quizvraag 222 - de oplossing

Het meest verrassende aan die voorgevel van de Rijksnormaalschool is natuurlijk de vervallen traptoren.  Deze toren, opgetrokken in 1510-1513, behoorde oorspronkelijk toe aan het gesloopte Oudhof van de Sint-Jorisgilde (een schuttersgilde).  Delacenserie heeft de toren behouden, maar was van plan om hem te integreren in de nieuwe gebouwen.  Zover is het helaas nooit gekomen.  Maar ik heb heel goed nieuws!  Begin volgend jaar (2008) wordt deze toren eindelijk gerestaureerd.  Morgen nemen we eens een kijkje binnenin om ons ervan te vergewissen hoe de toren er voorlopig nog uitziet.  Zo kunnen we later altijd eens vergelijken met de toestand nà de restauratie.

Vooral de voorgevel vertoont verschillende verwijzingen naar het Hof van Gruuthuse (Dijver 17), en dat mag ons niet verwonderen als we weten dat Louis Delacenserie in dezelfde periode als hij deze school bouwde ook bezig was met de restauratie van dat Hof van Gruuthuse.  Het kan misschien maar een detail zijn, maar bijvoorbeeld de dakkapellen van de school lijken sterk op die in de hoofdvleugel van Gruuthuse.

Dit zou kunnen doorgaan voor een honderd jaar oude foto van de voorgevel van de Rijksnormaalschool.  De aandachtige kijker merkt evenwel enkele moderne elementen op en weet dat dit eigenlijk een recente foto is: de typische Brugse vuilnisbak van nu, het verkeersbord, de strepen in de lucht die wijzen op passerende vliegtuigen, ...
Maar dit is het 'm dus: die Rijksnormaalschool, gelegen in de Sint-Jorisstraat.  Vroeger was hier het Oudhof van de Sint-Jorisgilde maar die gilde verhuisde naar de andere kant van de stad.  Op de vrijgekomen plek bouwde de architect Louis Delacenserie tussen 1879 en 1884 deze imposante school.  Net zoals nog andere projecten die Delacenserie in die periode in Brugge had liet hij zich inspireren door de laatmiddeleeuwse architectuur van de stad.  Het geheel werd uiteindelijk in een neogotische stijl gegoten.

In tegenstelling tot veel andere bloggers spring ik heel spaarzaam om met het aanduiden van mijn favoriete sites.  Daarom noem ik ze ook Bruggeblogs absolute favorieten.  Slechts een handvol sites prijken in mijn lijstje.  Stuk voor stuk zijn ze de moeite waard en tonen ze ook een stukje van mezelf, namelijk van wat mij mateloos interesseert. 
Vandaag wil ik nog eens heel speciaal verwijzen naar een van die absolute favorieten van mij.  Het is de website Flanders Inside.  De dame die achter die site schuilgaat is een Waaslandse maar haar (fotografische) interessesfeer beperkt zich helemaal niet alleen tot dat Waasland zelf.  Regelmatig spreidt zij haar vleugels uit naar Antwerpen, Nederland, Spanje, ... enz...  Ook Brugge is een geliefkoosd onderwerp voor Flanders Inside.  Vooral de verrassende kijk op de dingen van deze dame boeit me uitermate.  Misschien zijn wijzelf het ondertussen al een beetje vergeten: ik heb het over die laatste, schitterende aflevering van de Praalstoet van de Gouden Boom.  Maar dankzij Flanders Inside kunnen we het nog regelmatig bewonderen.  De commentaar is apart, en zo zijn ook de foto's die af en toe wel eens 'gephotoshopt' zijn.  Een volgens mij geslaagd voorbeeld daarvan is deze interpretatie van het tafereel dat de legende van de Zwaanridder uitbeeldt.  (De kinderen van koning Oriant worden door een boze vrouw met de dood bedreigd, maar een heremiet redt hen door ze in zwanen om te toveren.  Helias is de enige die aan die betovering ontsnapt.  Hij onderneemt wonderbaarlijke tochten op een scheepje, getrokken door een zwaan die zijn broer is.  Helias, de zogezegde Zwaanridder, sticht op een bepaald ogenblik het kasteel van Bouillon.  Dat is allemaal legende natuurlijk, maar die Helias blijkt wel degelijk een voorvader van Godfried van Bouillon én van Karel de Stoute geweest te zijn.)

Kijk, ook een quizvraag kan niet ontsnappen aan veranderende omstandigheden.  Toen ik deze fotovraag startte was alles nog zoals u op deze foto zien kunt.  Maar sinds gisteren is er een element uit verdwenen.  De plaats in het hartje van Brugge herkennen zal vanaf nu waarschijnlijk niet zo moeilijk meer zijn, maar kunt u me ook vertellen welk element uit deze foto ondertussen verdwenen is?

Vanaf morgen kunt u zich verwachten aan een indringende reportage over de Rijksnormaalschool.  Een jaartje geleden heb ik al eens iets over deze school geschreven.  Dat was toen naar aanleiding van Open Monumentendag 2005 en het openstellen aan het publiek van de turnzaal van de school.  Mocht u dat gemist hebben: tik dan in de linkerkolom bij "zoeken in blog" het woord rijksnormaalschool in.  Ik hou er namelijk niet van om dingen te herhalen.  Da's misschien een slechte karaktereigenschap van mezelf, maar het laat me tenminste toe om altijd andere dingen te bezoeken en aan u te tonen.  Verwacht u daarom de komende dagen vooral aan een grondig bezoek aan de school zelf, waarbij ik eventueel nog terloops die turnzaal zal tonen.  Die turnzaal is anders nochtans een juweeltje en zoals ik het verleden jaar al schreef: het is een der best bewaarde geheimen van Brugge.
Maar deze school levert voor mij uiteraard buiten die turnzaal nog meer dan genoeg stof op om erover te schrijven (en natuurlijk ook te tonen!).

Jammer eigenlijk voor de liefhebbers van wilde planten dat dit terrein vroeg of laat plaats zal maken voor een warenhuis.  Vele anderen zullen dit natuurlijk beschouwen als een wildernis, als eens te meer een blaam, een smet op Brugges mooie blazoen.  "Wat moeten de toeristen niet denken als zij eenmaal het station of de stationsparking buiten zijn en hier Brugge voor het eerst aanschouwen?"
Hoe dan ook: ik heb met deze reportage geprobeerd mijn en uw blik op ons Brugge te verruimen.  Dat u straks als u nog eens een straatje van Brugge aandoet nu eens niet begint te denken: "bah, wat voor onkruid groeit er hier tussen de stenen!", maar dat u integendeel hardop zegt: "Aha, straatliefdegras!".  Als ik dat min of meer heb kunnen bereiken, dan ben ik gelukkig.
Tot slot nog even het volledige verslag van Fon en hun Bruggewandeling vermelden: het bevindt zich hier ergens.
En zeker ook niet vergeten de inventaris die Marc Willems op Weathercam gemaakt heeft, en die inventaris is lang nog niet compleet, maar die wordt daarom dan ook nog op regelmatige basis aangevuld.

Startplaats van die FON-wandeling was aan het Brugse station.  Het was gelijk ook het eindpunt.  Compleet "wild" werden ze daar bij het aanschouwen van het braakland waar tot voor kort nog de Videotheek 'Video Palace' was en waar, eenmaal de bouwvergunning in kannen en kruiken is, eerlang een warenhuis zal opgetrokken worden.  Maar in een half jaar tijd blijkt dit lapje grond een paradijs te zijn voor diverse wilde planten.  Uit het verslag van FON:
"We sluiten de dag af aan het station, waar een braakliggend terrein tussen het perron en de grote parking onze aandacht trekt. We zien er o.a. veel Italiaanse populier uit zaad opslaan, samen met melden en zelfs een exemplaar Kattesnor, die blijkbaar uit het keurslijf van de strakke aanplantingen verderop heeft weten te ontsnappen. De soorten die we in de binnenstad vergeefs zochten, groeien hier op een halve hectare allemaal bij elkaar. Tamelijk wat Kaal breukkruid, benevens raadselachtige onbekende planten die tenslotte... niet-bloeiende exemplaren van dat zelfde Kaal breukkruid blijken te zijn. Voor de bloei zijn immers de blaadjes groot, breed en fris ontwikkeld, op zijn minst een ongekend zicht voor ons. We vinden op dit adventiefterrein een honderdtal soorten, waaronder Basterdklaver, Liggende klaver, Kleine majer, Groene naaldaar, Pluimgierst, Moerasbeemdgras, Katwilg, Hongaarse raket, Vreemde ereprijs, Duist, Grijskruid, Kleine leeuwenbek, Korrelganzenvoet en Hazenpootje."

Vandaag wil ik nog eventjes verder doen in verband met die FON-wandeling.  Slechts een klein gedeeltje van Brugge werd tijdens die wandeling aangedaan, maar de fonner waren op sommige momenten echt in de wolken.  Dit is wat ze achteraf neerschreven in hun verslag in verband met de Coupure:
"De Coupure is een mooi kanaal, waar we veel bijzondere zaken hebben gevonden. Zo blijkt het sas helemaal gekoloniseerd met Bleekgele droogbloem. Op de waterlijn groeit ook moeras- en verlandingsvegetatie, weliswaar in bescheiden formaten. We noteren er o.a. Moeraszegge, Gele lis, Watermunt, Waterzuring, Blauw glidkruid, Kleine lisdodde en Stijf barbarakruid, naast véél Wolfspoot en Grote engelwortel. In het saswater ontdekken we nog een fraaie populatie Grote kroosvaren. De betonnen stootrand aan de ligplaats voor boten is een wijkplaats voor Selderij, een wilde kustplant, die op enkele plaatsen ook in zaad staat. Aan de Predikherenrei doen we trouwens nog meer mooie waarnemingen. Zo staat op de buitenzijde van de kademuur een goed ontwikkelde plant Uitstaande vetmuur, die in de nieuwe Nederlandse Heukels' Flora als aparte soort (Sagina micropetala = S. apetala subsp. erecta) wordt onderscheiden, taxon met als hoofdverspreidingsgebied het Urbane District."
Voor alle duidelijkheid: deze man (Erik Molenaar) was bijlange niet van plan om zich in het water van de Coupure te vergooien.  Hij wou gewoon zo grondig mogelijk alle kaaimuren inspecteren.  En die bleekgele droogbloem waarvan sprake, wel, daar stond op dat ogenblik hij tussen.

Artemis heeft gelijk met zijn of haar reactie op mijn berichtjes ivm de Zandfeesten.  Tegenwoordig vraagt men er over het algemeen veel te veel voor de zaken die er te koop gesteld worden.  Eén tip misschien: heel vroeg gaan.  En met heel vroeg bedoel ik zowat rond 5 uur of 6 uur 's ochends.  Dan kan je eventueel snel nog wat op de kop tikken bij particulieren die toekomen en de waarde van sommige dingen niet goed kunnen inschatten.  Hoe dan ook krijg ook ik de indruk dat de publieke belangstelling voor die Zandfeesten de laatste jaren verminderd is.
In alle geval is het zo dat die gouden jaren van koopjes doen op rommelmarkten al lang voorbij is.  Dat situeerde zich zowat in de jaren '60 en '70 van de vorige eeuw.  Een tante en een nonkel van mij die sinds ongeveer 50 jaar in Luigne bij Moeskroen wonen, die hebben die gouden jaren meegemaakt.  Rijsel/Roubaix was voor hen daar echt niet ver, nog geen 10 kilometer, en in die tijd kochten zij op de 'puce' (want zo noemt men dat daar: 't is een verkorting van Marché aux Puces) allerlei soorten materiaal op wat toen iedereen kwijt wou zijn maar dat nu als antiek voor veel geld verkocht wordt.  Ook konden zij in die periode in dat dorp Luigne voor een appel en een ei een viertal huizen opkopen en dat stouwden zij vol met dat soort antiek.  Toch waren zij gewone werkmensen, maar blijkbaar werkmensen met een toekomstvisie.  ... of ze hadden misschien puur geluk dat hun hobby hen rijk maakte.

Een der drijfveren voor mij om u verder op te zadelen met fotovragen is het feit dat ik u blijkbaar af en toe eens op het verkeerde been kan zetten.  Het is ook het feit dat ik u dingen kan tonen die er zijn maar die blijkbaar alleen door mezelf gezien worden.  Dat persoonlijk zien aan u tonen verschaft me - ik verzeker het u - evenveel plezier als u die als eerste een van deze quizvragen oplossen kunt.  Wie weet bent u het nu wel!  Weet u waar in het centrum van Brugge is dit?

Dit is een foto van deze namiddag.  Het is zoals u zien kunt natuurlijk de Steenstraat ter hoogte van het Simon Stevinplein.  Men zou dankzij deze foto kunnen afleiden dat men vandaag in Brugge meedeed aan de autoloze zondag, maar niks is minder waar.  De straat was simpelweg dankzij de Zandfeesten voor enkele uren autoluw geworden.  Natuurlijk dat velen daarvan profiteerden om op straat te wandelen.
Op deze foto staan vier koppeltjes die hand in hand door de Steenstraat slenteren.  Het enige koppeltje dat de moeite waard bevonden werd om er het hoofd voor om te draaien was natuurlijk dit pas getrouwde koppel.  Allez, pas getrouwd.  Ik vermoed dat ze gisteren zaterdag getrouwd zijn en nu alleen nog op zoek waren naar de ideale plek voor hun trouwfoto's en -film.

Dat is nu precies wat ik bedoelde met dat in- en uitpakken voor diegenen die op een rommelmarkt een kraampje hebben.  Dat is altijd een heel gedoe en vergt van de perso(o)n(en) in kwestie heel wat organisatietalent.

Staan op rommelmarkten is een job of hobby apart.   Men moet er lange dagen voor over hebben, met veel in- en uitpakken (bananendozen zijn daarvoor blijkbaar uiterst geschikt) en daarna lange uren staan of zitten.  Maar het meest van al is men vooral afhankelijk van het weer.  Op dat laatste was er vandaag helemaal niks op aan te merken.  De hele dag was het aangenaam, zacht weer met daar bovenop een stralend zonnetje.  Pas aan het eind van de Zandfeesten kwamen er wolkjes opzetten.

Ik vind het eigenlijk grappig, die benaming: Zandfeesten.  Zand is er nooit te zien, en feesten nog minder, maar toch trekt dit evenement keer op keer zo veel mensen aan.  Eigenlijk is het gewoonweg een rommelmarkt zoals er dertien in een dozijn zijn, maar deze rommelmarkt is toch altijd dat ietsje groter dan de doorsnee rommelmarkt.  Wie alles aflopen wil wordt op den duur tureluurs.  Pispotten, heiligenbeelden, glazen, boeken, munten, LP's, vazen ....  Na een tijdje begint alles hetzelfde te lijken.

Voor wie het nooit gedaan heeft is het misschien onbegrijpelijk, maar wie het gevoel kent zal het beamen.  Er gaat namelijk niks boven een fikse jogging of looptraining op een zondagmorgen zoals vandaag.  Een rondje Brugse Vesten lopen is zalig in het gezelschap van een gelijkgestemde.  Samen oplopen en ondertussen gezellig bijpraten op een moment wanneer de mist nog over het water hangt en de toeristen nog niet verschenen zijn, da's in één woord: zalig!  Daarna thuiskomen, een douche nemen en drinken: zalig!  Zelfs (kraantjes-) water blijkt op zo'n momenten een puur godendrankje te zijn.  En van dan af kan deze zondag gewoonweg niet meer stuk.

Blijkbaar werd u met die eerste foto op het verkeerde been gezet.  Goed zo, dat vind ik altijd leuk.  Zo'n quiz mag niet gemakkelijk zijn en het mag soms ook eens iets verrassends tonen waar iedereen normaal gezien aan voorbijstapt.  Ik vermoed dat deze tweede foto eventueel al voor opheldering kan zorgen.  Waar in ons binnenste Brugge is dit te zien?

... erop te zitten als men moe is.

... en die derde was ikke.  Zelf zat ik tenminste niet zo potsierlijk op mijn hurken bij het nemen van dit fotootje.  Die andere twee wel.  A propos: het is hier omtrent dat dit tomatenplantje groeit, meer bepaald daar ergens ter hoogte van het bootje.