quizvraag 205 - de oplossing

Zeerovers moeten zich soms eens verschansen.  Kwestie van overal heelhuids doorheen te geraken.

Het hele podium van het zeeleeuwentheater wordt zowat opgevat als een soort van zeerovershol.  Een zeerovershol waar bovendien nog een echte slechterik in rondloopt die deze taart wil stelen.

Buiten het feit dat het nieuwe leeuwentheater nog niet zo lang bestaat en de dieren moeten wennen aan de nieuwe omgeving hebben de jongsten het nog eens extra moeilijk om de kunstjes aan te leren.  Zo wordt geleerd om deze trappen af te gaan en tot bij het publiek te lopen, maar veel verder dan dit durft Lou (of is het Babiche?) voorlopig niet te gaan.

In het park zitten er welgeteld vijf zeeleeuwen.  Naast de laatst genoemde en getoonde Jules zijn dat Vanna (21j), Alley (17j), Lou (4j) en Babiche (1j).  Wie dit nu precies is weet ik niet, maar ik gok op Lou.

Zeeleeuwen zijn natuurlijk geen dolfijnen.  Dolfijnen zijn verhoudingsgewijs stukken makkelijker te trainen.  Maar ook met zeeleeuwen kan men het een en ander aanvangen.  Ik zal hier helemaal niet de Gaia-sympathisant gaan uithangen.  Die dierenactivisten vinden dat dolfijnen of zeehonden of welk ander soort (zoog-)dier dat normaal gezien in zee leeft niet in gevangenschap mag leven.  Maar deze dieren hebben het op het eerste gezicht nog lang niet zo slecht.  Buiten het feit dat ze in gevangenschap meestal langer leven moeten ze nooit op zoek gaan naar eten.  Ze moeten er gewoonweg op hun eigen tempo enkele kunstjes voor aanleren en opvoeren.  De meesten zijn trouwens in gevangenschap geboren en weten van niet 'beter'.  Dit is bijvoorbeeld Jules.  Jules is hier geboren op 13 juni 1990 en is dus 17 jaar oud.  Hij is als ik het zo mag noemen een oude rot in het vak.

Het soort zeeleeuwen dat vooral in dierenparken aangetroffen wordt en ook in het Boudewijn Seapark zit, dat zijn Californische zeeleeuwen.    Mocht u de info op wikipedia niet gelezen hebben, dan kunt u nog altijd aan de ingang van het zeeleeuwentheater alles lezen wat u over deze dieren wilde weten.  Op dit laatste bord dat daar hangt staat wel een klein foutje.  Bij gewicht duidt men de mannetjes aan als plusminus 350 kilo zwaar.  Daaronder staat opnieuw man: 110 kg.  Dat moet uiteraard zijn vrouwtje/wijfje: 110 kg.

Heeft u ooit al eens een groene dolfijn gezien?  In het Boudewijn Seapark is dat dus mogelijk.
Maar genoeg nu over de dolfijnen.  Sinds kort hebben de zeehonden en zeeleeuwen in het park een aparte plek toebedeeld gekregen.  Vooral de zeeleeuwen kunnen fier zijn dat ook zij een heus theater hebben waarin zij hun kunstjes kunnen tonen en de tribune van dat theater biedt plaats aan zowat 600 man.  Laat ons eens een kijkje gaan nemen.

De oplossing is na 1 dag nog niet gegeven.  U weet wat dat betekent: dan toon ik u nog een tweede foto van de plek.  Waar in het hartje van Brugge kan iedereen dit zien?

Dit is Staf.  Voor alle duidelijkheid: Staf is de jongeman rechts in beeld met het T-shirt.  Staf is een der medewerkers aan het dolfinarium.  Soms wordt hij ook ingezet voor het zeeleeuwentheater of zelf voor de zeehondenshow, maar meestal treft u hem bij de dolfijnen aan.  Staf werkt hier nu sinds drie maanden en hij is er (zoals de meesten trouwens) met wat geluk binnengerold.  Tsja, hoe wordt men eigenlijk dolfijnentrainer?  Een diploma biologie of zelfs lichamelijke opvoeding kan helpen natuurlijk, maar hoeft niet.  Men moet gewoonweg de juiste persoon zijn op de juiste plaats en met de juiste attitude.  Op die manier, en niet anders, wordt men dierentrainer of -helper in het Boudewijn Seapark.  De rest komt vanzelf.

Dit is onze voorraadkamer.  Een diepvrieskamer vol lekkers dat constant op min 27 graden diepgevroren wordt.  Het spreekt voor zich dat wij dit niet rechtstreeks als voedsel krijgen.  Wat wij vandaag zullen eten werd hier natuurlijk al uit gehaald en overgebracht naar een andere kast waarbinnen de temperatuur voortdurend op plus 5 graden blijft.  Dat is ideaal voor ons dolfijnen.

Wij dolfijnen hebben dagelijks grote honger.  Wat wij lusten is vooral vis.  Omdat wij ze hier in het Boudewijn Seapark niet zelf kunnen vangen heeft men voor ons een speciale viskeuken voorzien.  In die viskeuken wordt alles voor ons klaargemaakt.  Alles wordt gewogen in ponden, dat blijkt gemakkelijker te zijn om te verdelen. 
Ook krijgen wij extra vitamines.  Vis en groenten die voor ons ontdooid worden zijn minder rijk aan vitaminen en daarom krijgen wij er extra bij.
En ook wordt ons bloed regelmatig preventief onderzocht en worden we gecheckt op wonden.  We durven ons soms wel eens ergens aan schaven maar af en toe vechten wij met elkaar en dan is het de jongste, Ocean, die het meestal moet ontgelden.

Dit is Sander Van Der Heul.  Sander is Nederlander en werkte eerst gedurende drie à vier jaar in Harderwijk.  Hij is bioloog van opleiding en in Harderwijk deed hij onderzoek met bruinvissen.  Nu is hij bij ons in Brugge en doet onderzoek met ons dolfijnen.  Hoe dat onderzoek in zijn werk gaat kunt u uitgebreid hier lezen.

Wij hebben ook slecht nieuws: om de 92 uren sterft er iemand van ons, dolfijnen, in de Europese wateren omdat wij verstrikt raken in de grote visnetten die hangen achter de schepen.  Het goede nieuws is dat, dankzij experimenten met ons hier in het achterbad van het Brugse dolfinarium men binnenkort een systeem zal ontwikkelen waardoor onze vrienden dolfijnen niet meer in die vervelende netten zullen geraken.  Vier van ons doen mee aan de experimenten, maar het is eigenlijk alleen maar Milo (8 jaar) die dagelijks de oefeningen correct uitvoert.

Mits reservering vooraf kunt u dichter bij ons komen.  Dat kan dagelijks gebeuren tussen 17u tot 18u.  Om ons niet te veel te storen wordt zo'n sessie altijd beperkt tot maximaal acht personen.  Af en toe komen hier bijvoorbeeld ook zieke kinderen of gehandicapten om ons te bezoeken.  Het schijnt dat onze aanwezigheid op hen een therapeutische invloed heeft.  Het wordt evenwel niet toegestaan om samen met ons in het water te zwemmen.  Wij zijn dat gewoon om te doen met onze trainers, maar met vreemden, neen, daar zijn wij jammer genoeg niet voor getraind.  Sorry.

Komt u anders een beetje meespelen in het achterbassin?  Maar pas op, vergeet niet u te desinfecteren aan het voetenbakje.  Vooral niet als u thuis huisdieren heeft.  Wij zijn bijvoorbeeld gevoelig voor het morbillivirus.  En ik denk niet dat u een zieke, doodzieke of dode dolfijn nog altijd even leuk zult vinden.  Stap daarom best maar even met je schoenen of sandalen in dat desinfecterend bakje!

Hallo, hi, bonjour, guten tag!  Belofte maakt schuld: we zijn vandaag terug op Bruggeblog!  Heeft u een dolfijne dag gehad?  Wààt?  Het was bijna de ganse dag nat buiten en u vindt dat niet leuk?  Hihi, hierbinnen was het nochtans ook de hele dag nat, maar wij vinden dat juist prettig!

Voor deze nieuwe fotovraag krijgt u iets te zien wat men normaal gezien niet in de binnenstad van Brugge zou verwachten.  Maar toch is het er en het is zelfs voor iedereen die deze plek passeert te zien.  Waar is het?

... die staan al sinds 1988 in het Arentshof.
Het kan u misschien geen fluit schelen, maar ik vertel het lekker toch.  Het is iets wat onze stadsgidsen u nooit vertellen zullen vanwege enige vorm van schroom of pudeur van hun kant.  Het beroemde werk van Rik Poot stelt 4 ruiters voor, gezeten op (hoe kan het ook anders) 4 paarden.  Bij nader toezien zijn drie van de 4 paarden van het mannelijk geslacht want dat geslacht is bij elk van hen nadrukkelijk aanwezig.  Hun ruiters daarentegen zitten er maar slapjes bij, als u begrijpt wat ik bedoel.  Het vierde paard daarentegen is een wijfje en haar berijder toont - in tegenstelling tot de 3 andere ruiters - zijn mannelijkheid wél in volle glorie.  Laat nu uitgerekend dit beeld in een storm een kleine twee jaar geleden door een omvallende boom vernield geweest zijn en later hersteld of zelfs volledig vernieuwd geworden door de kunstenaar.  Het moet een der laatste dingen geweest zijn die Rik Poot gemaakt heeft, want op 16 december 2006 overleed de man op 82-jarige leeftijd.

De werken aan de gevel van het huis situeren zich dus in de Katelijnestraat, en het is inderdaad het huis naast Pietje Pek (aan de pare kant van de huisnummers welteverstaan, want Pietje Pek zit nu ook aan de onpare kant van de straat wegens uitbreiding, maar ook wegens problemen met de buren, burengerucht nietwaar!).
Hoe dan ook dit ging hier niet om het kinderopvangcentrum, maar wel om de stelling en het kantelen van een straatlantaarn.  Roland Rotsaert wist als eerste wat het was, maar het was uiteindelijk toch Chris Weymeis die ons als eerste vertellen kon dat dit momenteel in de Katelijnestraat te zien is.