quizvraag 206 (deel 2)

In de top tien van zaken die u in Brugge zeker moet meemaken of zien staat onder meer het bijwonen van een der processies of stoeten die onze stad rijk is.  Een beklimming van het Belfort (de Halletoren) is ook een must.  Verder staat misschien in die top tien een bezoek aan het Cactusfestival.  En ook een bezoek aan een der vele klasserestaurants zit opgenomen in het lijstje.  Wat sinds kort eveneens een vaste waarde geworden is en zeker ook thuishoort in dit selecte clubje van gebeurtenissen in Brugge die u ooit meemaken moet (en het is bovendien gratis!), dat is het afsluitende stuk aan 'Klinkers' en dat afsluitende evenement noemt men 'Benenwerk'.  Ik mag gerust stellen: als u benenwerk niet meegemaakt heeft, dan kent u het Brugge van nu helemaal niet.  Verleden jaar heb ik al over dit evenement geblogd.  Dit jaar kan ik het ook niet laten.  Nergens anders is er een dergelijk evenement dat jong en oud aanzet tot feesten, tot dansen op alle denkbare soorten muziek, en dat allemaal verspreid over verschillende locaties in de Brugse binnenstad.  Dit was te zien in de tent op de Markt.  Het was de Muzette Stage.  Op het podium stond het 'Orchestre André Loppe' uit Frankrijk.  Accordeonist Loppe bracht een mix van musettes, java's, tango's, fox, rumba, marche, paso doble en cha-cha-cha.  De man en zijn orkest sprak vooral een ouder publiek aan, maar ook de jeugd kwam op verschillende andere plekken in Brugge aan hun trekken. 
Morgen daarover meer.

Aangezien Jean Pierre de Keersmaker de vorige fotovraag zo verrassend snel vond zijn we vandaag alweer aan een nieuwe quizvraag toe.  De vraag is zoals altijd: waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Voor de ingang tot De Striep in de Katelijnestraat, een der meest gekende winkels in België waar uitsluitend stripalbums verkocht worden, voor die ingang waren er twee tafels waarachter een zestal auteurs van stripverhalen hun albums met plezier signeerden.  Dat er op een dergelijke signeeractie vogels van allerlei pluimage op af komen, dat is met deze foto alleszins bewezen.  Jong en oud verdrong zich aan de andere kant van de tafels.  Zelf ben ik eerlijk gezegd op het randje af van een stripanalfabeet.  Ik ken Jommeke, ik ken Kuifje, ik ken Nero en Suske en Wiske, maar daar houdt het bij mij ongeveer op.  O ja, in een ver verleden herinner ik mij ook Asterix en Obelix en Piet Pienter en Bert Bibber gelezen te hebben.  Ik behoor namelijk tot het kamp van die personen voor wie het lezen van strips leuk was, maar om een onbekende reden hield dat lezen op ergens in de duistere jaren '70.
Wat ik wèl pertinent weet is dat de jongedame hier vooraan op de foto een immense bewondering koestert voor de tekenaar voor haar.  Haar blik, haar blozen, ... het straalde het allemaal uit, en zij moest ook plots onophoudelijk kuchen.

O, ja.  Mocht u er soms nog aan twijfelen: ook vandaag waren er Japanners in ons Brugge. En zij vonden alles OK.

Het viel me vandaag op dat vanaf dit jaar de randanimatie de overhand gekregen heeft op waar de feesten rondom het Walplein vroeger echt om draaiden: om het tonen van kant en kantwerksters.  Na enig zoeken vond ik dan toch enkele van die 'spellenwerksters' en - excuseert u mij - mijn camera wilde vooral de jongsten fotograferen.  Vooral om u met de neus te drukken op het feit dat we momenteel in de 21ste eeuw leven.  Want vroeger in de kantscholen en kantwerkplaatsen vooral kantwerkstersliederen gezongen werden, daar neemt de huidige IPOD-generatie bijlange geen genoegen meer mee.  Ze luisteren tegenwoordig veel liever elk met één oortje naar een modern popnummer.  Of het ritme van die muziek het ritme van hun kantklossen sturen kan zoals dat vroeger het geval was, dat is een andere kwestie.

Ook het Walplein en Wijngaardplein delen mee in de feestvreugde.  Toeristen die op deze plek op andere dagen ook al massaal rondlopen, hebben nu volledig vrij spel.  Deze straten worden uitzonderlijk vrijgemaakt voor alle verkeer, ja zelfs de koetsen met hun drieste koetsiers mogen ook hier voor een keer niet komen.

Godshuis de Generaliteit hoeft voor enkele dagen geen auto's voor de gevel te dulden, maar wel deze dame die haar spullen aan de man (of vrouw) probeert te brengen.  In principe werd de straat afgesloten voor alle verkeer, uitgezonderd voor koetsen en stadsbussen en plaatselijk verkeer, maar in de praktijk bleek zelfs dat weer niet eenvoudig.
Het meest hilarische moment van vandaag in dat verband vond plaats op de hoek van de Katelijnestraat met de Gentpoortvest waar een afsluiting stond.  Een busschauffeur die passagiers brengen wou naar het hotel Novotel in de Katelijnestraat had die afsluiting eventjes verschoven om te kunnen passeren.  Op dat ogenblik kwamen vanuit de Gentpoortvest drie koetsen met daarin toeristen en aan de voorste koetsier met paard was echt geen houden.  Zij moesten en zouden eerst passeren en zo geschiedde.  Paard en koets wurmde zich half over de straat, half over het trottoir tot voorbij de autocar.  De twee andere toeristenkoetsen deden precies hetzelfde.  Pas daarna kwamen twee agenten rijkelijk te laat ter plekke om het verkeer eventjes te regelen.  Jammer genoeg had ik op dat ogenblik mijn camera niet bij, anders had u de bewijzen hier gezien.

vandaag zijn de "Brugse Kantdagen en Katelijnestraatfeesten" definitief begonnen.  Gisterenavond was er hier en daar al een schuchter begin, maar vandaag barstte het feest volop los.  De Katelijnestraat was vooral voorbehouden voor een soort van braderie-rommelmarkt.

Toegegeven: Brugge buiten de zomermaanden kan meer dan eens saai overkomen, zeker 's avonds.  Maar wie vandaag in onze stad rondgelopen heeft en er nu nog in rondloopt, die kan zich echt niet van de indruk ontdoen dat het kloppende hart van deze stad leeft.  Ik zal het u vanavond proberen te bewijzen.
Die druivelaar nabij café Vlissinghe was het onderwerp van de afgelopen quizvraag.  Welnu, datzelfde café Vlissinghe is regelmatig een stopplaats voor de kroegentochten die men in Brugge organiseert.  Een kroegentocht doet men het best volgens aloude wijze met een charabanc, een soort van paardentram.  Vanavond was en is café Vlissinghe opnieuw een der stopplaatsen van een kroegentocht.  En dat bij een dergelijke rondtoer ook de koetsier in de stemming wil blijven bewijst deze foto.  Neen, 't is zeker geen limonade dat hij hier drinkt!
Nog eens aanstippen wat ik voorheen al eens geschreven heb: wilt u het mooiste verhaal ooit over een kroegentocht van vroeger lezen, lees dan aub het verhaal "A Story" van de dichter-schrijver Dylan Thomas.  Het verhaal is ook gekend onder de titel "The Outing".  Ik wil nog eens meegeven dat dat verhaal ooit eens uitgezonden werd door de BBC-televisie.  Dat was in 1952.
Maar terug naar Brugge anno 2007.

En die oplossing komt van Jean Pierre de Keersmaeker.  Hij schreef:
"aan café Vlissinghe??"
Die twee vraagtekens doen enige twijfel vermoeden, maar Jean Pierre mag gerust zijn: die druiventrossen vindt men inderdaad 'aan' café Vlissinghe.  Het is meer bepaald te zien aan het muurtje van de tuin van het huis ernaast, gelegen in de Blekersstraat en op de hoek met de Sint-Annarei.

Zeerovers moeten zich soms eens verschansen.  Kwestie van overal heelhuids doorheen te geraken.

Het hele podium van het zeeleeuwentheater wordt zowat opgevat als een soort van zeerovershol.  Een zeerovershol waar bovendien nog een echte slechterik in rondloopt die deze taart wil stelen.

Buiten het feit dat het nieuwe leeuwentheater nog niet zo lang bestaat en de dieren moeten wennen aan de nieuwe omgeving hebben de jongsten het nog eens extra moeilijk om de kunstjes aan te leren.  Zo wordt geleerd om deze trappen af te gaan en tot bij het publiek te lopen, maar veel verder dan dit durft Lou (of is het Babiche?) voorlopig niet te gaan.

In het park zitten er welgeteld vijf zeeleeuwen.  Naast de laatst genoemde en getoonde Jules zijn dat Vanna (21j), Alley (17j), Lou (4j) en Babiche (1j).  Wie dit nu precies is weet ik niet, maar ik gok op Lou.

Zeeleeuwen zijn natuurlijk geen dolfijnen.  Dolfijnen zijn verhoudingsgewijs stukken makkelijker te trainen.  Maar ook met zeeleeuwen kan men het een en ander aanvangen.  Ik zal hier helemaal niet de Gaia-sympathisant gaan uithangen.  Die dierenactivisten vinden dat dolfijnen of zeehonden of welk ander soort (zoog-)dier dat normaal gezien in zee leeft niet in gevangenschap mag leven.  Maar deze dieren hebben het op het eerste gezicht nog lang niet zo slecht.  Buiten het feit dat ze in gevangenschap meestal langer leven moeten ze nooit op zoek gaan naar eten.  Ze moeten er gewoonweg op hun eigen tempo enkele kunstjes voor aanleren en opvoeren.  De meesten zijn trouwens in gevangenschap geboren en weten van niet 'beter'.  Dit is bijvoorbeeld Jules.  Jules is hier geboren op 13 juni 1990 en is dus 17 jaar oud.  Hij is als ik het zo mag noemen een oude rot in het vak.

Het soort zeeleeuwen dat vooral in dierenparken aangetroffen wordt en ook in het Boudewijn Seapark zit, dat zijn Californische zeeleeuwen.    Mocht u de info op wikipedia niet gelezen hebben, dan kunt u nog altijd aan de ingang van het zeeleeuwentheater alles lezen wat u over deze dieren wilde weten.  Op dit laatste bord dat daar hangt staat wel een klein foutje.  Bij gewicht duidt men de mannetjes aan als plusminus 350 kilo zwaar.  Daaronder staat opnieuw man: 110 kg.  Dat moet uiteraard zijn vrouwtje/wijfje: 110 kg.

Heeft u ooit al eens een groene dolfijn gezien?  In het Boudewijn Seapark is dat dus mogelijk.
Maar genoeg nu over de dolfijnen.  Sinds kort hebben de zeehonden en zeeleeuwen in het park een aparte plek toebedeeld gekregen.  Vooral de zeeleeuwen kunnen fier zijn dat ook zij een heus theater hebben waarin zij hun kunstjes kunnen tonen en de tribune van dat theater biedt plaats aan zowat 600 man.  Laat ons eens een kijkje gaan nemen.

De oplossing is na 1 dag nog niet gegeven.  U weet wat dat betekent: dan toon ik u nog een tweede foto van de plek.  Waar in het hartje van Brugge kan iedereen dit zien?

Dit is Staf.  Voor alle duidelijkheid: Staf is de jongeman rechts in beeld met het T-shirt.  Staf is een der medewerkers aan het dolfinarium.  Soms wordt hij ook ingezet voor het zeeleeuwentheater of zelf voor de zeehondenshow, maar meestal treft u hem bij de dolfijnen aan.  Staf werkt hier nu sinds drie maanden en hij is er (zoals de meesten trouwens) met wat geluk binnengerold.  Tsja, hoe wordt men eigenlijk dolfijnentrainer?  Een diploma biologie of zelfs lichamelijke opvoeding kan helpen natuurlijk, maar hoeft niet.  Men moet gewoonweg de juiste persoon zijn op de juiste plaats en met de juiste attitude.  Op die manier, en niet anders, wordt men dierentrainer of -helper in het Boudewijn Seapark.  De rest komt vanzelf.