Driekroezenstraat

Vandaag proberen we opnieuw een ander plekje in hartje Brugge uit en kijken we of u dit plekje snel herkent.  De meesten onder u weten ondertussen al dat ik het u meestal niet gemakkelijk maak.  Daarom is de eer om als eerste de plek toch te herkennen des te groter  (vermoed ik toch).
Awel, waar bevond ik mij toen ik dit zag?

Het zal bij sommige Bruggelingen moeilijk te verteren zijn, maar bij de vorige quizvraag zat Willee uit het Nederlandse Tilburg al na twee foto's als eerste heel dicht bij de oplossing en nu, bij quizvraag 209, is het haar toch maar weer eens gelukt om de mysterieuze plaats in Brugge als eerste te herkennen.  (haar eerste keer was bij het herkennen van het appelboompje op de kaaimuur langs de Dijver) Bij dezen wordt zij niet alleen opnieuw in de eregalerij van Bruggekenners bijgezet, maar ze wordt tevens cum laude uitgeroepen tot beste buitenlandse Bruggekenner.
O ja, de oplossing nog.  Het betreft een stuk van de voorgevel van het zorgcentrum aan de Prof.  Sebrechtsstraat, beter gekend als de Minnewaterkliniek.  Martine reageerde op het juiste antwoord van Willy dat het verluchtingsroosters zijn waarvan sommigen open zijn en anderen beschermd.  Dat klopt niet helemaal.  Laat ik eerst en vooral stellen dat deze Minnewaterkliniek het gebouw in Brugge is met de langste gevel en dat het onderwerp van deze quizvraag geen verluchtingsrooster is maar gewoon een neobarok ornament.  Het gebouw zelf werd gebouwd in de jaren 1884-1892 en de architect die dit op zijn geweten heeft (Louis Delacenserie) is de man die in Brugge in die periode door zijn renovaties en zijn nieuwe 'neobarokke' creaties (denk maar aan het Provinciaal Hof op de Markt) gemaakt heeft dat iedereen die sindsdien Brugge bezoekt niet naast de stempel die hij indertijd op Brugge gedrukt heeft kijken kan.  Typisch voor Delacenserie en zijn neobarokke stijl zijn precies dergelijke ornamenten.    Aangezien dit een heel lange gevel is zijn er enkele tientallen van dergelijke ornamenten te zien.  Martine heeft gelijk dat er sommige open zijn, en die steken vol rotzooi (vuil, afval, blikjes, papier, enz....)  Die ornamenten waarachter zich een raster bevindt werden gelukkig gevrijwaard van dat vuil.
Ik wil ook nog meegeven dat dit gebouw onder de imposante zolder die het heeft sinds enkele jaren het archief van het OCMW herbergt.  Dat archief omvat niet alleen alles wat men verzameld heeft bij wat nu het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn heeft, maar bevat ook verschillende andere archieven.  Daartussen zitten o.a. documenten die honderden jaren oud zijn en die nu in verschillende opzichten van onschatbare waarde zijn, maar het archief bevat ook tal van kunstwerken.  Het archief is op aanvraag te bezoeken, maar het kan soms ook op speciale dagen  (op Open Monumentendag bijvoorbeeld) bezocht worden.   Dit is een absolute aanrader van Bruggeblog!

Decadent, aflevering 2.  Hoe verzint men het om in ons land zijn schip te noemen naar een ras van poolhonden en om dan ook nog zo'n dier naar hier te halen en op dat luxejacht neer te poten?  Zelfs bij uiterst zachte zomertemperaturen zoals we ze nu kennen van om en bij de twintig graden zien dergelijke beesten scheel van de warmte.  Het is een pure schande!

Coupurefeesten zonder bootjes is quasi ondenkbaar.  Maar precies door die 'bootjes' vind ik het naast het volkse dat uitgaat van de bewoners en de woonwijk ook iets decadents hebben.  De feesten worden namelijk makkelijk aangegrepen om eens extra te komen showen met het luxueuze motorjacht of zeiljacht dat men in zijn bezit heeft.

Om sommigen die minder met Brugge vertrouwd zijn duidelijk te maken wat de Brugse Coupure is: dat is vooral dit kanaal dat gegraven werd als doorsteek om indertijd het scheepvaartverkeer vlotter te laten verlopen van bijvoorbeeld Gent naar Oostende aan zee.  Nu wordt het nog uitsluitend gebruikt als klein en pittoresk jachthaventje.  Coupure is ook de benaming van de straat aan deze kant van het kanaal.  De overkant wordt genoemd: Predikherenrei.

Afgelopen weekend waren er opnieuw de Coupurefeesten.  En afgaande op deze foto zou u kunnen denken dat dat uitsluitend een feest voor derdeleeftijders is, want alleen de 'serveuse' en ons aller Marieke stralen nog enigszins jeugd uit.  Toch was er traditiegewijs op de Coupurefeesten ook een kinderrommelmarkt en daar kwam dit publiek dan weer nauwelijks op af, tenzij ze goedkoop een cadeau voor hun eigen kleinkinderen zochten.

Nat weer vandaag.  Men voelde zich in Brugge praktisch de hele dag als een drenkeling aan wal.
Serieus nu: het gebeurt zelden, maar het gebeurt nochtans.  Iemand sukkelt om diverse redenen de reitjes in en kan niet zwemmen of is tenminste niet in staat zichzelf terug op het droge te trekken.   Speciaal voor deze uitzonderlijke noodgevallen dienen deze reddingsboeien die we op diverse plaatsen langs het water in onze stad aantreffen kunnen.  Niet om er grapjes zoals dit mee uit te halen.  Laat ik duidelijk zijn: de kleumerige dame op de foto is niet de vandale die dit op haar kerfstok heeft maar gewoon een passerende toeriste die zich duidelijk aan het afvragen is wat hier aan de hand is.  De plaats heeft u ongetwijfeld herkend.  Het is aan de Minnewaterbrug, kant Poertoren.

Vanavond start ik met de quizvraag.  Daarna kan ik me rustig concentreren op het bloggen over nog andere dingen die dezer dagen in Brugge te zien zijn of waren.
Weet u nu al waar in Brugge-centrum dit is?

Een tweede foto van deze plek in hartje Brugge.  Waar is dit te zien?

Elk jaar omtrent deze tijd drukt men van stadswege ons met onze neus op het feit dat wij het onkruid voor onze gevels wieden moeten, dat dat immers onze plicht is als burger.  En telkens rond deze tijd worden de wijkagenten opgedragen om de mensen hierover te informeren en hen op hun burgerplicht te wijzen.  Gek genoeg gebeurde zoiets altijd alleen maar in de binnenstad van Brugge.  Precies alsof de buitenwijken op dat gebied niet belangrijk zijn.  Ik vind het vreemd eigenlijk, maar ik heb dit jaar nog helemaal niks gemerkt van een campagne in die zin.  Misschien dat men zich voor een keer meer concentreren wil op onze Markt en de wildgroei aldaar aan leveranciers-camioneurs die dat prachtplein overdag onveilig maken definitief uitroeien wil.  Hoe dan ook, ik vind dit een pluspunt, dat mijn wijkagent zich uiteindelijk niet meer moet bemoeien met die zeldzame wilde plantjes die op en tussen mijn trottoir groeien en bloeien.  Laat ons wel wezen: dit op deze foto is niet mijn trottoir, maar dat van iemand anders die woont in de Braambergstraat.
A propos: het is momenteel ook de tijd dat spinnen zich in huis beginnen te manifesteren.  Deze week heb ik al drie verschillende exemplaren opgevangen en buitenshuis gezet.  Misschien dat het huisspinnen waren, maar ik zie ze toch liever buiten rondkruipen en ik stamp ze tenminste niet dood.  't Zijn al bij al erg nuttige dieren die het evenwicht in de natuur kunnen bewaren.

Nog maar eens een ander plekje in Brugge, speciaal voor u geselecteerd door Bruggeblog.  Weet u dit plekje zijn?

Chris Weymeis opperde dat misschien wel eens een inventaris opgemaakt mag worden van de riooldeksels die we in Brugge aantreffen.  Mocht dit van stadswege nog niet gebeurd zijn, dan is dankzij een korte rondgang in Brugge van mijn kant vrij vlug gebleken dat een dergelijke inventaris opmaken niet moeilijk kan zijn.  Volgens mij zijn er eigenlijk maar drie verschillende soorten deksels: een eerste soort zoals die die het onderwerp was van quizvraag 208 met daarop de twee woorden 'drinkwaterleidin(g)(c)' en 'Brugge'.  De tweede soort gelijkt daar sterk op maar bevat geen enkele tekst.  En een voorbeeld van de derde en laatste soort vinden we hier eveneens op de hoek van het Sint Salvatorskerkhof en de Sint Salvatorskoorstraat.  Op deze soort deksels staat de gekroonde letter B.  Interessanter zou misschien zijn om te weten waar deze deksels gesmeed werden en wanneer ze voor het eerst geplaatst of vervangen werden.

Dit is diezelfde plek, maar bekeken van de andere kant.  We zien het koor van de Sint-Salvatorskathedraal en daarvoor op de straat een tweetal riooldeksels.  Eentje ervan diende als onderwerp voor de afgelopen quizvraag.

Eigenlijk had ik het Willee uit Tilburg graag gegund.  Eén keer was zij al alle Bruggelingen te slim af, en bij deze quizvraag deed ze het bijna opnieuw.  Alleen gokte ze na de tweede foto op de verkeerde kant van de Sint Salvatorskoorstraat.  Dat deksel lag en ligt dus op de hoek van die Sint Salvatorskoorstraat met het St.-Salvatorskerkhof.  Zoals u van de reacties afleiden kunt zou Flater deze quizvraag als eerste correct opgelost hebben, maar dat is niet waar.  Een uurtje eerder dan Flater stuurde een zekere Dirk Pollentier het juiste antwoord namelijk al door via de knop rechts in Bruggeblog waarop staat 'E-mail mij'.  Ik weet uit ondervinding dat sommigen moeilijkheden hebben om de beveiliging bij de reacties op artikels voorbij te geraken en dan kan die tweede mogelijkheid om mij te bereiken helpen.   En daarom wordt Dirk Pollentier als nieuwe winnaar uitgeroepen en hij wordt gelijk in het selecte lijstje van winnaars hier op Bruggeblog bijgeschreven.

Dit zijn twee van de drie parkcontroleurs die het Boudewijn Seapark rijk is.  Meestal werken ze niet allemaal tegelijkertijd, daarvoor is dit park echt niet groot genoeg.  Het werk van zo'n parkcontroleur kan zo veelzijdig als mogelijk zijn.  Het doel is uiteraard om te maken dat iedere bezoeker die zich in het park bevindt zich altijd zo vrij en vrolijk voelt als maar kan zijn, maar ook om vooral problemen (als die zich eventueel voordoen) zo snel mogelijk op te lossen.  Vooral Johan Creyf, rechts in beeld, is een oude rot in dit vak.  Eigenlijk is dit voor hem een bijverdienste want hij werkt normaal gezien in Melsbroek bij de 15e Wing.  De basis die hij daar opdoet en opgedaan heeft maken hem tot de perfecte persoon om het leven in het Boudewijn Seapark elke dag opnieuw perfect te doen verlopen.  Onder het personeel kent niemand hem trouwens als Johan Creyf, maar wel als Dino.  Vanwaar hij die roepnaam vandaan heeft, dat is voor hem en mij een weten, maar voor u een raden.
Laat mij voorlopig één voorbeeld tonen van wat mensen als Dino dagelijks kunnen tegenkomen.   Tijdens het warmste weekend van deze zomer liepen er naar het schijnt langs de kust 200 kinderen verloren.  Het merendeel daarvan was binnen het uur terecht bij hun ouders.  Ook het Boudewijn Seapark kampt wel eens met dat probleem van verloren gelopen kinderen.  De ouders zitten soms lekker te genieten in het cafetaria aan het eind van het park, met hun kinderen in de onmiddellijke nabijheid spelend in het speelpark, maar plots loopt zo'n kind verder weg zonder dat men er erg in heeft.  Op een bepaald ogenblik was er zo'n kind door een van die ouders als vermist opgegeven.  Na zekere tijd vond Dino het kind terug en hij wandelde er fier als een gieter mee terug naar de ouders die nog altijd in de omtrek van het cafetaria zaten.  Om hen van veraf duidelijk te maken dat het kind terecht was, zette Dino het kind op zijn schouders.  Bijna aangekomen aan het cafetaria begon dat kind plots in zijn broek te plassen en Dino voelde stilaan zijn hemd bovenaan flink nat worden .....

Op de vraag of mens en dier hier in het Boudewijn Seapark soms een persoonlijke band of voorkeur voor iemand specifiek hebben reageert Olivia Hooft affirmatief.  Het wordt altijd afgeraden om een nauwe band met een of ander dier te hebben, maar zo'n zaken kan men nu eenmaal niet tegenhouden.  Jules, deze zeeleeuw bijvoorbeeld, is al sinds zijn geboorte, 17 jaar geleden, in dit park aanwezig.  Olivia zelf is hier al 14 jaar en heeft Jules bij wijze van spreken zien opgroeien.  Dat Jules, die vooral ingezet wordt voor de fotoshoots, soms eens nukkig niet op de foto wil staan als 'zijn' Olivia er niet bij is, tsja, dat is heel normaal hé, maar natuurlijk vrij vervelend voor de bezoekers die op dat moment de foto van hun leven verwacht hadden, maar uiteindelijk eindigen met niks.

Dit is Olivia Hooft.  Zij is al veertien jaar verbonden met dit dierenpark en heeft nu de status verworven van "hoofdtrainer van het dolfinarium".  Als jobstudente kwam zij hier binnengerold en kijk hoe ver zij het ondertussen geschopt heeft.

Nog een allerlaatste fotootje van de photoshoot bij de zeeleeuwen. Dit lijkt me wel een gezellige bende!  Alleen zijn het opnieuw de allerkleinsten die deze situatie uitgerekend niet gezellig vinden.

We keren nog eens terug naar het Boudewijn Seapark en we pikken de draad weer op waar we hem laten vallen hebben, namelijk bij de photoshoot met de zeeleeuwen.  Dat het poseren in dergelijke omstandigheden niet altijd een pretje is, dat bewijst dit meisje.