riooldeksels (2de en laatste)

Dit is diezelfde plek, maar bekeken van de andere kant.  We zien het koor van de Sint-Salvatorskathedraal en daarvoor op de straat een tweetal riooldeksels.  Eentje ervan diende als onderwerp voor de afgelopen quizvraag.

Eigenlijk had ik het Willee uit Tilburg graag gegund.  Eén keer was zij al alle Bruggelingen te slim af, en bij deze quizvraag deed ze het bijna opnieuw.  Alleen gokte ze na de tweede foto op de verkeerde kant van de Sint Salvatorskoorstraat.  Dat deksel lag en ligt dus op de hoek van die Sint Salvatorskoorstraat met het St.-Salvatorskerkhof.  Zoals u van de reacties afleiden kunt zou Flater deze quizvraag als eerste correct opgelost hebben, maar dat is niet waar.  Een uurtje eerder dan Flater stuurde een zekere Dirk Pollentier het juiste antwoord namelijk al door via de knop rechts in Bruggeblog waarop staat 'E-mail mij'.  Ik weet uit ondervinding dat sommigen moeilijkheden hebben om de beveiliging bij de reacties op artikels voorbij te geraken en dan kan die tweede mogelijkheid om mij te bereiken helpen.   En daarom wordt Dirk Pollentier als nieuwe winnaar uitgeroepen en hij wordt gelijk in het selecte lijstje van winnaars hier op Bruggeblog bijgeschreven.

Dit zijn twee van de drie parkcontroleurs die het Boudewijn Seapark rijk is.  Meestal werken ze niet allemaal tegelijkertijd, daarvoor is dit park echt niet groot genoeg.  Het werk van zo'n parkcontroleur kan zo veelzijdig als mogelijk zijn.  Het doel is uiteraard om te maken dat iedere bezoeker die zich in het park bevindt zich altijd zo vrij en vrolijk voelt als maar kan zijn, maar ook om vooral problemen (als die zich eventueel voordoen) zo snel mogelijk op te lossen.  Vooral Johan Creyf, rechts in beeld, is een oude rot in dit vak.  Eigenlijk is dit voor hem een bijverdienste want hij werkt normaal gezien in Melsbroek bij de 15e Wing.  De basis die hij daar opdoet en opgedaan heeft maken hem tot de perfecte persoon om het leven in het Boudewijn Seapark elke dag opnieuw perfect te doen verlopen.  Onder het personeel kent niemand hem trouwens als Johan Creyf, maar wel als Dino.  Vanwaar hij die roepnaam vandaan heeft, dat is voor hem en mij een weten, maar voor u een raden.
Laat mij voorlopig één voorbeeld tonen van wat mensen als Dino dagelijks kunnen tegenkomen.   Tijdens het warmste weekend van deze zomer liepen er naar het schijnt langs de kust 200 kinderen verloren.  Het merendeel daarvan was binnen het uur terecht bij hun ouders.  Ook het Boudewijn Seapark kampt wel eens met dat probleem van verloren gelopen kinderen.  De ouders zitten soms lekker te genieten in het cafetaria aan het eind van het park, met hun kinderen in de onmiddellijke nabijheid spelend in het speelpark, maar plots loopt zo'n kind verder weg zonder dat men er erg in heeft.  Op een bepaald ogenblik was er zo'n kind door een van die ouders als vermist opgegeven.  Na zekere tijd vond Dino het kind terug en hij wandelde er fier als een gieter mee terug naar de ouders die nog altijd in de omtrek van het cafetaria zaten.  Om hen van veraf duidelijk te maken dat het kind terecht was, zette Dino het kind op zijn schouders.  Bijna aangekomen aan het cafetaria begon dat kind plots in zijn broek te plassen en Dino voelde stilaan zijn hemd bovenaan flink nat worden .....

Op de vraag of mens en dier hier in het Boudewijn Seapark soms een persoonlijke band of voorkeur voor iemand specifiek hebben reageert Olivia Hooft affirmatief.  Het wordt altijd afgeraden om een nauwe band met een of ander dier te hebben, maar zo'n zaken kan men nu eenmaal niet tegenhouden.  Jules, deze zeeleeuw bijvoorbeeld, is al sinds zijn geboorte, 17 jaar geleden, in dit park aanwezig.  Olivia zelf is hier al 14 jaar en heeft Jules bij wijze van spreken zien opgroeien.  Dat Jules, die vooral ingezet wordt voor de fotoshoots, soms eens nukkig niet op de foto wil staan als 'zijn' Olivia er niet bij is, tsja, dat is heel normaal hé, maar natuurlijk vrij vervelend voor de bezoekers die op dat moment de foto van hun leven verwacht hadden, maar uiteindelijk eindigen met niks.

Dit is Olivia Hooft.  Zij is al veertien jaar verbonden met dit dierenpark en heeft nu de status verworven van "hoofdtrainer van het dolfinarium".  Als jobstudente kwam zij hier binnengerold en kijk hoe ver zij het ondertussen geschopt heeft.

Nog een allerlaatste fotootje van de photoshoot bij de zeeleeuwen. Dit lijkt me wel een gezellige bende!  Alleen zijn het opnieuw de allerkleinsten die deze situatie uitgerekend niet gezellig vinden.

We keren nog eens terug naar het Boudewijn Seapark en we pikken de draad weer op waar we hem laten vallen hebben, namelijk bij de photoshoot met de zeeleeuwen.  Dat het poseren in dergelijke omstandigheden niet altijd een pretje is, dat bewijst dit meisje.

Iemand (enkelen) zaten daarstraks 'deksels' dichtbij de oplossing van deze quizvraag.  Maar toch kan ik hem/haar/hen nog altijd niet uitroepen tot winnaar.  't Zal dus toch derde keer, goeie keer moeten worden.
Waar in het centrum van Brugge kunt u dit zien als u uw neus naar de grond richt?

"Men heeft haar haar vingers verbrand,
Haar man en kroost vermoord;
dan spande zij zichzelf voor het kussen,
Maar de kantklosster, zij kloste voort."

vrij naar Weremeus Buning

Fantastisch hé, die combinatie van dat oude kantklosstertje met die Brugse Dorpsmuzikanten!  Dit was te zien afgelopen weekend op het Walplein.

Het plezier in het spelen druipt van deze foto af...
Op de achtergrond de orgelman,
en op de voorgrond het bonte allegaartje van de Brugs Dorpsmuzikanten.

Als ik iets dergelijks zie, dan moet ik altijd denken aan het nummer dat Wim Sonneveld voor het eerst in 1954 bracht: de orgelman, en vooral en dit fragment "vergeet ook het centenbakkie niet, want ook een orgelman, die is maar een mens".  Leuk is vooral dit opschrift: "voor het orgeltje".  Aangezien de orgelman dit orgeltje al sinds jaar en dag heeft en het leuke ding ondertussen vermoedelijk al afbetaald is, is wat men in dit centenbakkie deponeert niet voor het orgeltje bestemd, maar wel voor zijn baasje en diens jenevertjes.

Komend weekend zijn er de feesten van de Coupure, maar ikzelf heb hier nog wat impressies over de feesten van afgelopen weekend langs het Walplein.  In Brugge hebben er acht orgeldraaiers voor dit jaar een vergunning op zak om hier te komen (mogen) spelen, en dit is er de meest gekende van.  Aan zijn accent te horen is hij van Oost-Vlaanderen, maar verbroederen met een plaatselijke leeftijdsgenoot, die wel wat minder kwiek en flamboyant is, dat lukt blijkbaar in alle (streek-) talen.

Kreeg u er vandaag ook het heen-en-weer van, van al die media-aandacht voor een figuur die volgens sommigen nog altijd leeft maar volgens officiële papieren vandaag al exact 30 jaar dood is?  Juist, ja: ik heb het over Elvis.  Het bericht van zijn overlijden hoorde ik indertijd hier in België één dag later, op mijn verjaardag, en sindsdien overstemt die dekselse Elvis jaar na jaar altijd mijn eigen verjaardag.  Daarom ben ik ontstemd door al die drukte daarrond.  Kon hij niet op een ander moment zijn overdosis uitkiezen?  Maar ik blijk wel in goed gezelschap te zijn, want niemand vermeldde vandaag de verjaardag van popicoon Madonna, 49 jaar oud, en die is stilaan een oude doos aan het worden.  Ik heb recht van spreken want ikzelf ben dus één dagje jonger dan zij.  Zonder Elvis zou er gewoonweg geen Madonna geweest zijn.  Dankzij Elvis the Pelvis kon zij vele jaren na diens overlijden de grenzen van het fatsoenlijke in pop- en rockmuziek nog wat verder verleggen.  Of zoiets een verdienste is, dat betwijfel ik, maar men gaat er (in tegenstelling tot ikzelf) wel de geschiedenis mee in en wordt op die manier onsterfelijk.
Genoeg gezwansd en gezeverd nu: we gaan opnieuw over naar Brugge.
Iemand die Brugge door en door kent heeft aan deze tweede foto normaal gezien genoeg om te weten waar in het centrum van onze stad dit is.  Herkent u het nu?

Voilà zie, nog maar eens een fotovraag.  Let vooral op de fraaie letter W en op de letter C op het einde van 'drinkwaterleidinc'.  Waar in 't centrum van Brugge bevindt zich dit?
O ja, ook nog excuses ivm de vorige plek, Jan Miraelstraat 7.  Julien De Groote merkte terecht op dat de datum in Romeinse cijfers die ik opgaf niet het jaartal 1852 betekent, maar wel 1752.  Inderdaad, maar het is zo dat ik verstrooid was en een C te weinig geplaatst heb.  Als u goed kijkt op de foto (eventueel met een loupe), dan kunt u wel degelijk dit lezen "VIII dec MDCCCLII".  Ook in enkele geschreven bronnen heb ik die datum, 8 december 1852 kunnen terugvinden.  Mijn oprecht excuus voor mijn verstrooidheid van daarstraks.

Opzichter is misschien een groot woord, maar deze Dominique, werkzaam bij Interparking hier op het kanaaleiland, die Dominique zorgt er tenminste voor dat alles vlot verloopt.  Met de meeste autocarchauffeurs is er normaal gezien geen probleem, die doen Brugge regelmatig aan en die weten ondertussen al hoe hier op de parking alles reilt en zeilt.  Wat de mobilhomes betreft: de bestuurders daarvan weten dat niet en dan is er nog altijd Dominique (of een van zijn collega's) om hen alles vriendelijk te komen uitleggen.

Toch zijn het niet altijd 'mobilhomes' die de parkeerplaatsen van de nachtparking bevolken.  Dit Volkswagen busje bewijst dat men ook op een alternatieve wijze de baan op kan.
Laat ons eens lezen wat zij op hun blog schrijven over deze parking:
"Arriving, (in Bruges) we ended up in a cool camper car park which for 15 Euros lets you stay overnight and provides a mains hook up and water, Wicked and cheap!"

Roland Rotsaert heeft dat juist gezien.  De dagparking voor mobilhomes heeft voorlopig niet zoveel succes (mede dankzij de mogelijkheid tot gratis parkeren ernaast), maar sinds de gelijktijdige opening van de nachtparking blijkt deze laatste parking wel aan te slaan bij de bezitters/bestuurders van dergelijke huizen op vier of meer wielen.  Toegegeven, velen kijken raar op dat er van nu af aan betaald moet worden, maar men krijgt er ook veel voor in de plaats: een aansluiting op het elektriciteitsnet, de mogelijkheid tot het deponeren van alle soorten van afval, de mogelijkheid tot het nemen van vers en drinkbaar water, enz...  En het toppunt van al is het feit dat men op die manier nog altijd reglementair vlakbij het centrum van Brugge mag staan.
Het is ook een feit dat lang niet alle bestuurders van mobilhomes de eigenaar van dit rijdende huis zijn.  Men leent het bijvoorbeeld eens van vrienden, maar veelal huurt men het bij verhuurbedrijven, gespecialiseerd in dergelijke zaken.  Dat zo'n tijdelijke chauffeur van een mobilhome niet altijd de afmetingen van het ding dat hij bestuurt kan inschatten, dat bewijst bijvoorbeeld deze foto.  De kersverse toegang tot de nachtparking werd onlangs door zo'n onbeholpen chauffeur aan flarden gereden.  Ik heb het sterke vermoeden dat de vakantie van de perso(o)n(en) in kwestie achteraf vrij duur uitgevallen zal zijn, want ook het verhuurbedrijf zal de enorme schade aan de flank van het voertuig natuurlijk graag vergoed willen zien.

Martine Verhaeghe heeft een atelier met uitzicht over dat stukje van Brugge waar iedereen jaloers op kan zijn.  Maar ook het moment waarop Martine vanuit haar atelier over Brugge uitkijkt kan belangrijk zijn.  Ik bedoel maar: van gisterenavond af hebben we fikse regen- en zelfs onweersbuien gehad.  Vanmorgen in alle vroegte was het weer van dat.  En deze prachtfoto dateert van vanmorgen 06u50.  Toen lag ik nog lekker te slapen, maar Martine, die was al op en die had dit toch maar weer eens mooi gezien en voor ons allemaal gefotografeerd.  Om 7u00 was de magie van het licht, de wolken, de regenboog en de rood verlichte torens alweer verbroken.  Op dat moment lag ikzelf nog altijd in dromenland.  Jammer, doodjammer eigenlijk, want de werkelijkheid ziet er dus dikwijls mooier uit dan in onze allermooiste dromen ...

foto: Martine Verhaeghe