de 4 apocalyptische ruiters

De werken aan de gevel van het huis situeren zich dus in de Katelijnestraat, en het is inderdaad het huis naast Pietje Pek (aan de pare kant van de huisnummers welteverstaan, want Pietje Pek zit nu ook aan de onpare kant van de straat wegens uitbreiding, maar ook wegens problemen met de buren, burengerucht nietwaar!).
Hoe dan ook dit ging hier niet om het kinderopvangcentrum, maar wel om de stelling en het kantelen van een straatlantaarn.  Roland Rotsaert wist als eerste wat het was, maar het was uiteindelijk toch Chris Weymeis die ons als eerste vertellen kon dat dit momenteel in de Katelijnestraat te zien is.

Dit is een der vaste onderdelen van de dolfijnenshow.  Rod Stewart (de voetbalgekke Schot die de zanger is) heb ik ooit eens in Vorst Nationaal tijdens zijn nummer 'You're In My Heart' ballen weten in het publiek knallen.  Welnu, deze dolfijnen moeten voor hem helemaal niet onderdoen.  Ook zij knallen de ballen het publiek in en wie er eentje vangt mag hem houden.  U moogt twee keer raden wat er op zo'n bal staat.
Ziezo, dat is het wat de dolfijnenshow betreft.  Alles tonen zou stom zijn, u moet het gewoon zelf eens komen beleven. 
... enne: morgen kijken we achter de schermen.

  De Ketnet-jongen of het Ketnetmeisje van de dag mag alles van dicht, ja zelfs van héél dichtbij meemaken.

   Dit is wat ik daarstraks bedoelde met het bijkomende showelement van de dame in het wit.  Als een echte circusartieste (en ik vermoed dat zij dat ook is) haalt zij de meest halsbrekende toeren uit hoog boven het water en de dolfijnen, simpelweg hangend aan twee smalle repen rode stof.

U heeft zich misschien al afgevraagd wat dat jongetje hier doet en wat de rol is van die dame in het wit en met het kroontje.  Het jongetje was hier als Ketnet dierenverzorger van de dag en hij mocht alles van dichtbij meemaken, dus ook vanop de trappen.  De dame is acrobate en zij is hier om aan het geheel nog een extra showelement toe te voegen.  Nu moet ik toegeven dat ik doorheen de jaren in het Brugse dolfinarium al verschillende show meegemaakt heb maar telkens was het iets anders.  Op regelmatige basis worden kunstjes of showelementen (de dame bijvoorbeeld) toegevoegd.

Morgen nemen we eens ècht een kijkje achter de schermen van het dolfinarium, maar laat ons vandaag gewoon nog wat genieten van sommige onderdelen van de show.  Die show wordt elke dag opgevoerd van kwart voor tot kwart na twaalf, van half vijf tot vijf uur in de namiddag én op drukke dagen (en zeker ook op 15 juli en 19 augustus 2007) eveneens van half twee tot twee.
Iedereen wordt aangeraden om toch ongeveer een kwartiertje voor aanvang van elke show (ook die van de zeeleeuwen, roofvogels, zeehonden of van het poppentheater) al aanwezig te zijn, dit om het optreden zo ordentelijk mogelijk te doen verlopen.
Let eens op de trainer in het midden.  In zijn rechterhand houdt hij een microfoon vast, maar ons interesseert vooral wat hij in zijn linkerhand heeft.  Het is een fluitje waar hij af en toe op blaast.   Dat fluitje blijkt een simpel hondenfluitje te zijn maar de dolfijnen kunnen het geluid daarvan ook onder water duidelijk horen.  Op die manier weten ze precies waar en wanneer ze iets moeten doen.

Dolfijnen krijgen van bij hun geboorte een naam mee.  Maar hoe in 's hemelsnaam herkent een begeleider van het dolfinarium die dieren?  Voor ons lijken ze allemaal dezelfde prachtig glanzende en eeuwig glimlachende wezens.  Een beginnende dolfijnentrainer heeft het daar blijkbaar ook moeilijk mee, maar gaandeweg herkent hij hen een voor een aan hun verschillende grootte, aan soms subtiele verschillende lichamelijke kenmerken, maar vooral aan hun verschillend gedrag.

Aha, zullen sommigen nu verbaasd uitroepen, daar staat die stelling met ernaast de gekantelde straatlantaarn!
Waar?

Show verkopen.  Het is niet iedereen gegeven, maar deze dolfijnen hebben het duidelijk in zich.  Daarom is het ook zo dat het dolfinarium in Brugge (maar ook alle andere dolfinariums ter wereld) een grandioze publiekstrekker is en blijft.  Jong en oud vindt deze dieren nu eenmaal dol-fijn. 
Wist u ook dat 2007 wereldwijd uitgeroepen werd als jaar van de dolfijn.

Wat ons als mens mateloos intrigeert is het feit dat dolfijnen bijzonder intelligent zijn en daar bovenop heel graag in contact staan met ons.  Interactie tussen mens en dier kan bijvoorbeeld leiden tot iets als dit.  Deze dolfijnentrainer wordt tijdens de dolfijnenshow mee door het water getrokken en op een bepaald moment wordt hij uit het water naar boven gekatapulteerd.  Het is ongelofelijk wat voor een kracht deze dieren kunnen ontwikkelen!

Voor wie het interesseert, hier zijn de namen van de zeven 'Brugse' dolfijnen en hun geboortejaar:
Puck (° 1966)
Roxanne (°1985)
Flo (18/07/1998)
Yotta (20/08/1998)
Milo (°1999)
Indy (13/07/2003)
Ocean (13/08/2003)
Het kan u misschien verbazen dat Puck al 42 jaar oud is, maar in gevangenschap leven dolfijnen doorgaans langer dan daarbuiten.  Sommige dolfijnen kunnen op die manier tot 50, ja zelfs 52 jaar oud worden.

Zeven dolfijnen zitten er in het Brugse dolfinarium (in tegenstelling tot wat ik voordien schreef zijn er het 7 en geen 8) en allen zijn hier geboren, met uitzondering van de twee oudsten: Roxanne (22 jaar) en Puck (42 j).  Beiden zijn vrouwtjesdolfijnen.  Wist u trouwens dat de voornaam Delphine die we aan kinderen geven vrouwtjesdolfijn betekent?  Wist u ook dat er ook in dit dolfinarium tussen de dolfijnen een hiërarchie heerst en dat vooral de oudste (Puck) het voor het zeggen heeft?

Wat dit voorstelt, dat heeft Roland Rotsaert al meteen uitgelegd: de lamp van de straatverlichting werd naar beneden gekanteld om een stelling te kunnen plaatsen voor pleister- of schilderwerken.  Alleen is de plaats van deze stelling en straatverlichting totonogtoe nog niet gevonden.  Waar in het centrum van Brugge staat dit dan wel?

Het toeristisch seizoen in Brugge moet al lang niet meer aangezwengeld worden: we zitten er middenin!  Wat dat aanzwengelen betreft: water krijgt men helaas niet meer uit deze pomp die staat bovenop een oude regenwaterput, maar op piekmomenten 's namiddags gaat er geen minuut voorbij of minstens één toerist wil het toch nog eens proberen.  De pomp kwam hier in het jaar 1899 op het Onze-Lievevrouwekerkhof-Zuid (voor wie die omschrijving niet kent: dat is op het pleintje voor de ingang tot de OLV-kerk).  Het is een ijzeren pomp op een arduinen sokkel en ingewerkt in een natuurstenen kolom.  Het pompmechanisme werd nog een laatste keer hersteld in 1948.  Het beeldje er bovenop is een kopie van het witmarmeren beeldje van Pieter Pepers in de Sint-Salvatorskathedraal.  A. De Wispelaere maakte deze kopie in 1938 en regelmatig moet het gerestaureerd worden.  Het gebruikte materiaal leent zich trouwens ook minder tot haarscherpe detailweergaven dan het koud aanvoelend marmer van het origineel, maar hoe dan ook is ook dit erg geslaagd te noemen.  Het origineel is een der mooiste voorbeelden in Brugge van rococo sculpturen waarbij vormen en volumen de aandacht geboeid houden en het geheel een levende expressie uitstraalt.

In de scoutsbeweging - die trouwens rond deze tijd haar honderdste verjaardag viert - worden stevige banden gesmeed die soms wel eens de vriendschap overstijgen.  Ik heb het dit tweetal niet op de man en vrouw af gevraagd, maar ik durf er om te verwedden dat zij er een sprekend bewijs van vormen.

De weersvoorspellingen waren mis: in tegenstelling tot wat men ons aankondigde was het vandaag ideaal zomerweer en er viel geen druppel regen.  Ideaal dus om in korte broek in Brugge rond te stappen. 

Wie van scouts verwacht had dat ze buiten de vertrouwde toeristische paden hun weg zouden vinden, die kwam vandaag ferm bedrogen uit.   Ook de scouts liepen nauwelijks buiten de lijntjes van Brugges gouden driehoek.

Vandaag overrompelden opnieuw groepen scouts ons Brugge.  Padvinders worden of werden ze soms ook genoemd, maar het voetpad hebben ze bij ons blijkbaar niet gevonden.

Als een mens meer dan twee meter boven de grond zweeft, dan wordt hij beschouwd als een der beste atleten in de wereld.  Een dolfijn zweeft dagelijks meer dan het dubbele van die afstand boven de waterlijn en iedereen kijkt bewonderend toe, maar niemand beschouwt hen als wereldatleten.   Dit ruikt verdacht veel op het werken met twee maten en twee gewichten...