quizvraag 228 - de oplossing

Frank Van Rampelberg (van de Honky Tonk) vond tijdens mijn gesprek afgelopen week met hem dat zijn jeugd eigenlijk niet anders verliep dan de jeugd van gelijk wie anders hier in Brugge.  Dat hij enkele van zijn eigen jeugdjaren op dit domein van de Rijksnormaalschool gesleten heeft omdat zijn moeder daar toevallig econome was, wel, wat was daar dan volgens hem zo speciaals aan?  Maar gaandeweg ons gesprek kwam er toch nog het een en ander bij deze thans gezapige bluesman naar boven borrelen.  Zo bijvoorbeeld het feit dat de liefde voor muziek er bij hem van jongsaf aan in zat en dat hij bijvoorbeeld in deze school zijn eerste stappen als een soort van deejay zetten kon op dansavonden.  Plots herinnerde hij zich ook de stunts die hij en zijn broer, samen met die andere kinderen van de conciërge uithaalde hier in de turnzaal.  Dat gebeurde tijdens de weekends toen niemand (blijkbaar ook moeder niet) toezicht op hen had.  U ziet die koorden?  Normaal gezien hangen die over heel de breedte van de turnzaal.  Wel, Frank en zijn kompanen vonden er niets beters op dan vanaf de balustrade boven naar die koorden te springen, liefst zo ver mogelijk, het liefst drie koorden ver.  Dat zij zich op die manier levensgevaarlijk te pletter konden storten op dit parket, dat borrelde indertijd in hun branieachtige brein niet naar boven.  Gelukkig maar gebeurde er toen nooit iets ernstigs.

Laat ons even overwippen naar een ander gebouw van de vroegere Rijksnormaalschool.  Dit gebouw hier vooraan aan de kant van de Klaverstraat was de vroegere woonst van de economen.  Tijdens de jaren 1950-1960 en later was die econome Suzanne De Jongh (hopelijk schrijf ik haar naam juist neer!).  Zij had twee zoons waarvan een een zekere Frank Van Rampelberg is, de bekende uitbater van de platen- CD- en DVD-zaak Honky Tonk in het Genthof.  Frank was ooit samensteller van het laatavondradioprogramma Boem Boem op Radio 2, maar daar wil ik het nu eens niet over hebben.  Ik wil het vooral hebben over zijn jeugd in dit gebouw als kind van de toenmalige econome.  Tot het jaar 1968 herinnert Frank zich daar gewoond te hebben.  De school was toen nog uitsluitend een meisjesschool (pas in 1969 werd het een gemengde school), maar veel contact met die meisjes heeft hij eigenlijk niet gehad.  Het waren toen nog andere, strengere tijden natuurlijk, en zelf ging hij naar het atheneum in de St. Clarastraat .  Hij wist natuurlijk wel van de chambrettes boven, ook van de laatstejaars regentessen die op de zolder sliepen langs de kant van de Klaverstraat.  Dat noemde men daar toen 'het Hotel'.  Hij weet ook nog dat er tijdens de weekends slechts een miniem aantal van die studentes in de school verbleven.  Voor de rest waren de schoolpleinen, de grasvelden en de turnzaal tijdens die weekends geliefd speelterrein voor hem, zijn broer en ook voor de kinderen van de conciërge die een ander deel van de school betrokken.

De meest tot de verbeelding sprekende zaal waarin men zich in deze school sportief kan uitleven is en blijft uiteraard deze turnzaal.  Verleden jaar heb ik er al over getoond en geschreven, maar ik kan er blijkbaar niet over zwijgen.  Deze door architect Louis Delacenserie afzonderlijk gebouwde turnzaal is uniek in zijn soort.  De dakbedekking ervan werd nog niet zo danig lang geleden vernieuwd en zo is het gebouw opnieuw een tijdje bestand tegen weer en wind.  De houten dakconstructie binnenin is naar het schijnt een Delacenceriese knipoog naar de 13de eeuwse gebinten van de abdijschuur Ter Doest in Lissewege.

We gaan deze week nog heel de week rondneuzen in wat ik de Rijksnormaalschool noem maar wat tegenwoordig eigenlijk Howest (Hogeschool West-Vlaanderen), afdeling lerarenopleiding heet.  Verleden week strandde ik in de fitnesszaal en vermeldde erbij dat de toestellen binnenkort naar een nieuwe zaal zouden verhuizen.  Dat is zoals u zien kunt ondertussen ook al gebeurd.  Momenteel moeten die toestellen in deze nieuwe ruimte nog de aanwezigheid van computers en hun gebruikers tolereren, maar ook daar zal binnenkort verandering in komen.  Die computers krijgen namelijk hun eigen plek.  De huidige toestand levert mij in alle geval dit contradictorisch fotootje op.  Links de onbeheerde fitnesstoestelllen waarop of waaraan de studenten hun fysieke conditie zouden moeten aanscherpen en rechts de computerschermen waarachter die studenten wél gekluisterd zitten.  Zoek achter deze foto echter geen diepere betekenis.  Het was gewoon een toevallige momentopname.

Na die milimeterspurt van gisteren waarbij de sprinter Marnix het nipt haalde van zijn naaste concurrent zijn we hier aan een nieuwe etappe toe.  Hoe dan ook blijft dit nog altijd de ronde van Brugge, daar stappen we geenszins van af, en dus blijven we nog altijd in het centrum.  Waar precies is dit te zien?  Graag zou ik een bijkomende tip willen geven, maar die slik ik toch maar even in.  Ik wil deze quizvraag moeilijk houden.  Wie weet vindt er iemand deze plek zo al, zonder mijn bijkomende tip.  U kennende zou het me zelfs niet verbazen.

Dit is uniek voor de quizvraag van Bruggeblog.  Nog nooit heeft de fotofinish moeten beslissen wie de uiteindelijke winnaar werd.  Gisterenavond was het dus de primeur.  Tijdens één en dezelfde minuut (exact om 22u21) stoven twee personen de finishlijn voorbij met in hun hand de juiste oplossing.  Helaas voor spqb was de fotofinish onverbiddelijk en die duidde Marnix Knockaert als uiteindelijke winnaar aan.  't Zal dus echt een kwestie van enkele seconden geweest zijn.  Dus sorry hoor SPQB maar de huidige computertechnieken zijn onverbiddellijk.  Wie ook maar één seconde eerder de juiste oplossing instuurt, die is de echte winnaar.  Het verschil tussen winnen en verliezen kan soms heel miniem zijn.  Vraag het maar eens aan Tom Boonen en consorten.
Nu nog een heel kleine toelichting bij de quizvraag.  De stad Brugge gaat blijkbaar prat op dat predikaat 'Unesco Werelderfgoedstad' dat ze opgekleefd kreeg.  De laatste week/weken verschenen plots aan al de belangrijke invalswegen van de binnenstad deze nieuwe borden waardoor men deze erfgoedtitel nog maar eens extra in de verf wou zetten.  Eén van die invalswegen waar dat bord onlangs opdook was dus hier aan de Bloedput (het kruispunt van de Hoefijzerlaan, de Bevrijdingslaan en de Gulden Vlieslaan.  En, ja hoor, links achter dat bord dat wijst naar Knokke-Heist ligt de Pater Damiaanstraat en, ja, rechts is die interieurzaak van die ex-miss België waarvan me nu de naam ontsnapt en waarin vroeger Greenpeace zijn plaatselijke hoofdkwartier had.
Voila, dit gezegd zijnde: op naar de volgende quizvraag en daarna op naar nog wat andere interessante weetjes over ons Brugge.

Dit is het kleurenpalet waarmee E.J. Paprocki doorgaans werkt.  Ondertussen is de kunstenaar opnieuw teruggevlogen naar Chicago.  Dit met een kleine tussenstop in Groot-Brittannië alwaar hij de Midlands ook op doek vereeuwigd heeft.  Zijn Brugse werken liggen momenteel te drogen in Martine Verhaeghes atelier.  Pas in november stuurt zij ze hem op.  Heeft u al de prijzen van zijn werken gezien?  Met enkele duizenden dollars komt u niet toe om er eentje van in uw bezit te krijgen.  Kwaliteit heeft nu eenmaal zijn prijs.
Nog even dit: al de foto's over deze Paprocki en de Baranovs komen van Martine.  Met uitzondering van één: die is van Marc Willems.

Hetzelfde deed Eugene met zijn werk van het Minnewater en het Minnewaterkasteel.  Nog eens even nagenieten.  Ook nam hij nog vlug een fotootje vanaf deze kant met zijn digitaal cameraatje.  Wie weet zit er op die manier thuis in Chicago nog een nieuw werk aan te komen!  Wist Eugene veel van de huidige 'troubles' rond dit Minnewaterkasteel en zijn terras.  Van de brug af gezien (of zoals hier vanaf het sashuis) oogt alles eigenlijk allercharmantst als altijd.  De waarheid is natuurlijk eventjes anders.

Nog even nagenieten op deze 'schilderachtige' plek in hartje Brugge.  Het nog natte kunstwerk hangend op de rug.

Dit werd dan het uiteindelijke resultaat.

... en dit is wat 's mans visie op de Steenhouwersdijk en de Blinde Ezelbrug moet worden.

Eerst de officiële website van deze kunstenaar meegeven, die vindt u hier.  En nu gaan we eens kijken hoe hij tewerk gaat.  Meestal vertrekt hij vanuit één basiskleur.  Dit is bijvoorbeeld wat het Minnewater en het Minnewaterkasteel moet worden.

Wat die Baranovs betreft: het was Martine Verhaeghe, zelf kunstenares en vooral aquarelliste, die hen in Brugge de afgelopen week opmerkte.  Eerst wist zij niet wie zij waren, maar dankzij haar contacten met een andere Amerikaanse kunstenaar (Eugene J. Paprocki) die tijdens diezelfde periode bij haar gedurende een drietal dagen op visite was,  weten we nu dat het de Baranovs waren.  Of hoe de wereld werkelijk klein kan zijn.  Een kunstenaar uit Chicago die vertrouwd is met de werken van collega's die momenteel resideren in Californië, de Baranovs, wel, hij streek met hen nagenoeg terzelfder tijd en onafgesproken in ons Brugge neer.
Dat deze E.J. Paprocki niet de eerste de beste is, zal spoedig blijken.
Eerst even vertellen hoe Martine met hem bevriend geraakte.  Bij een eerste bezoek van Paprocki aan ons Brugge, dat was in 2005, stapte hij de tentoonstelling van Martine binnen en was onder de indruk van haar werk.  Zij geraakten zoals dat heet aan de babbel en sindsdien bleven zij contact houden.  Onlangs was Paprocki dus opnieuw in ons land en zijn driedaags bezoek aan Brugge greep hij uiteraard aan om ter plekke enkele schitterende werken uit zijn mouw te schudden.

Deze quizvraag is er gewoon voor de aardigheid.  Iedereen die zich geroepen voelt mag meedoen, onder zijn of haar echte naam of eventueel onder een pseudoniem.  Dat is allemaal geen probleem.  Deze quizvraag heeft dan ook geen spelregels.  Toch vraag ik aan iedereen om zo fair te zijn om per foto die ik plaats slechts één antwoord in te dienen.  Dit om iedereen evenveel en gelijke kansen te geven.  Mag ik daarom Willy uit Tilburg zachtjes op de vingers tikken.  Slechts één antwoord per geplaatste foto a.u.b.
In alle geval is de plek nog altijd niet gevonden.  Daarom krijgt u vanaf nu tot morgenavond een tweede kans.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Gidsen bij de twee erkende gidsenbonden studeren zich enkele jaren te pletter en pas dan worden zij als gids erkend.  Groot is hun ergernis dan ook dat gelijk wie anders die zich geroepen voelt om zonder ook maar enige (correcte of verifieerbare) voorkennis met een groep in onze stad rond te lopen en hen wijs wil maken wat hij of zij ook maar wil, dat die dat ongestraft mag doen.
Dat buitenlandse bussen hier arriveren en hun eigen gidsen meebrengen, okay, tot daar nog aan toe, maar dat er ook bij ons zelf kapers op de kust zijn, daarbij moet men eventjes slikken.  Vooral de kwaliteit van die gidsenwandelingen van die kapers stemmen tot nadenken.  Zo waren er bijvoorbeeld bij S-wan  (hoe halen ze het in godsnaam in hun hoofd om zo'n belachelijke naam voor hun vereniging te kiezen?!) dit weekend verschillende Jotie 't Hooftwandelingen voorzien.  Zij kondigden dit in de pers aan als:
"een herdenking van de dertigste verjaardag van het overlijden van Jotie T´Hooft."
Verder stond er nog in hun communiqué:
"Wat Ivo Van Damme betekende voor de atletiek was Jotie T’Hooft ongetwijfeld voor de Nederlandstalige letterkunde: een té jong gestorven supertalent. Nog steeds blijft hij een cultfiguur en één van de meest gelezen Vlaamse dichters."
Hola!  Jotie met Ivo gaan vergelijken gaat volgens mij veel, veel te ver.  Jotie een supertalent?  Jeroen Brouwers bijvoorbeeld ontkent dat ten stelligste en voegt er aan toe dat de knaap 'slechts' een kantoorjongen, het manusje-van-alles was bij de uitgeverij Manteau van zijn schoonvader Julien Weverberg.  En trouwens: wat valt er te vertellen over Jotie en Brugge?  Weinig, heel weinig.  Dat hij toevallig hier in deze Meestraat bij Christian R. terechtkwam, een vriend-drugsgebruiker.  Dat hij in diens huis een overdosis zette en in allerijl in diens BMW in de nacht van 5 op 6 oktober 1977 naar de Sint-Lucaskliniek gevoerd werd om daar voor halfdood aan de poort van de dienst spoedgevallen achtergelaten te worden.  En dat reanimatiepogingen uiteindelijjk niet meer baatten.  Punt.  Da's zowat alles wat T'Hooft en Brugge gemeen hebben.
Wist u trouwens dat Jotie dialecten en vooral West-Vlaanderen en zijn dialecten verafschuwde?
"Aan de tafel naast mij had een nog betrekkelijk jong echtpaar plaatsgenomen, dat elkaar toesprak in dat kinderachtige taalderivaat, dat bewoners van andere provincies koortsachtig nabootsen in de veronderstelling dat 'Westvloms leutig is', terwijl het enkel en alleen het kneuterige, haast debiele kinderdialect is van een gedeelte van onze oerconservatieve o zo chauvinistische medeburgers."
uit: "Een kring van hard en lelijk vlees", verzameld proza, uitg. Manteau

Dit schilderij toon ik om u een idee te geven van het gezamenlijke werk van Evgeny en Lydia Baranov.  Een van hun inspiratiebronnen van de laatste jaren was Venetië.  Dit is dan ook hun visie op de Campanile aldaar.  Hoeft het ons dan ook te verwonderen dat zij na Venetië dit jaar nu ook het Venetië van het Noorden, ons Brugge, ontdekt hebben?

Mijn gissingen afgelopen week over dat kunstenaarskoppel dat zich langs de Groenerei bevond blijken correct te zijn.  Dit zijn namelijk de Baranovs, twee Russische kunstenaars die elkaar leerden kennen aan de prestigieuze Moskouse School voor Architectuur.  Tijdens eenzelfde restauratieproject merkten zij dat ze op dezelfde golflengte zaten, en lang niet alleen wat betreft hun adoratie voor de Russische schilderkunst.  In 1990 trouwden zij en verhuisden naar Anchorage, Alaska.  Daar gaven zij samen les maar daar leerden zij ook dat ze goed overweg konden om onder de snel veranderende lichtomstandigheden in openlucht tesamen een doek snel  bijeen te kladden dat alles vanuit hun gezamenlijke bagage en buikgevoel voortreffelijk weergaf.
Werken van en info over hen vindt u o.a. hier.

Met het vorige bericht deed ik mezelf eigenlijk concurrentie aan.  Voor alle duidelijkheid dus: deze foto hier betreft de enige echte en recentste quizvraag op Bruggeblog.  Quizvraag 227, trouwens.  Voor mijn fotovraag toon ik overigens altijd heel recente foto's en die foto's tonen altijd iets dat u  in het binnenste ei van Brugge (of toch tenminste op de rand daarvan) zonder veel moeite te doen zien kunt.  Awel, waar is dit hier te zien?

Ik ben niet de enige die fotovragen over Brugge op u afvuurt.  Ook een bewoners langsheen de Visspaanstraat doet dat.  Voor zijn/haar vensterraam hangt dezer dagen deze vraag: "Onderstaande foto werd in 1937-1938 deze foto genomen vanop de Markt.  Welke constructie zou zich bevinden tussen de Halletoren en de toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk?  GSM-masten bestonden toen nog niet, en torenkranen wellicht ook niet."
Voor alle duidelijkheid heb ik er zelf een pijltje bijgezet.  Wat kan dit silhouet op de achtergrond van deze postkaartfoto betekenen?   Ik ben alleszins het antwoord schuldig, maar via deze site wil ik de bewoner van dit huis in de Visspaanstraat ter wille zijn en de kwestie aan u allen, Bruggekenners, voorleggen.