Boudewijn Seapark (12)

Wat dit voorstelt, dat heeft Roland Rotsaert al meteen uitgelegd: de lamp van de straatverlichting werd naar beneden gekanteld om een stelling te kunnen plaatsen voor pleister- of schilderwerken.  Alleen is de plaats van deze stelling en straatverlichting totonogtoe nog niet gevonden.  Waar in het centrum van Brugge staat dit dan wel?

Het toeristisch seizoen in Brugge moet al lang niet meer aangezwengeld worden: we zitten er middenin!  Wat dat aanzwengelen betreft: water krijgt men helaas niet meer uit deze pomp die staat bovenop een oude regenwaterput, maar op piekmomenten 's namiddags gaat er geen minuut voorbij of minstens één toerist wil het toch nog eens proberen.  De pomp kwam hier in het jaar 1899 op het Onze-Lievevrouwekerkhof-Zuid (voor wie die omschrijving niet kent: dat is op het pleintje voor de ingang tot de OLV-kerk).  Het is een ijzeren pomp op een arduinen sokkel en ingewerkt in een natuurstenen kolom.  Het pompmechanisme werd nog een laatste keer hersteld in 1948.  Het beeldje er bovenop is een kopie van het witmarmeren beeldje van Pieter Pepers in de Sint-Salvatorskathedraal.  A. De Wispelaere maakte deze kopie in 1938 en regelmatig moet het gerestaureerd worden.  Het gebruikte materiaal leent zich trouwens ook minder tot haarscherpe detailweergaven dan het koud aanvoelend marmer van het origineel, maar hoe dan ook is ook dit erg geslaagd te noemen.  Het origineel is een der mooiste voorbeelden in Brugge van rococo sculpturen waarbij vormen en volumen de aandacht geboeid houden en het geheel een levende expressie uitstraalt.

In de scoutsbeweging - die trouwens rond deze tijd haar honderdste verjaardag viert - worden stevige banden gesmeed die soms wel eens de vriendschap overstijgen.  Ik heb het dit tweetal niet op de man en vrouw af gevraagd, maar ik durf er om te verwedden dat zij er een sprekend bewijs van vormen.

De weersvoorspellingen waren mis: in tegenstelling tot wat men ons aankondigde was het vandaag ideaal zomerweer en er viel geen druppel regen.  Ideaal dus om in korte broek in Brugge rond te stappen. 

Wie van scouts verwacht had dat ze buiten de vertrouwde toeristische paden hun weg zouden vinden, die kwam vandaag ferm bedrogen uit.   Ook de scouts liepen nauwelijks buiten de lijntjes van Brugges gouden driehoek.

Vandaag overrompelden opnieuw groepen scouts ons Brugge.  Padvinders worden of werden ze soms ook genoemd, maar het voetpad hebben ze bij ons blijkbaar niet gevonden.

Als een mens meer dan twee meter boven de grond zweeft, dan wordt hij beschouwd als een der beste atleten in de wereld.  Een dolfijn zweeft dagelijks meer dan het dubbele van die afstand boven de waterlijn en iedereen kijkt bewonderend toe, maar niemand beschouwt hen als wereldatleten.   Dit ruikt verdacht veel op het werken met twee maten en twee gewichten...

Show verkopen, het is hen blijkbaar op het lijf geschreven, die dolfijnen.

Het dolfinarium in Brugge telt welgeteld acht dolfijnen, maar dit is nummer negen: Bobo genaamd, en vooral als het warm weer is zweet deze Bobo als een otter.  Het is namelijk een mens in een dolfijnenpakje gestoken en deze Bobo dient gewoon als 'opwarmertje' voor de enige echte dolfijnenshow.

Jong en oud probeert alles wat in het dolfinarium gebeurt vast te leggen voor het nageslacht...

Het Boudewijn Seapark werkt deze zomer samen met Ketnet, de Vlaamse televisiezender die zich uitsluitend richt tot de jeugd.  Elke dag gedurende juli en augustus 2007 wordt één uitverkorene van Ketnet uitgenodigd in het park om er die dag de dag van zijn of haar leven te beleven.  Zij mogen er namelijk de dolfijnenverzorger voor 1 dag zijn.  Die titel is eigenlijk misleidend, want die verzorger voor 1 dag is ook van dichtbij aanwezig bij alles wat er gebeurt rondom de zeeleeuwen en zeehonden.  Deze foto dateert van 2 augustus en de dierenverzorgster van die dag was deze stralende Sarah Hemelings uit Sint-Genesius-Rode.  Ik durf wedden dat Sarah de nacht daarop weinig geslapen heeft, nog altijd nadenkend over haar 'dol-fijne' dag.

Na de kunstwerken van C. Lapie is hier alweer een ander en recent meesterwerk in het straatbeeld te zien.  Het bevindt zich ergens in de binnenstad van Brugge.  De vraag is vrij simpel: waar?

Nu kan ik er nog moeilijk onderuit.  Toon ik de eerste twee beeldengroepen, dan verwacht u natuurlijk dat ik ook de derde toon.  En die staat verrassend genoeg in het water in de onmiddellijke nabijheid van het rustoord ter Potterie.
Titel van dit werk: ouvrir le noir
fotograaf: Flater

Eveneens gehaald uit één en dezelfde boom zijn deze vier figuren samen die dicht bijeen staan op het stationsplein.  En weerom kijken de figuren in de richting van de Onze-Lieve-Vrouwekerk en het centrum.
titel van dit werk: au crépuscule.

foto: Flater

Net zoals indertijd de steenformaties van megalieten (met als bekendste voorbeeld Stonehenge) geometrische vormen aannamen waarvan de bedoeling tot op heden nog niet helemaal duidelijk is, zo vormen de drie uit eikenhout vervaardigde beeldengroepen van Christian Lapie die zich thans in de Brugge bevinden met opzet op één lijn, een lijn die de eivormige binnenstad van het uiterste noorden met het uiterste zuiden verbindt, en ook hier hebben we het raden naar de bedoeling daarvan.  De exacte locaties van de drie beeldengroepen zijn:
1. het stationsplein,
2. hier het Oud Sint-Jan en
3. de Potterierei ter hoogte van het rustoord.

Bart Cloetens duidde als eerste de plek aan:  het terrein achter het Oud Sint-Jan, dichtbij de reitjes en dichtbij het vroegere koetshuis.  Nolfinarium gaf dan weer de nodige uitleg over wat dit ding voorstelt:
het is een dubbel kunstwerk van de Fransman Christian Lapie en het staat hier als lokkertje voor de museumtentoonstelling 'huid van de stad' die pas in september officieel geopend wordt.  Het werk is getiteld 'Clair-Obscur' en het is leuk om weten dat de twee stukken eikenhout uit één en dezelfde eikenboom komen.  Dat de kunstenaar een Fransman was kon u eigenlijk al opmaken uit het opschrift op de sokkel (foto 1 van deze quizvraag).   Die notitie op de sokkel kunnen we vergelijken met elementen van een kast die we zelf ook nummeren en aanduiden met links of rechts om achteraf zeker te zijn dat we na het demonteren de kast later opnieuw en zonder problemen weer in elkaar kunnen zetten.

Het dolfinarium is en blijft dé grootste trekpleister binnenin het Boudewijn Seapark.  De tribunes bieden plaats aan 1600 personen en dat is helemaal geen overbodige luxe.  Op topdagen lopen er in het park zo'n 5 à 9.000 mensen rond.

Negen jaar na het ontstaan van het Boudewijnpark, in 1972,  werd er naast het park, aan de overkant van de Alfons de Baeckestraat, een dolfinarium gebouwd.  Dat eerste dolfinarium startte met drie dolfijnen.  Later werd het dolfinarium een vast onderdeel van het Boudewijnpark, maar men moest wel met zijn ticket het park uit en de straat over om het te kunnen bezoeken.  In 1988 brak er brand uit in dat dolfinarium en die brand vernielde het hele gebouw, een reptielenzoo incluis.  Later bouwde men een nieuw dolfinarium, maar men moest nog altijd het park uit om er te geraken.  Pas recent werd de Alfons de Baeckestraat door het nu Boudewijn Seapark ingepalmd en eenmaal men een ticket gekocht heeft en het park binnen is, dan mag men overal het park rond en de verschillende shows gaan bekijken en ook overal op de attracties zitten zo lang en zo veel als men wil.  En ook dit dolfinarium bevindt zich nu binnenin dit parkdomein.

Het Boudewijnpark ontstond in 1963 en was in die dagen een samenraapsel van tennisvelden, speelpleintjes, een zwembad, iets wat dienst moet doen als een staande wip en een soort cafetaria.  Men gaf dit park dat vooral bedoeld was als een lokaal recreatiepark de naam van onze toenmalige koning Boudewijn mee.  De man was in die tijd nog maar pas getrouwd met de Spaanse Fabiola.  Nu, bijna 45 jaar later, zit de naam Boudewijn nog altijd in de naam van dit park, maar door de jaren heen is er wel het een en ander veranderd.  Het zeeleeuwentheater hier op de voorgrond is nog maar iets van de laatste jaren en ook van een roofvogelshow (op het ogenblik van deze foto was er juist een show bezig), daar was in die jaren '60 nog lang geen sprake van.
In de verte zien we de stad Brugge met de hoogste en bijgevolg meest in het oog springende gebouwen, gaande van links het AZ St-Jan tot rechts de watertoren op de Gentpoortvest.