Stationsbuurt

Het is hier vandaag bij momenten minder druk dan anders. Het is paasvakantie, hé. 
Weinigen van de passanten blijven hier stilstaan om eens toe te kijken.  Ik wel.  Ik kijk en denk over hoe het er binnen twee maanden zal uitzien.  Totaal anders.  Ik vraag me ook af hoe het vroeger was.  Er bestaan enkele heel oude foto's van deze plaats die dateren uit het begin van de twintigste eeuw en daarop is heel duidelijk wasgerief aanwezig.  De was die ligt te bleken in het gras naast het reitje.  Over veranderingen, evolutie gesproken.  Als we de taken die een huisvrouw (huisman) tegenwoordig heeft met die van een huisvrouw van vroeger vergelijken.   Om een voorbeeld te geven. Vroeger strooide men vers zand op de vloer in de huizen.  Nu schuurt men en boent met de Swiffer en stofzuigt met een stofzakloze stofzuiger.

Tot verleden jaar was deze oude knar nog te bezichtigen in het Astridpark.  Als een curiosum, een kreupel, een krank ding, ondersteund met krukken of ze viel.  Krakend van ouderdom.   En nog had de jeugd geen respect voor haar.

Gelukkig was hem (of haar) een langer leven beschoren dan zijn (of haar) collega in het Vondelpark...

"Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruisend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,
met slepend haar en met de geur van jeugd
stromende uit zijn schone wonden,
het jonge hoofd nog ongeschonden,
de trotse romp nog onverslagen.

M. Vasalis (1954)

Welja, om vandaag af te sluiten, een nieuwe beeldvraag.  Daarstraks had ik het over weerspiegelingen in het water.  Het is een van mijn dada\'s.  Daarom dit prentje en de bijbehorende vraag: waar is dit.  Deze keer is gewoon de naam van de straat voldoende.  Eén tip voor mensen die speciaal hiervoor Brugge willen rondlopen om de oplossing te vinden: de kraan op de achtergrond is er niet meer.  Meer nog: hij mocht er niet meer zijn.