Duimen voor Brugge

Deze namiddag schreef ik nog dat de Vismarkt meer een meer aan het veranderen is van een echte vismarkt naar een dure prullenmarkt.  Toeristen zijn hier een makkelijke prooi hé.  Voor de ongelovige Thomassen onder u, ziehier het bewijs. 

Rustig op een bankje een boek lezen, het moet kunnen.  Deze namiddag stoorde mijnheer zich in het Arentshof  aan niets.  Voorbijrijdende koetsen, groepen luidruchtige toeristen, om de haverklap fotografen die voor 't Bonifaciusbruggetje komen, ... niets merkte hij op.  Hij en zijn boek, dat telde.

De oplossing is nog niet gevonden.  Een tweede foto dan maar!  Als u weet waar dit is, in welke straat, antwoorden a.u.b.  Gokken is ook toegestaan.

Het huis van Hugues Viaene uit de fictieve roman 'Bruges-la-morte" kan ook hier zijn, recht tegenover het vorige hoekhuis.  Het staat op het einde van de Wollestraat en kijkt ook uit op de rei langs de Rozenhoedkaai.  Het was ooit eigendom van de Spaanse magistraat Perez de Malvenda.  Toen het in 1584 in Brugge een roerige tijd was verborg die man de loden kist met de Heilig Bloedrelikwie in zijn huis.  In 'Bruges-la-morte' wordt verteld over het Heilig Bloed en de processie.  Meer nog: in het jaar van verschijnen van het boek werd aan dit huis een inscriptie geplaatst, geschreven door Guido Gezelle.  Is dit toeval of niet?  Die inscriptie luidt als volgt:

"Zoo Obededom de Arke borg
zoo Perez de Malvenda's zorg
bewaerde on Heeren Bloed alhier
voor haet en nijd en oorlogsvier." 

Het zogenaamde huis van Hugues Viaene uit "Bruges-la-morte" wordt nu gebruikt als een van de bijhuizen van 'Moeder Babelutte'.  Het Mariabeeld zal Rodenbach niet gekend hebben, het is nog niet zo oud.

Bovenaan het zogenaamde huis uit 'Bruges-la-morte' staan in de boogvelden van de vensters voorstellingen in reliëf van de zeven Werken van Barmhartigheid.

Rodenbach\'s bekendste werk is \"Bruges-la-morte\" maar wie heeft het ooit gelezen?  De hoofdpersonage van het boek, Hugues Viaene, maakt op een maandagavond 20 november een wandeling doorheen de stad.  Hij trekt de deur van zijn huis op de hoek van de Rozenhoedkaai achter zich dicht.  Algemeen wordt gedacht dat de schrijver daarbij dit hoekhuis op de hoek van de Rozenhoedkaai met de Eeckhoutstraat voor ogen had.

Biskajerplein, huisnummer 6.  Huis 'Den Struys'  Nu doet het dienst als bank.  Hier werd Georges Rodenbach zijn vader geboren. 

Nu gaan we eens kijken wat er in Brugge nog verwijst naar de schrijver Georges Rodenbach, de man die ons dankzij \"Bruges-la-morte\" met een kanjer van een clichébeeld opgezadeld heeft.  Onder de trap naar het huis \"de Rode Steen\", Jan Van Eyckplein 8, vindt u deze gedenkplaat.

Dit huis was vroeger een belangrijk gebouw.  Het werd beschouwd als een van de zeven wonderen van Brugge en staat in die hoedanigheid ook op het schilderij van Pieter Claeissens de Oude dat te bezichtigen is in het museumpje van het Begijnhof.   Het had 7 torens die in 1717 verdwenen.  Ondertussen is nog meer verdwenen, zoals u op deze foto ziet.  Dit is de achterkant van het huis.  De voorgevel van dit pand, samen met het huis Casselberg ligt in de Hoogstraat.  Eén stap verder en u bevindt zich op de Burg.

Geen toonbeeld van symmetrie en opperste schoonheid, als u het mij vraagt.  Sporen van diverse veranderingen in de structuur van de toren van de Sint-Salvatorskathedraal hebben tot dit resultaat geleid.

Brugge bezit heel wat curieuze torens.  Hier de toren van de Poortersloge.

U zoeft er met de wagen voorbij ..
ik fotografeer het.
Tot morgen.

Nog geen 4 jaar nadat het prestigieuze en geldverslindende Concertgebouw haar deuren opende is de zevende en hoogste verdieping ervan enkel nog betaalbaar te bereiken àls er een tentoonstelling plaatsvindt.  (Bruggelingen mogen voor niks binnen, moeten wel hun identiteitskaart bijhebben).  Van panoramakijken is zelfs dan weinig sprake want van ver voor de uitkijk is rondom een touw gespannen.  Er is al eens iemand naar beneden gesprongen en dat koord moet toekomstige zelfmoordenaars tot inkeer brengen.  Hadden ze natuurlijk bij het bouwen van het Concertgebouw over het hoofd gezien dat zo iets ging gebeuren. 
En waar is die cafetaria die alleen de eerste weken na opening stampvol zat hier op \'t zevende gebleven?

De halletoren komt nog juist vantussen de huizen en de vismarkt piepen.  Trouwens: ik zou dit geen vismarkt meer durven noemen.  In deze hoek links kan je \'s morgens nog twee à drie visboeren aantreffen.  De rest van de markt is een \'dure\' prullenmarkt geworden, bah!  Als deze trend zich zo voortzet is het binnen tien jaar definitief gedaan met de benaming vismarkt.

Brugge heeft op diverse plekken nog waterpompen die tegenwoordig niet meer gebruikt worden.  Elke pomp heeft zijn geschiedenis.  Hier staan we aan de Vismarkt.  De waterpomp hier is verwerkt in een hoge zuil die, samen met de rest van de vismarkt zoals we het nu aantreffen dateert van 1820.  Waar ik deze middag vertelde van een vismarkt, dan lag die toen, in den beginne, op wat nu de Markt is.  Hier op die plaats was eerst een vleesmarkt, later een korenmarkt en pas in 1745 werd het een vismarkt.  Dit is nog maar eens een staaltje van hoe Brugge door de eeuwen heen veranderd is.

Bemerk het bord "privaat".  Ik gok op de eerste betekenis die Van Dale voor dit woord geeft.  Wordt hier ooit iemand betrapt op wildplassen, dan kan hij/zij zich altijd beroepen op dit bord.  Wist u dat, toen hier nog een vleesmarkt was (in 't jaar stilletjes) hier vlak naast de (menselijke) mestbank lag.  Tot men het toch niet meer vond kunnen en men van hogerhand ordonneerde dat die mesthoop niet naast een vleesmarkt mocht liggen maar van dan af buiten de stadspoorten moest.  Echt, ik verzin dit niet.  Ik heb dit allemaal gelezen in de archieven van deze stad.

Niet voor niets heeft Bruggeblog als ondertitel "een blik op het Brugge van nu".  Zo ziet het Jan Van Eyckplein samen met de Academiestraat er nu uit.  Als u binnenkort hier in de omtrek moet zijn, dan bent u gelijk gewaarschuwd.  De definitieve afwerking van de straat zal nog niet voor morgen zijn, vrees ik.