Marcaine (6)

Door de jaren heen heeft Marcel natuurlijk veel collega's-kunstenaars ontmoet.  Sommigen daarvan werden goeie vrienden.  Zo ook de dichter Jan Vercammen, die helaas al in 1984 gestorven is.  Marcaine maakte een portret van deze man die zijn vriend was.  Toen die het schilderij, toen het af was, grondig bestudeerde was hij echt niet in zijn nopjes.  Marcaine gooit namelijk graag subtiele grapjes in zijn werken en Jan Vercammen had die in dit werk over hemzelf opgemerkt en nam ze niet in dank af.  Zo zijn er bijvoorbeeld de verwijzingen naar zijn vele vrouwen, maar vooral die ene verwijzing naar een bepaalde tic van hem viel niet in goede aarde.  Zo had Vercammen bijvoorbeeld de neiging om in een ruimte waar een mooie dame binnenstapte met zijn hand door zijn grijzende en wit wordende haren te strijken.  En laat daar nu precies tussen die witte haren van hem een vrouwspersoon liggen!  De charmeur, betrapt door zijn vriend-artiest, kon er dus duidelijk niet om lachen.

Ik zeg voorlopig niks.  Het is aan u om te vertellen waar in het centrum van Brugge dit te zien is en wat het eventueel voorstelt.

Rechts bemerken we een portret van Marcaine, gemaakt door Felix De Boeck.  Het is eigenlijk dankzij deze Felix De Boeck dat Marcel zoveel jaren geleden het artistieke pad ingeslagen is.  Linksboven hangt nog een ander werkje, en dat komt van een plaatselijke collega-kunstenaar, namelijk van Roger Desoete.  Juist, ja, die Roger Desoete waar ik het gisteren nog maar pas over had!

  Dit is een van Marcels ateliers en de artiest Marcaine staat bij het werk dat hij momenteel aan het voltooien is.  Achter hem staan enkele van de bekers die hij gewonnen heeft bij verschillende soorten concoursen.  Later zullen we nog zijn kast zien met medailles.  Verder heeft hij nog drie boeken vol met oorkonden.  In totaal heeft hij door de jaren heen meer dan 50 prijzen gewonnen bij nationale en internationale wedstrijden.  Vreemd genoeg heeft deze man vanuit de stad Brugge toch nooit de erkenning gekregen die hij verdient.  Ooit vroeg een schepen hem eens welke kleur hij had. 
"Kleur?", was Marcels laconieke antwoord, "Kleur?  Bevatten mijn werken geen kleur genoeg, misschien?"
Typerend is het feit dat de Stad Gent de kunstenaar Marcel Nolf feteerde voor zijn vijftigste verjaardag.  De Stad Brugge daarentegen kent hem alleen wanneer hij zijn belastingen moet betalen en zijn identiteitskaart vernieuwen.

  Beroepshalve is Marcel Nolf voornamelijk kapper geweest, van zijn zestiende jaar af.  Tien jaar geleden gaf hij er de brui aan.  Toen was hij 66 jaar oud.  Zijn kapsalon was gelegen in de Langestraat.  Maar daarnaast had Marcel een hobby die hij van kleinsaf heel graag deed: tekenen en schilderen.  Hij is zoals dat heet een autodidact.  Nergens volgde hij lessen maar hij las veel boeken en steelde veel met zijn ogen.  En gaandeweg begon hij werken te maken en te verzamelen.  Hij verzamelt ze omdat hij gewoonweg de behoefte niet voelt om ze te verkopen.  Pas als iemand heel, heel hard aandringt zou hij wel eens een werk durven verkopen.  Vroeger gaf hij werken weg, maar eenmaal hij doorhad dat men die achter zijn rug om voor goed geld verkocht is hij daarmee gestopt.
Marcels artiestennaam is Marcaine en die naam staat af te lezen bovenaan de deur.  Laat ons eens binnenstappen, want ik begrijp dat u nieuwsgierig begint te worden.

   Dit is Marcel Nolf, 76 jaar oud, en u kunt hem regelmatig zien staan in het deurgat van zijn huis langsheen de Katelijnestraat.  In zijn hand of in zijn mond steekt zijn onafscheidelijke sigaar.  Zoals velen weten is de Katelijnestraat een van Brugges meest hectische straten.  Het is er constant druk en vol met mensen die alle mogelijke verkeersregels dagelijks fijntjes aan hun laars lappen.  Tot politieagenten toe die blijkbaar ook niet willen snappen dat de Katelijnestraat zijstraten heeft waarvoor de voorrangsregel geldt.  Marcel staat heel dit pandemonium dagelijks vanuit zijn deurgat met de nodige dosis goede luim en flegma te bekijken.
Precies daarom doet hij me altijd weer denken aan dat liedje van Willem Vermandere over Georges'tje, dat 'klein ventje uit Elverdinge' dat ook altijd de wereld vanuit zijn deurgat aanschouwde.
Maar in tegenstelling tot Georges die eigenlijk een doodgewoon ventje was, gaat er achter deze Marcel Nolf een artiest van formaat schuil.

De adem van Willy Lustenhouwer hangt over de vele teksten die Roger Desoete geschreven heeft.  Dat hoeft helemaal geen verwijt te zijn.  Leest u maar eens dit:
"Brugge die Maria stad
Waar je vroeger zes cinema's had
In de kerken stond genoteerd
Welke films werden genegeerd
Gevelramen kregen een kleur
Dat de stad had goedgekeurd
En toch was men content
We waren dat zo gewend
Bouwen zoals het hoort
De stad had het laatste woord
Maar tot mijn grote spijt
't Stadsbestuur is 't noorden kwijt
Ze zitten zonder cent
Door die hoogbouw in cement
Weten niet waar geld uit puren
Om de stad nog te besturen
In de vroege morgen een walgelijk tafereel
Maken ze van Brugge een bordeel
Liepen in Brugge rond
Mannen en vrouwen in blote kont
Naakt rond de Halletoren
Dat kan een Bruggeling niet bekoren
Of willen ze de stad bederven
Van de reinheid onterven
Het is gelijk van waar het komt
Al het geld ruikt naar stront
Geef ieder naaktloper een proces
Voor de stadskas een succes"
Daarnaast is Roger momenteel aan een serieus werk bezig: het schrijven van een boek.  Dat boek heeft als werktitel "Het creatieve atelier van de gevangenis te Brugge".  Dat boek gaat uiteraard over dat atelier en Rogers ervaringen met gedetineerden.
Tot slot is deze man nog begonnen met een nieuw kunstprocédé: glasfusion. Twee glasplaten worden geglazuurd en dan aan mekaar gebakken in de oven op een temperatuur van 720 tot 820 graden.
U merkt het: deze man kan nog altijd niet stilzitten.
Roger, een gelukkige verjaardag vandaag, en we wensen u in alle geval nog vele creatieve jaren toe.

Dit is het dan: Rogers ode aan Willy Lustenhouwer.  Toen dit beeldje na boetseren, glazuren en bakken af was bleek dat de VBRO plots een andere kunstenaar onder de arm genomen had en bij die andere kunstenaar een bronzen kunstwerk besteld had dat men uiteindelijk plaatste op de binnenkoer van het gebouw langs de Jan Miraelstraat waar toen deze lokale radio in gehuisvest was. 
Roger Desoete bleef dus met zijn eigen Lustenhouwertje zitten, maar geen nood: hij gaf het een prominente plaats in zijn voortuintje en iedereen die daar passeert kan het bewonderen.
Dat Roger de spirit en vrolijke kijk op ons Brugge van Willy Lustenhouwer overgenomen heeft, merken we in zijn schrijfselen, want ja, ook dat is nu een van zijn bezigheden: schrijven.
Willy Lustenhouwer heeft het Concertgebouw nooit zien bouwen, maar had hij het wel meegemaakt, dan ben ik ervan overtuigd dat zijn reactie een gedichtje of liedje zou zijn dat zou klinken als dit:
"Van 't Station tot aan de Loane
 Da gebouw, dat is nie schoane
 Wat da wiender d'ran missen
 Da zyn topgevels en kornischen"
     Roger Desoete

Dit is Roger Desoete en hij woont langs de Zandstraat (122) in Sint-Andries.  Hij zag het levenslicht op 29 augustus 1928.  Dat betekent dus dat hij vandaag zijn verjaardag viert.  79 lentes jong is hij nu.  Professioneel was hij een aannemer.  Toen hij op 58-jarige leeftijd de zaak overliet aan zijn zonen begon er voor hem plots een tweede leven.  Laat het nu precies daarover zijn dat we het willen hebben.
Roger volgde een vierjarige opleiding aan de Academie te Brugge en na die vier jaar behaalde hij het diploma deeltijds kunstonderwijs. Zijn specialiteit was: schilderen, keramiekjes maken, beeldhouwen, enz...  Na het behalen van dat diploma vatte hij het plan op om les te geven aan gedetineerden in de gevangenis van Brugge.  Sindsdien kon men hem daar elke avond van de week aantreffen.  Roger beweert dat hij enorm veel respect kreeg van de gevangenen. Het creatief werken bleek voor die gedetineerden een echte therapie te zijn. Aan vele gevangenen houdt hij dan ook echt aangename herinneringen over.
Roger is een Bruggeling in hart en nieren en dankzij zijn ervaringen (en spreektalent) belandde hij een aantal jaren geleden achter de micro voor het bekende radiopraatje 'Achter d'Olletorre' op de plaatselijke radiozender VBRO (de Vrije Brugse Radio-omroep).  In dat gesprek kwam men bijna automatisch uit bij Willy Lustenhouwer.  En aangezien men wist dat Roger kunstenaar was en men in die periode bij de VBRO het plan opgevat had om als hommage aan Willy Lustenhouwer een beeldje ergens in Brugge te plaatsen, verzocht men Roger Desoete om er eentje te maken.

... en dan ben ik nog maar eens de tel kwijtgeraakt met mijn quizvragen.  Pas nu zijn we aan nummer 214 toe en het was Marnix Knockaert die de vorige (213) onmiddellijk en als eerste correct kon oplossen.
Zo, nu dit rechtgezet is zijn we eindelijk aan de nieuwe fotovraag toe.  Waar in het centrum van Brugge is dit voor iedereen die passeert te zien?

Ik schreef gisteren dat ik in staat ben om de sportuitslagen in de kranten te lezen, maar blijkbaar ben ik niet helemaal in staat om de reacties op mijn eigen quizvragen te lezen.  Marnix Knockaert had het namelijk al bij het verschijnen van de eerste foto bij het rechte eind: deze supportersvlag van Cercle Brugge hangt inderdaad aan een huis ergens halverwege de Vuldersstraat.  En zo is Marnix uiteraard de nieuwe winnaar waarna het mijn morele plicht is om u straks een nieuwe fotovraag te presenteren.

De Praalstoet van de Gouden Boom herdenkt vooral het feit dat Margareta van York op 3 juli 1468 in de baljuwswoning naast het stadhuis van Damme in het huwelijk trad met onze hertog Karel de Stoute waarna zij een plechtige intrede in Brugge deed.  Een week lang werd in Brugge toen feest gevierd.
Maar ondertussen zijn we vele honderden jaren verder en mensen trouwen blijkbaar nog altijd.  Het huwelijksfeest van dit kersverse koppel zal, vermoed ik, wellicht geen week duren, maar ze konden wel rekenen op de speciale belangstelling van de vele duizenden die op dat moment hun toevallige passage doorheen de Brugse straten zagen.

Begrijp me niet verkeerd, want voetbal is echt niet mijn dada.  Ik weet dat er een bal mee gemoeid is en ook twee netten en dat er normaal gezien 23 personen op het veld binnen de krijtlijnen staan.  Naar het eind van de wedstrijd kunnen het er eventueel wat minder zijn, want het hangt er van af of de scheids tijdens het spel dingen op het veld zien gebeuren heeft die volgens hem niet door de beugel kunnen waarbij hij mannen van het veld stuurt die niet vervangen mogen worden.  Dat is zowat alles wat ik van het spel dat voetbal noemt weet.  Daarom moet u volgende uitspraak beschouwen als een uitspraak van een onpartijdig iemand die in de krant uitslagen kan lezen.  Cercle Brugge heeft afgelopen weekend gedaan wat Club niet kon: winnen.  Daarom is het zo dat er in onze binnenstad nauwelijks een Clubvlag te bespeuren valt, maar wèl verschillende groenzwarte supportersvlaggen van Cercle.
Mijn vraag blijft wel nog altijd dezelfde: waar in Brugge is dit dezer dagen te zien?

Dit is mijn favoriete foto uit de reeks op Weathercam.  Ik heb alleen het overtollige uit de foto weggeknipt om nog beter te tonen wat zo magnifiek aan die foto is: de grimassen!
En nu nog een klein beetje duiding bij de foto.  De Praalstoet van de Gouden Boom zoals we die nu kennen wil een evocatie zijn van een stoet die verschillende perioden uit Vlaanderens verleden tonen wil, gezien vanuit het perspectief van het Vlaanderen van 1468.  Hoe bekeek men toen zijn verleden?
Dit is een fragment uit het begin van de praalstoet.  Het moet een periode uitbeelden dat het grafelijke geslacht voorafging.  Ons Vlaanderen 'zou' een aaneenschakeling van wouden geweest zijn waarin rovers en reuzen de macht hadden.  Prins Salvaert kwam bijvoorbeeld alhier wonen maar hij werd door de reus Finaert en diens handlangers, de reuzen Grimminck, Grauwelinck, Schaarlippe en Spijkeroen, overvallen en vermoord.  Let wel: neem dit allemaal op als legenden van vroeger, gezien vanuit de ogen van mensen anno 1468.  Zo moet er dus ook een legendarische forestier (*) geweest zijn, een zekere Liederik.  Hij  kon de reus Finaert vellen en op die manier een einde stellen aan het woeste bewind van rovers en  reuzen.  Wat we dus zien zijn mannen van Liederik die blijkbaar niet zonder moeite de kop van de overwonnen reus Finaert dragen.

(*) forestier = een opzichter van een foreest of jachtgebied, syn.: vorser.

In de 11de eeuw hadden Turken vanuit Centraal-Azië het Heilig Land veroverd.  Op die manier bezetten ze Graf van Christus in Jeruzalem en ze beletten de christen bedevaarders om het te bezoeken.  Dat zinde natuurlijk de toenmalige Paus niet.  Hij riep op tot bevrijding van het Heilig Land.  Wie o.a. die niet mis te verstane boodschap in onze streken overbracht was deze Pieter de Kluizenaar.

En hier is ze dan, Johanna I van Navarra, wandelend door de Brugse straten.  Toen zij dat in 1301 deed bij haar bezoek aan het veroverde Vlaanderen werd zij pisnijdig toen ze zag hoe mooi en kleurrijk al die Brugse dames wel gekleed waren.  Naar het schijnt heeft zij volgende legendarische woorden uitgeroepen:
"Ik dacht dat ik alleen koningin was en ik zie hier duizend vorstinnen!"
Nu ze anno 2007 (afgelopen weekend) nog eens door de Brugse binnenstad mocht wandelen is er, de kledij van de meeste dames langs de kant bekijkend, al heel wat minder reden tot jalouzie.  Johanna van Navarra, en zij alleen, zag er als de enige echte vorstin uit.  Niet dat ik de dames van nu wil blameren, maar u zult het mij beamen: vergeleken met de kledij van deze Johanna van Navarra ziet hun outfit er maar povertjes uit.

Het leuke aan die fotoreeks op Weathercam is dat verschillende figuranten niet alleen getoond worden tijdens de praalstoet zelf, maar ook wanneer ze aan het wachten zijn in de Beurshalle nog voor de stoet uitgaat.  Sommigen staan topzenuwachtig rond te draaien, anderen controleren nog vlug in een spiegeltje of ze er goed uitzien.  Nog anderen trekken zich van alles niets aan en lezen gewoonweg de krant.  Let vooral op de dame.  In het dagelijks leven is haar naam Mieke Parez, maar gedurende twee dagen voelde zij zich op en top als Johanna I van Navarra, de tweede echtgenote van koning Filips de Schone van Frankrijk.

Neen, deze quizvraag gaat niet over de elleboog van Johan Van Moorhem en ook niet over het knietje van Wesley Sonck die onlangs door Club Brugge binnengerijfd werd, maar het gaat over iets totaal anders.
Ongetwijfeld herkent u wat het is, maar weet u soms ook waar in het centrum van Brugge dit vandaag te zien was?
Laat dit ook meteen een in memoriam van Bruggeblog zijn aan 't Bakkertje', Yvan Hautekiet, Guinnessrecordhouder pannenkoekenbakken, die op 12 augustus jongstleden op amper 60-jarige leeftijd overleden is.  Bakkertje, echt, een welgemeende groet van Bruggeblog uit, en ik denk, neen: ik weet  dat je ons (zoals je schreef) een dezer dagen van daar ergens waar je nu bent zal laten weten of het er beter is of niet...  In alle geval leef je nu nog altijd bij ons allen voort!
Herkent u na deze eerste foto deze plek in hartje Brugge?  Ik durf wedden dat 't bakkertje het zeker geweten zou hebben!!!

Hier zien we Jean Caerels in volle actie tijdens de Gouden Boomstoet.  Ernst straalt van hem en zijn compagnon af.  Waar die ernst vandaan komt dat kunt u lezen op: de hoofdcamere.  Voluit luidt dat als volgt: "De Koninklijke Aloude Hoofdcamere vander Rhetorycken van den Heylighen Gheest" en deze Caerels is daar lid van.  Jammer voor hem is alle aandacht van het publiek slechts kortstondig en al gelijk op het volgende tafereel van de Gouden Boomstoet afgestemd.