Boudewijn Seapark (16)

Aha, zullen sommigen nu verbaasd uitroepen, daar staat die stelling met ernaast de gekantelde straatlantaarn!
Waar?

Show verkopen.  Het is niet iedereen gegeven, maar deze dolfijnen hebben het duidelijk in zich.  Daarom is het ook zo dat het dolfinarium in Brugge (maar ook alle andere dolfinariums ter wereld) een grandioze publiekstrekker is en blijft.  Jong en oud vindt deze dieren nu eenmaal dol-fijn. 
Wist u ook dat 2007 wereldwijd uitgeroepen werd als jaar van de dolfijn.

Wat ons als mens mateloos intrigeert is het feit dat dolfijnen bijzonder intelligent zijn en daar bovenop heel graag in contact staan met ons.  Interactie tussen mens en dier kan bijvoorbeeld leiden tot iets als dit.  Deze dolfijnentrainer wordt tijdens de dolfijnenshow mee door het water getrokken en op een bepaald moment wordt hij uit het water naar boven gekatapulteerd.  Het is ongelofelijk wat voor een kracht deze dieren kunnen ontwikkelen!

Voor wie het interesseert, hier zijn de namen van de zeven 'Brugse' dolfijnen en hun geboortejaar:
Puck (° 1966)
Roxanne (°1985)
Flo (18/07/1998)
Yotta (20/08/1998)
Milo (°1999)
Indy (13/07/2003)
Ocean (13/08/2003)
Het kan u misschien verbazen dat Puck al 42 jaar oud is, maar in gevangenschap leven dolfijnen doorgaans langer dan daarbuiten.  Sommige dolfijnen kunnen op die manier tot 50, ja zelfs 52 jaar oud worden.

Zeven dolfijnen zitten er in het Brugse dolfinarium (in tegenstelling tot wat ik voordien schreef zijn er het 7 en geen 8) en allen zijn hier geboren, met uitzondering van de twee oudsten: Roxanne (22 jaar) en Puck (42 j).  Beiden zijn vrouwtjesdolfijnen.  Wist u trouwens dat de voornaam Delphine die we aan kinderen geven vrouwtjesdolfijn betekent?  Wist u ook dat er ook in dit dolfinarium tussen de dolfijnen een hiërarchie heerst en dat vooral de oudste (Puck) het voor het zeggen heeft?

Wat dit voorstelt, dat heeft Roland Rotsaert al meteen uitgelegd: de lamp van de straatverlichting werd naar beneden gekanteld om een stelling te kunnen plaatsen voor pleister- of schilderwerken.  Alleen is de plaats van deze stelling en straatverlichting totonogtoe nog niet gevonden.  Waar in het centrum van Brugge staat dit dan wel?

Het toeristisch seizoen in Brugge moet al lang niet meer aangezwengeld worden: we zitten er middenin!  Wat dat aanzwengelen betreft: water krijgt men helaas niet meer uit deze pomp die staat bovenop een oude regenwaterput, maar op piekmomenten 's namiddags gaat er geen minuut voorbij of minstens één toerist wil het toch nog eens proberen.  De pomp kwam hier in het jaar 1899 op het Onze-Lievevrouwekerkhof-Zuid (voor wie die omschrijving niet kent: dat is op het pleintje voor de ingang tot de OLV-kerk).  Het is een ijzeren pomp op een arduinen sokkel en ingewerkt in een natuurstenen kolom.  Het pompmechanisme werd nog een laatste keer hersteld in 1948.  Het beeldje er bovenop is een kopie van het witmarmeren beeldje van Pieter Pepers in de Sint-Salvatorskathedraal.  A. De Wispelaere maakte deze kopie in 1938 en regelmatig moet het gerestaureerd worden.  Het gebruikte materiaal leent zich trouwens ook minder tot haarscherpe detailweergaven dan het koud aanvoelend marmer van het origineel, maar hoe dan ook is ook dit erg geslaagd te noemen.  Het origineel is een der mooiste voorbeelden in Brugge van rococo sculpturen waarbij vormen en volumen de aandacht geboeid houden en het geheel een levende expressie uitstraalt.

In de scoutsbeweging - die trouwens rond deze tijd haar honderdste verjaardag viert - worden stevige banden gesmeed die soms wel eens de vriendschap overstijgen.  Ik heb het dit tweetal niet op de man en vrouw af gevraagd, maar ik durf er om te verwedden dat zij er een sprekend bewijs van vormen.

De weersvoorspellingen waren mis: in tegenstelling tot wat men ons aankondigde was het vandaag ideaal zomerweer en er viel geen druppel regen.  Ideaal dus om in korte broek in Brugge rond te stappen. 

Wie van scouts verwacht had dat ze buiten de vertrouwde toeristische paden hun weg zouden vinden, die kwam vandaag ferm bedrogen uit.   Ook de scouts liepen nauwelijks buiten de lijntjes van Brugges gouden driehoek.

Vandaag overrompelden opnieuw groepen scouts ons Brugge.  Padvinders worden of werden ze soms ook genoemd, maar het voetpad hebben ze bij ons blijkbaar niet gevonden.

Als een mens meer dan twee meter boven de grond zweeft, dan wordt hij beschouwd als een der beste atleten in de wereld.  Een dolfijn zweeft dagelijks meer dan het dubbele van die afstand boven de waterlijn en iedereen kijkt bewonderend toe, maar niemand beschouwt hen als wereldatleten.   Dit ruikt verdacht veel op het werken met twee maten en twee gewichten...

Show verkopen, het is hen blijkbaar op het lijf geschreven, die dolfijnen.

Het dolfinarium in Brugge telt welgeteld acht dolfijnen, maar dit is nummer negen: Bobo genaamd, en vooral als het warm weer is zweet deze Bobo als een otter.  Het is namelijk een mens in een dolfijnenpakje gestoken en deze Bobo dient gewoon als 'opwarmertje' voor de enige echte dolfijnenshow.

Jong en oud probeert alles wat in het dolfinarium gebeurt vast te leggen voor het nageslacht...

Het Boudewijn Seapark werkt deze zomer samen met Ketnet, de Vlaamse televisiezender die zich uitsluitend richt tot de jeugd.  Elke dag gedurende juli en augustus 2007 wordt één uitverkorene van Ketnet uitgenodigd in het park om er die dag de dag van zijn of haar leven te beleven.  Zij mogen er namelijk de dolfijnenverzorger voor 1 dag zijn.  Die titel is eigenlijk misleidend, want die verzorger voor 1 dag is ook van dichtbij aanwezig bij alles wat er gebeurt rondom de zeeleeuwen en zeehonden.  Deze foto dateert van 2 augustus en de dierenverzorgster van die dag was deze stralende Sarah Hemelings uit Sint-Genesius-Rode.  Ik durf wedden dat Sarah de nacht daarop weinig geslapen heeft, nog altijd nadenkend over haar 'dol-fijne' dag.

Na de kunstwerken van C. Lapie is hier alweer een ander en recent meesterwerk in het straatbeeld te zien.  Het bevindt zich ergens in de binnenstad van Brugge.  De vraag is vrij simpel: waar?

Nu kan ik er nog moeilijk onderuit.  Toon ik de eerste twee beeldengroepen, dan verwacht u natuurlijk dat ik ook de derde toon.  En die staat verrassend genoeg in het water in de onmiddellijke nabijheid van het rustoord ter Potterie.
Titel van dit werk: ouvrir le noir
fotograaf: Flater

Eveneens gehaald uit één en dezelfde boom zijn deze vier figuren samen die dicht bijeen staan op het stationsplein.  En weerom kijken de figuren in de richting van de Onze-Lieve-Vrouwekerk en het centrum.
titel van dit werk: au crépuscule.

foto: Flater