Ook dit is Brugge

Geen toonbeeld van symmetrie en opperste schoonheid, als u het mij vraagt.  Sporen van diverse veranderingen in de structuur van de toren van de Sint-Salvatorskathedraal hebben tot dit resultaat geleid.

Brugge bezit heel wat curieuze torens.  Hier de toren van de Poortersloge.

U zoeft er met de wagen voorbij ..
ik fotografeer het.
Tot morgen.

Nog geen 4 jaar nadat het prestigieuze en geldverslindende Concertgebouw haar deuren opende is de zevende en hoogste verdieping ervan enkel nog betaalbaar te bereiken àls er een tentoonstelling plaatsvindt.  (Bruggelingen mogen voor niks binnen, moeten wel hun identiteitskaart bijhebben).  Van panoramakijken is zelfs dan weinig sprake want van ver voor de uitkijk is rondom een touw gespannen.  Er is al eens iemand naar beneden gesprongen en dat koord moet toekomstige zelfmoordenaars tot inkeer brengen.  Hadden ze natuurlijk bij het bouwen van het Concertgebouw over het hoofd gezien dat zo iets ging gebeuren. 
En waar is die cafetaria die alleen de eerste weken na opening stampvol zat hier op \'t zevende gebleven?

De halletoren komt nog juist vantussen de huizen en de vismarkt piepen.  Trouwens: ik zou dit geen vismarkt meer durven noemen.  In deze hoek links kan je \'s morgens nog twee à drie visboeren aantreffen.  De rest van de markt is een \'dure\' prullenmarkt geworden, bah!  Als deze trend zich zo voortzet is het binnen tien jaar definitief gedaan met de benaming vismarkt.

Brugge heeft op diverse plekken nog waterpompen die tegenwoordig niet meer gebruikt worden.  Elke pomp heeft zijn geschiedenis.  Hier staan we aan de Vismarkt.  De waterpomp hier is verwerkt in een hoge zuil die, samen met de rest van de vismarkt zoals we het nu aantreffen dateert van 1820.  Waar ik deze middag vertelde van een vismarkt, dan lag die toen, in den beginne, op wat nu de Markt is.  Hier op die plaats was eerst een vleesmarkt, later een korenmarkt en pas in 1745 werd het een vismarkt.  Dit is nog maar eens een staaltje van hoe Brugge door de eeuwen heen veranderd is.

Bemerk het bord "privaat".  Ik gok op de eerste betekenis die Van Dale voor dit woord geeft.  Wordt hier ooit iemand betrapt op wildplassen, dan kan hij/zij zich altijd beroepen op dit bord.  Wist u dat, toen hier nog een vleesmarkt was (in 't jaar stilletjes) hier vlak naast de (menselijke) mestbank lag.  Tot men het toch niet meer vond kunnen en men van hogerhand ordonneerde dat die mesthoop niet naast een vleesmarkt mocht liggen maar van dan af buiten de stadspoorten moest.  Echt, ik verzin dit niet.  Ik heb dit allemaal gelezen in de archieven van deze stad.

Niet voor niets heeft Bruggeblog als ondertitel "een blik op het Brugge van nu".  Zo ziet het Jan Van Eyckplein samen met de Academiestraat er nu uit.  Als u binnenkort hier in de omtrek moet zijn, dan bent u gelijk gewaarschuwd.  De definitieve afwerking van de straat zal nog niet voor morgen zijn, vrees ik. 

We beginnen opnieuw moeilijk.  Een stukje van een huis midden in Brugge.  Maar met enkele frappante gegevens.  Moeilijk.  Tot voor kort wandelde of fietste ik hier ook voorbij zonder naar boven te kijken.  Moeilijk dus, tenzij u in deze straat woont of gewoond heeft, en dan nog.
In welke straat staat dit huis?

Gewoon nog eens een gezellig plaatje vanop \'t Zand.

Wie denkt dat het waterhuis op de Boeverievest het enige was dat Brugge van water voorzag is mis.  Aan de andere kant van de stad was er nog een die wel niet bewaard gebleven is.  Op de kaart van Marcus Gerards uit 1562, die doorgaans als een uiterst betrouwbaar referentiepunt uit die tijd beschouwd wordt, staat er nog eentje getekend aan het einde van de Vuldersstraat.  Ook van daar uit vertrokken moerbuizen de stad in naar openbare waterputten o.a aan de Vismarkt, maar ook naar enkele privé-huizen van gegoede burgers (bijvoorbeeld 't Bourgondisch Kruis in de Wollestraat).
Dat dit systeem van waterbevoorrading uiterst uniek was bewijst een tekst van een zekere Juan Christoval Calvete de Estrella.  Daarin wordt verteld dat toen Koning Filips de tweede in 1548 vanuit Valladolid vertrok en te Brugge aankwam op 21 juli 1550 om 6 uur 's avonds.  Het eerste wat hij in Brugge deed was het "waterkasteel" bewonderen.

Dit is het oudste waterhuis, gezien vanaf de Hendrik Conciencelaan, die vroeger de lugubere naam \"Oude Galge Wegh\" had.  Daarlangs werd in 1288 begonnen met het graven van een put met de bedoeling er een waterreservoir te hebben.  Men noemde dat reservoir niet voor niets de \"stadsvivere\" (stadsvijver).  Het was nogal logisch dat hier later, in 1394, een waterhuis gebouwd werd.

Het woordje uitleg dat hangt aan het oude waterhuis.

Flater had het gisteren bij het rechte eind.  Het huis staat langs de Buiten Boeverievest, vlakbij de spoorlijn, en wordt ook het nieuw waterhuis genoemd omdat aan de overkant een nog ouder waterhuis staat.  Via deze twee gebouwtjes werd door middel van leidingbuizen de stad Brugge van water voorzien.  Zeker in den beginne was dat een vrij uniek systeem.    Alle uitleg hierover valt te lezen op een bord dat aan het oude waterhuis hangt.

We kennen de echte Halletoren.  Maar u kunt hem ook kopen in onze winkels in alle denkbare formaten en materialen.

Goeiemorgen iedereen.  Laat ons de dag opgeruimd starten met een klassieker.  De Smedenpoort, eendjes, water, de natuur in volle bloei, .... Wat wilt u nog meer? 

De man in \'t midden lijkt op Gezelle, maar is hij gezellig?
Bruggeblog lijkt op Brugge maar is Bruggeblog Brugge?
Uw Brugge is het Brugge van u en daarom uniek
Brugge is het Brugge van elk en nooit antiek
Die stad beweegt welle,  net zoals elleke Belleg.

De winnares van \"Blokken\" vanavond op Eén, die voor de derde en laatste keer op rij won ging ons opnieuw trakteren op een gedicht.  In tegenstelling tot de vorige twee keren was het vandaag GEEN gedicht van Guido Gezelle maar eentje van Paul Van Ostayen.  Ik maak bij dezen uw avond vooralsnog goed:

\"... maar nooit een uur zo droef om u
wanneer ik scheiden moste,
als de uur wanneer ik dicht bij u,
die avond, neergezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten...\"

uit: \'die avond en die roze\', G.G.

... maar bij aankomst kennen toeristen Brugge nog niet.  Kasseien, kasseien en nog eens kasseien.  Na een half uur ronddolen blijkt het hotel op papier minder veraf te zijn dan in 't echt.  Ik durf wedden dat dit koppel te voet vanuit het station vertrokken is.  En nog zijn ze er niet.  Eén ding is zeker, hun valiezenkoers achteraf gebeurt zonder twijfel ... per taxi.