Quizvraag no. 9

Gewoon nog eens een gezellig plaatje vanop \'t Zand.

Wie denkt dat het waterhuis op de Boeverievest het enige was dat Brugge van water voorzag is mis.  Aan de andere kant van de stad was er nog een die wel niet bewaard gebleven is.  Op de kaart van Marcus Gerards uit 1562, die doorgaans als een uiterst betrouwbaar referentiepunt uit die tijd beschouwd wordt, staat er nog eentje getekend aan het einde van de Vuldersstraat.  Ook van daar uit vertrokken moerbuizen de stad in naar openbare waterputten o.a aan de Vismarkt, maar ook naar enkele privé-huizen van gegoede burgers (bijvoorbeeld 't Bourgondisch Kruis in de Wollestraat).
Dat dit systeem van waterbevoorrading uiterst uniek was bewijst een tekst van een zekere Juan Christoval Calvete de Estrella.  Daarin wordt verteld dat toen Koning Filips de tweede in 1548 vanuit Valladolid vertrok en te Brugge aankwam op 21 juli 1550 om 6 uur 's avonds.  Het eerste wat hij in Brugge deed was het "waterkasteel" bewonderen.

Dit is het oudste waterhuis, gezien vanaf de Hendrik Conciencelaan, die vroeger de lugubere naam \"Oude Galge Wegh\" had.  Daarlangs werd in 1288 begonnen met het graven van een put met de bedoeling er een waterreservoir te hebben.  Men noemde dat reservoir niet voor niets de \"stadsvivere\" (stadsvijver).  Het was nogal logisch dat hier later, in 1394, een waterhuis gebouwd werd.

Het woordje uitleg dat hangt aan het oude waterhuis.

Flater had het gisteren bij het rechte eind.  Het huis staat langs de Buiten Boeverievest, vlakbij de spoorlijn, en wordt ook het nieuw waterhuis genoemd omdat aan de overkant een nog ouder waterhuis staat.  Via deze twee gebouwtjes werd door middel van leidingbuizen de stad Brugge van water voorzien.  Zeker in den beginne was dat een vrij uniek systeem.    Alle uitleg hierover valt te lezen op een bord dat aan het oude waterhuis hangt.

We kennen de echte Halletoren.  Maar u kunt hem ook kopen in onze winkels in alle denkbare formaten en materialen.

Goeiemorgen iedereen.  Laat ons de dag opgeruimd starten met een klassieker.  De Smedenpoort, eendjes, water, de natuur in volle bloei, .... Wat wilt u nog meer? 

De man in \'t midden lijkt op Gezelle, maar is hij gezellig?
Bruggeblog lijkt op Brugge maar is Bruggeblog Brugge?
Uw Brugge is het Brugge van u en daarom uniek
Brugge is het Brugge van elk en nooit antiek
Die stad beweegt welle,  net zoals elleke Belleg.

De winnares van \"Blokken\" vanavond op Eén, die voor de derde en laatste keer op rij won ging ons opnieuw trakteren op een gedicht.  In tegenstelling tot de vorige twee keren was het vandaag GEEN gedicht van Guido Gezelle maar eentje van Paul Van Ostayen.  Ik maak bij dezen uw avond vooralsnog goed:

\"... maar nooit een uur zo droef om u
wanneer ik scheiden moste,
als de uur wanneer ik dicht bij u,
die avond, neergezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten...\"

uit: \'die avond en die roze\', G.G.

... maar bij aankomst kennen toeristen Brugge nog niet.  Kasseien, kasseien en nog eens kasseien.  Na een half uur ronddolen blijkt het hotel op papier minder veraf te zijn dan in 't echt.  Ik durf wedden dat dit koppel te voet vanuit het station vertrokken is.  En nog zijn ze er niet.  Eén ding is zeker, hun valiezenkoers achteraf gebeurt zonder twijfel ... per taxi.

Zoals beloofd ziet u vandaag de straatkant van het huis.  Het huisnummer heb ik niet nodig.  Alleen de naam van de straat a.u.b. 

We staan aan \'t Putje, op precies dezelfde plaats van de vorige foto, maar we draaien ons nu om.  Voor ons ligt het Kapucienenreitje te blinken (en vroeger te stinken).  Eigenlijk zien we de achteruiten van de huizen langs Westmeers.   Halverwege Westmeers ligt tearoom \"\'t Capucientje\".  Vanuit de zaak, tenminste als u achteraan plaats neemt achter de grote ruiten, dan kijkt u uit op ... de Kapucienenrei.

We kunnen het ons nauwelijks voorstellen maar dit was onderdeel van de eerste stadsomwalling.  In 1127 werd graaf Karel de Goede in de Sint-Donaaskathedraal vermoord door niet-Bruggelingen.  Het was de aanleiding om datzelfde jaar nog de toen al bestaande binnenreitjes als verdedigingsgrachten te gebruiken en de stad te ommuren.  Langsheen dit traject moeten zes poorten gestaan hebben die alle zes verdwenen zijn.  De oostelijke helft van die grachten kennen we allemaal: de Sint-Annarei, de Groene Rei en de Dijver.  Ze zijn samen met de Halletoren het visitekaartje van onze stad.  Minder gekend, maar ze bestaan nog allemaal, zijn de Speelmansrei, de Augustijnenrei en vooral de Kapucijnenrei en dit Smedenreitje dat overkoepeld werd maar nog altijd bestaat.  De volgende keer als u over 't Zand loop aan de kant van 't Putje tot Café Leffe, denk er dan eens aan dat u boven het Smedenreitje loopt.

Gisterenavond omtrent 23u was er een stroomonderbreking op het elektriciteitsnet in een gedeelte van Assebroek en Brugge Centrum.  Ik was juist bezig om dit prentje van het Oud Sint-Jan, bekeken vanuit de lucht, op mijn blog te plaatsen toen ik op slag in het pikkedonker zat.  Ik heb dan maar eens rondgewandel in het donkere stadsgedeelte.  Van lichtvervuiling was geen sprake meer.  Het was een aangename tijd om sterren te kijken.  Toch heb ik me maar snel uit de voeten gemaakt want op de Minnewaterbrug werd ik (in het donker) benaderd door een manspersoon met duistere bedoelingen.

Om met het voorgaande bericht nog wat in de religeuze sfeer te blijven hangen.  De meest bekende Brugse religieus is en blijft Guido Gezelle en dat zal altijd zo blijven.  Het spelprogramma Blokken op Eén bewijst het maar eens te meer.  Gisteren en vandaag was daar een JONGE advocate te zien die zonder blikken of blozen Guido Gezelle als haar favoriete schrijver aanduidde.  Vandaag debiteerde ze op het eind van het programma een erg gelovig, maar erg mooi gedicht van onze grootmeester van o.a. de \'kleengedichtjes\'.  Morgen is ze er weer en als ze wint horen we opnieuw een gedicht van den Guido.
Wat dit beeld van hem betreft.  De tand des tijds en de weinige zorg bewijzen in zijn geboortehuis, het Guido Gezellehuis, de meester-dichter geen eer.  Hij staat er constant triest én bescheten (door de vogels) te wezen.  Jammer.  Misschien dat hij er posthuum nog een gedichtje over uit zijn mouw kan schudden, wie weet.