niet de dochter zijn van Pierre-Marie Deloof (zilver medaillewinnaar OS 1984) én de kleindochter van Paul Deloof (voorzitter van de club en van de jeugherberg)?

Tenzij u mij vandaag dit heeft zien fotograferen (en ik moet eerlijk bekennen, dat zijn er toch wel een paar) zult u deze quizvraag eens lekker niet na 1 foto kunnen oplossen.  Maar er is altijd een kansje dat u gokt en meteen raak gokt.  Waar in godsnaam in het centrum van Brugge stond ik bij het nemen van deze foto van dit vreemdsoortig ding?

De aanwezigheid in een stad van levende standbeelden die zo veel mogelijk proberen er niet levend uit te zien: we geraken er stilaan aan gewoon.  Meestal loop ik tegenwoordig dergelijke dingen straal voorbij vanwege dat déja-vu effect.  Maar voor dit koppel dat zich deze namiddag aan het Simon Stevinplein vast verankerd had maakte ik evenwel een uitzondering.  't Waren precies twee schipbreukelingen in Brugge op weg naar nergens.  Onbewust deden ze me denken aan de Britse TV-reeks Hornblower, en dat is een groot compliment want die reeks werd alom gewaardeerd (ook door mij).

  Dit noem ik nu eens met opzet een fotografisch bedrog.  Het lijkt alsof deze planken doorbuigen onder het gewicht van deze trofeeën.  Maar, toegegeven, de Brugse Trim- en Roeivereniging mag bogen op een mooi palmares waarbij natuurlijk de zilveren en bronzen medaille op de Olympische Spelen van 1984 uiteraard dé grote uitschieters waren.  En laat me zeker niet vergeten de prestatie van Wim Van Belleghem te vermelden, want hij werd in 1987 in de categorie lichtgewichten skiff wereldkampioen.  Maar in België kan men van roeien en medailles nog altijd niet eten.  Thans runt Wim Van Belleghem een bloeiend transportbedrijf.  Een boeiend interview met deze man leest u hier.

Naast het zilver van de dubbeltwee roeien bij de mannen behaalde de Brugse Roei- en Trimclub in 1984 op de Olympische spelen nog een medaille dankzij Ann Haesebrouck die er in de discipline skiff de bronzen plak behaalde.  Kopieën van beide medailles hangen ingelijst in de jeugdherberg Herdersbrug als stille getuigen van een roemrijk verleden.

Flater schreef deze avond:
"Is dat niet te zien in de Gentpoortvest, niet ver van de Katelijnestraat? Het huis is eigenlijk gelegen aan zowel de Gentpoortvest als aan de Visspaanstraat."
Dat klopt!  Het huis betreft het restaurant 't Zwaantje dat hier gevestigd is sinds 1998. 
Of ik een foto nu op zijn kop zette of niet (kwestie van het een beetje moeilijker te maken), het blijkt dus dat er altijd iemand is die de plek herkent!  In dit geval was het Flater.
De volgende fotovraag zal helaas pas voor morgen zijn.

De aanwezigheid van deze Olympische ringen is niet helemaal toevallig.  Op de Olympische Spelen van 1984 (Los Angeles) behaalden namelijk twee roeiers van de Brugse trim- en roeiclub ei zo na een gouden medaille.  Nadat ze lang aan de meet gelegen hadden werden ze in extremis nog voorbijgestoken door de Amerikaanse boot.  Het werd zilver voor Dirk Croix en Pierre-Marie Deloof.

De decoraties binnenin maar vooral buiten aan de gevels van de jeugdherberg zijn gemaakt door de locale graffittikunstenaar Kristof Montens.  We kennen hem in Brugge o.a. van de versiering van de ijspiste op de Markt.  Maar hier op deze plek zocht hij zijn inspiratiebron echt niet ver: namelijk bij de roeiclub die aan de jeugdherberg verbonden is.

Ik kan het nooit laten.  Overal waar ik kom, en ik zie er een gastenboek liggen, dan moet ik daar doorheen bladeren.  U kunt wel begrijpen dat het doorbladeren van een gastenboek als dat van de jeugdherberg Herdersbrug enige talenkennis vereist.  De logé's hier zijn echt afkomstig vanuit alle delen van de wereld.  Maar dat ook gewone Vlamingen en zelfs bekende Vlamingen (BV's) en hun entourage deze herberg aandoen bewijst bijvoorbeeld deze pagina die verwijst naar het recente bezoek van de zangeres Tonya.

Dit is een deel van de ontmoetingsruimte waarin men gezellig samen kan zijn en bijvoorbeeld televisie kijken.  Alles in High Defenition én aangesloten op vier satellieten.  Dat blijkt meestal erg gewaardeerd te zijn bij het internationale gezelschap dat zich doorgaans in de jeugdherberg ophoudt.    Deze kant van de ruimte is de zogenaamde zelfbedieningswand.  Men kan er mits het inwerpen van de nodige munten quasi alles uit toveren, gaande van diverse soorten koffie over diverse soorten frisdrank, vele soorten bier, heel wat versnaperingen of zelfs verschillende ijsjes.

We gaan nog eventjes door ivm de jeugdherberg Herdersbrug, want het mooiste nieuws daarover moet eigenlijk nog komen.  Voor de rugzaktoerist mèt laptop is er op elke kamer een internetaansluiting aanwezig.  Voor de rugzaktoerist zonder is er nog altijd dit bescheiden internethoekje.

Voorbijgangers mochten zelf eens kijken wat het doet om met een luchtkarabijn te schieten.  Het is nogal logisch dat men daarbij goed geconcentreerd moet zijn.  De entourage van deze jongeman die het ook wel eens wilde proberen, die was het een ietsje minder.