wijkkermis Verloren Hoek

Op het eerste gezicht lijkt dit wel een vreemde titel: "Wilgenroosje in Vlissinghe".  Met die Vlissinghe wordt natuurlijk café Vlissinghe bedoeld, dat zullen de meesten onder u wel begrepen hebben.  En met dat wilgenroosje heb ik het over een wilde plant die men normaal gezien vooral in bos en heide aantreft.  Maar we bevinden ons hier in het hartje van Brugge en tot in de wijde omtrek is geen bos, laat staan heide te bespeuren.  En toch groeit dit plantje op de muur van café Vlissinghe, kant binnentuin.  Dit is daarom ongetwijfeld een der meest opmerkelijke voorbeelden van hoe men soms op de vreemdste plekken planten aantreffen kan die er feitelijk niet horen.  Meer info over Brugge en de flora die men in deze stad aantreffen kan vindt u hier.

Een detail van de calvariegroep met daarnaast een van de twee ruitvormige grafplaten, herinnerend aan het leven en het overlijden van Albert Maréchal.  Deze man was in de 18de eeuw gedurende 20 jaar kanunnik van de Onze-Lieve-Vrouwekerk.

Naast de kruisweg treffen we ook nog een calvariegroep aan tegen de vroegere tuinmuur van het oude St.-Janshospitaal.  Het zijn de enige overblijfselen van het oude kerkhof.  De calvariegroep bevindt zich op een sokkel en onder een afdak.  Het geheel wordt geflankeerd door twee ruitvormige grafplaten.  De calvariegroep werd net zoals de kruisweg voor het laatst gerestaureerd tijdens de jaren 1989 tot 1991.

Dit is een unicum.  Nog nooit heeft u meer dan vier foto's nodig gehad om tot de oplossing van de quizvraag te komen.  Toevallig, met deze speciale aflevering 200, gebeurt dat wèl.  Waar in het centrum van Brugge treffen we deze voordeur aan?

  In de dertiende eeuw verkreeg het Sint-Janshospitaal het statuut van een afzonderlijke parochie en daarom kreeg men er een priester én een kerkhof.  Dat kerkhof besloeg uiteindelijk een heel groot perceel achter het oude hospitaal, zowat 5.300 vierkante meter groot.  In het midden van dat kerkhof stond er een laatgotische lijkkapel (pest- of strokapel).  Tot in 1805 werd er nog begraven op dat kerkhof.  In 1806 werd die voormalige lijkkapel omgevormd tot leslokaal.  Men gaf er les in ontleedkunde.  In 1856 moest de kapel verdwijnen omdat het in de weg stond voor de bouw van deze grote nieuwe ziekenzalen (die nu dienst doen als congrescentrum).

In de sokkel van de 14 statiën van de kruisweg zit telkens een grafplaat met daarop naast de persoonlijke gegevens ook symbolische ornamenten die refereren aan de persoon of aan de dood (een zandloper, een doodshoofd, een zeis, ...)
Op het voetstuk van drie statiën is naar het schijnt het merkteken van Pierre-Corneille Trigalet te zien: PCT.  Die Pierre-Corneille had een steengroeve in Arquennes bij Nijvel en hij leverde dikwijls bouwmaterialen voor de Brugse binnenstad.  Op welke drie voetstukken dat merkteken te vinden is, dat is moeilijk te weten want de plantengroei ervoor belemmert bijna overal het zicht en vele lettertekens zijn door de erosie afgesleten.

De vierde foto in het rijtje.  We zien nog altijd dat "I love Brugge", maar waar in 's hemelsnaam in dat centrum van Brugge bevindt zich deze sticker?

Dit is statie nummer 8.  "Jesus Vertroost de Vrouwen die weenen".  Bovenaan zien we het bijbehorende bas-reliëf en eronder bevindt er zich een 'sepulture', een grafsteen van iemand die nauw verbonden was met het St.-Janshospitaal.

Voorbijgangers beseffen het nauwelijks, maar deze kruisweg bij het Sint-Janshospitaal is vrij uniek.  In de eerste plaats is deze kruisweg van gebeeldhouwd wit marmer vrij zeldzaam.  Elke statie is een monumentje in classicistische stijl.  Bovenaan (hier niet in beeld) zit telkens een bas-reliëf met de scène in een beeldnis.
Daaronder zien we het nummer van de statie in Romeinse cijfers en de naam (in oude tekst) van het tafereel.  In de tweede plaats zit telkens in de sokkel een grafplaat met de weergave erop van de persoonlijke gegevens van de begravene.  Ondanks het feit dat deze kruisweg tijdens de jaren 1989 tot 1991 het laatst gerestaureerd werd zijn sommige grafplaten nauwelijks nog te lezen.
Maar, hoe dan ook, deze vreemde combinatie van grafstenen en statiën van de kruisweg is hoogst uniek.  Wie ligt hier eigenlijk begraven, vraagt u zich af?  Het zijn voornamelijk hospitaalzusters, maar ook werknemers van het Oude Sint-Jan.

Wat ik gisterenavond nog maar pas aankondigde is vandaag al bevestigd:  die ene en enige webcam die we in de binnenstad van Brugge hadden zendt vanaf vandaag niet meer uit vanwege geen centen meer.  Meer dan anderhalf miljoen bezoekers had deze webcamera sinds het begin van dit jaar alleen al, maar het mocht blijkbaar niet zijn.  Wat in andere steden en in vele badplaatsen langs de kust blijkbaar met sprekend gemak lukt, dat lukt hier in Brugge centrum niet: een webcam draaiend houden.  Het stadsbestuur wil niet met het volle bedrag voor financiering over de brug komen, en blijkbaar vindt de horeca van het centrum (in casu: de Markt) het ook niet nodig om er ook maar één enkele euro in te investeren.  Exit webcam Markt dus, tenzij er plots toch nog een of andere mecenas  komt opduiken.

83 jaar geleden.  Het was het jaar 1924.  Een Franse journalist met de naam Albert Londres volgde de Tour de France.  Zijn vurige verslagen van toen verschenen eerst in de krant en werden later gebundeld in het ondertussen legendarisch geworden boekje met als titel "Dwangarbeiders van de weg".  Eén fragment daaruit wil ik u niet ontzeggen.  Het is het moment tijdens de pas derde etappe van die ronde waarop 2 Franse renners, de broers Henri en Francis Pélissier, resoluut van hun fiets stappen en niet meer verder willen.
Henri Pélissier: "De Tour de France, u hebt geen idee!  Het is één grote lijdensweg.  Net zoiets als de kruisweg, maar die had niet meer dan 14 etappes, en de onze telt er 15.  We lijden van start tot finish.  ....."
Daarna toont diezelfde Henri Pélissier van alles wat nu onder de noemer "doping" vallen zou, maar waar vroeger nog geen naam voor was, en iedereen behielp zichzelf om toch maar de ronde te kunnen uitrijden.
Dat legendarische interview met de Pélissiers kunt u hier nalezen.

Johan Van Moorhem, de man achter de tweedehandszaak in boeken CD's en DVD's 'Den Elder' in de Langestraat, is terug thuis.  Na 42 dagen waarvan ongeveer 310 uur stappen en bijna evenveel uren klim- en daalwerk heeft deze Johan zijn droom verwezenlijkt: de 900 km wandelen dwars doorheen de Franse Pyreneeën vanaf de Atlantische Oceaan tot aan de Middellandse Zee.  Dit allemaal zonder doping.  Daar kunnen veel coureurs die deelnemen of beter gezegd: deelnamen aan deze aflevering van de Tour de France een punt aan zuigen.  Het grote verschil met die renners is dat Johan hier geen schatten aan verdient en als hij er iets aan verdient, dan stuurt hij het verdomd nog door naar het schoolproject the Swallow in Gambia.  Als dàt geen zuivere sportprestatie is! 
Vanaf nu kunt u Johan Van Moorhem opnieuw zien op zijn vertrouwde plekje in Den Elder, gelukzalig nagenietend van zijn lange trektocht, en dat onder het toeziend oog van meesters als Bob Dylan en Louis Jordan.
Johans belevenissen kunt u nalezen op zijn blog (mét schitterende foto's),  maar storten voor het project the Swallow als waardering voor dat project en voor Johans prachtprestatie kunt u nog altijd op het rekeningnummer 860-1003949-78 van Coast to coastwalk, Langestraat 84 te Brugge.

Nog maar eens een foto van dat plekje in Brugge waarvan de bewoners deze stad in hun hart dragen.  Herkent u de plek nu?

Zoals sommigen onder u weten heeft de binnenstad van Brugge slechts één enkele webcam en die kijkt uit op onze Markt.  Die webcam is o.a. te zien via Weathercam, maar ook en vooral hier.  Deze webcam dreigt heel binnenkort te verdwijnen vanwege geen centen meer.
Ik laat Rudy Boedts van Meteowest even aan het woord:
"Met de webcamera op de markt van Brugge gaat alles goed.
Alleen hebben we nu ook de beslissing van het Stadsbestuur van Brugge ontvangen via een schrijven. Zij hebben ons het volgende laten weten, en ik citeer:
"gezien de vzw Hotels Regio Brugge niet gemotiveerd was om met ons mee te financieren, en wij zelf een ontoereikend budget hebben, is het ons momenteel helaas onmogelijk op uw vraag in te gaan".
1. Gezien het stadsbestuur geen 3.000 euro ter beschikking heeft om de camera te behouden,
2. Gezien de vorige partner, De Beurze, op de makt ook de financiering niet wil verder doen,
3. gezien dat er ook geen andere partners te vinden zijn,
hebben wij dan ook geen enkele reden om zelf verder in te staan voor het behouden van de camera.
Eerstdaags wordt de camera dan ook uit gebruik genomen dus geen beelden meer op het internet en ook niet meer via de TV-zenders die deze ook overnemen. Dus de 3.500 tot 5.000 bezoekers pe dag van de camera op het internet zullen geen beelden meer te zien krijgen.
Ik denk dat we van onze kant voldoende hebben ondernomen om het project tot een goed einde te brengen.
Dus voor ons is er geen alternatief meer, de camera wordt weggenomen, wat niet weg neemt dat er na een nieuw akkoord met één of meerdere partners, er alsnog een nieuwe camera kan geplaatst worden."
Besluit:: met de webcamera op de Markt van Brugge gaat het helemaal niet goed .

Wegens omstandigheden kan ik u vandaag niks anders tonen dan het tweede deel van de fotovraag.  En aangezien het quizvraag 200 betreft toon ik u bij deze tweede foto met opzet slechts een klein stukje de omgeving van deze sticker.  Het mag ook eens extra moeilijk zijn, hé!  Dat het gaat om een sticker, dat zult u ondertussen wel begrepen hebben, maar de vraag luidt:  waar precies in Brugge hangt uitgerekend deze sticker?

Dit getuigt niet alleen van vandalisme maar bovendien van weinig originaliteit.  Vele jaren geleden, toen die bruine borden met witte tekeningen en daaronder tekst plots langs de grote wegen verschenen met daarop de aanduiding van de toeristische streek die men aan het naderen was; welnu, toen kwam er iemand plots op het idee om op dergelijke borden in onze streek met daarop enkel en alleen het woord "Kust" er nog een tweede kort woordje bij te lappen.
Dit is er een flauw afkooksel van

Brugge heeft sinds kort een nieuwe graffittibus.  Laat hier a.u.b. geen misverstand over bestaan.  Dat busje bevat materiaal en personeel om storende graffitti en tags van huizen en openbare gebouwen te verwijderen, niet om ze aan te brengen.  Maar blijkbaar is dat busje de laatste dagen nog niet tot bovenop de molenwal van de Bonne Chiere geraakt.

We zijn bijna halfweg de vakantie en - mede dankzij het kwakkelweer misschien - duiken nu alweer her en der graffitti en tags op.  De jeugd begint zich blijkbaar te vervelen.  Dit is momenteel te zien aan de Bonne Chieremolen.

12.000 gratis bezoekers, dat moet je verdienen!  Jaar na jaar lapt de organisatie van de Brugse Tripeldagen het hem toch maar weer.  Onder de noemer "Vlaanderen zingt" slagen zij erin om misschien niet heel Vlaanderen maar dan toch een flink deel van Brugge op een zomerse avond in juli naar de Markt te lokken om daar met zijn allen luidkeels te gaan meebrullen met hits van vroeger en nu. Sommige bronnen gewagen zelfs van 17.000 bezoekers.  En om de kelen van al die duizenden zanglustigen optimaal te houden stonden er afgelopen zaterdagavond rondom de Markt verschillende (weliswaar niet gratis) drankstands.
Zelf was ik er dit jaar niet bij (ik vreesde dat ik met mijn sonoor en diepbasserig keelgeluid iedereen de Markt zou afjagen en dat wou ik de organisatoren echt niet aandoen), maar Flater, die was er wèl.  Dankzij hem krijgen we deze kleine impressie van een moment waarop de ambiance blijkbaar nog moest losbarsten.