Eugene J. Paprocki

Deze quizvraag is er gewoon voor de aardigheid.  Iedereen die zich geroepen voelt mag meedoen, onder zijn of haar echte naam of eventueel onder een pseudoniem.  Dat is allemaal geen probleem.  Deze quizvraag heeft dan ook geen spelregels.  Toch vraag ik aan iedereen om zo fair te zijn om per foto die ik plaats slechts één antwoord in te dienen.  Dit om iedereen evenveel en gelijke kansen te geven.  Mag ik daarom Willy uit Tilburg zachtjes op de vingers tikken.  Slechts één antwoord per geplaatste foto a.u.b.
In alle geval is de plek nog altijd niet gevonden.  Daarom krijgt u vanaf nu tot morgenavond een tweede kans.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Gidsen bij de twee erkende gidsenbonden studeren zich enkele jaren te pletter en pas dan worden zij als gids erkend.  Groot is hun ergernis dan ook dat gelijk wie anders die zich geroepen voelt om zonder ook maar enige (correcte of verifieerbare) voorkennis met een groep in onze stad rond te lopen en hen wijs wil maken wat hij of zij ook maar wil, dat die dat ongestraft mag doen.
Dat buitenlandse bussen hier arriveren en hun eigen gidsen meebrengen, okay, tot daar nog aan toe, maar dat er ook bij ons zelf kapers op de kust zijn, daarbij moet men eventjes slikken.  Vooral de kwaliteit van die gidsenwandelingen van die kapers stemmen tot nadenken.  Zo waren er bijvoorbeeld bij S-wan  (hoe halen ze het in godsnaam in hun hoofd om zo'n belachelijke naam voor hun vereniging te kiezen?!) dit weekend verschillende Jotie 't Hooftwandelingen voorzien.  Zij kondigden dit in de pers aan als:
"een herdenking van de dertigste verjaardag van het overlijden van Jotie T´Hooft."
Verder stond er nog in hun communiqué:
"Wat Ivo Van Damme betekende voor de atletiek was Jotie T’Hooft ongetwijfeld voor de Nederlandstalige letterkunde: een té jong gestorven supertalent. Nog steeds blijft hij een cultfiguur en één van de meest gelezen Vlaamse dichters."
Hola!  Jotie met Ivo gaan vergelijken gaat volgens mij veel, veel te ver.  Jotie een supertalent?  Jeroen Brouwers bijvoorbeeld ontkent dat ten stelligste en voegt er aan toe dat de knaap 'slechts' een kantoorjongen, het manusje-van-alles was bij de uitgeverij Manteau van zijn schoonvader Julien Weverberg.  En trouwens: wat valt er te vertellen over Jotie en Brugge?  Weinig, heel weinig.  Dat hij toevallig hier in deze Meestraat bij Christian R. terechtkwam, een vriend-drugsgebruiker.  Dat hij in diens huis een overdosis zette en in allerijl in diens BMW in de nacht van 5 op 6 oktober 1977 naar de Sint-Lucaskliniek gevoerd werd om daar voor halfdood aan de poort van de dienst spoedgevallen achtergelaten te worden.  En dat reanimatiepogingen uiteindelijjk niet meer baatten.  Punt.  Da's zowat alles wat T'Hooft en Brugge gemeen hebben.
Wist u trouwens dat Jotie dialecten en vooral West-Vlaanderen en zijn dialecten verafschuwde?
"Aan de tafel naast mij had een nog betrekkelijk jong echtpaar plaatsgenomen, dat elkaar toesprak in dat kinderachtige taalderivaat, dat bewoners van andere provincies koortsachtig nabootsen in de veronderstelling dat 'Westvloms leutig is', terwijl het enkel en alleen het kneuterige, haast debiele kinderdialect is van een gedeelte van onze oerconservatieve o zo chauvinistische medeburgers."
uit: "Een kring van hard en lelijk vlees", verzameld proza, uitg. Manteau

Dit schilderij toon ik om u een idee te geven van het gezamenlijke werk van Evgeny en Lydia Baranov.  Een van hun inspiratiebronnen van de laatste jaren was Venetië.  Dit is dan ook hun visie op de Campanile aldaar.  Hoeft het ons dan ook te verwonderen dat zij na Venetië dit jaar nu ook het Venetië van het Noorden, ons Brugge, ontdekt hebben?

Mijn gissingen afgelopen week over dat kunstenaarskoppel dat zich langs de Groenerei bevond blijken correct te zijn.  Dit zijn namelijk de Baranovs, twee Russische kunstenaars die elkaar leerden kennen aan de prestigieuze Moskouse School voor Architectuur.  Tijdens eenzelfde restauratieproject merkten zij dat ze op dezelfde golflengte zaten, en lang niet alleen wat betreft hun adoratie voor de Russische schilderkunst.  In 1990 trouwden zij en verhuisden naar Anchorage, Alaska.  Daar gaven zij samen les maar daar leerden zij ook dat ze goed overweg konden om onder de snel veranderende lichtomstandigheden in openlucht tesamen een doek snel  bijeen te kladden dat alles vanuit hun gezamenlijke bagage en buikgevoel voortreffelijk weergaf.
Werken van en info over hen vindt u o.a. hier.

Met het vorige bericht deed ik mezelf eigenlijk concurrentie aan.  Voor alle duidelijkheid dus: deze foto hier betreft de enige echte en recentste quizvraag op Bruggeblog.  Quizvraag 227, trouwens.  Voor mijn fotovraag toon ik overigens altijd heel recente foto's en die foto's tonen altijd iets dat u  in het binnenste ei van Brugge (of toch tenminste op de rand daarvan) zonder veel moeite te doen zien kunt.  Awel, waar is dit hier te zien?

Ik ben niet de enige die fotovragen over Brugge op u afvuurt.  Ook een bewoners langsheen de Visspaanstraat doet dat.  Voor zijn/haar vensterraam hangt dezer dagen deze vraag: "Onderstaande foto werd in 1937-1938 deze foto genomen vanop de Markt.  Welke constructie zou zich bevinden tussen de Halletoren en de toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk?  GSM-masten bestonden toen nog niet, en torenkranen wellicht ook niet."
Voor alle duidelijkheid heb ik er zelf een pijltje bijgezet.  Wat kan dit silhouet op de achtergrond van deze postkaartfoto betekenen?   Ik ben alleszins het antwoord schuldig, maar via deze site wil ik de bewoner van dit huis in de Visspaanstraat ter wille zijn en de kwestie aan u allen, Bruggekenners, voorleggen.

Zo noemt deze scoutsvereniging in hartje Brugge voluit.  Op die manier ziet u duidelijk dat er voor de jeugd in Brugge wél nog altijd plaats is, wat anderen ook durven beweren.
O ja: de scoutsvereniging heeft ook een eigen site.  Die vindt u hier.

Zo snel kan het dus gaan.  Deze vooravond werd deze echt niet gemakkelijk herkenbare plek in het centrum van Brugge toch herkend door Stefaan Cloetens.  Zijn antwoord " staat dat niet toevallig op het scoutsterrein in de jakobinessenstraat" is alleen maar voor enkele vitterige opmerkingen vatbaar.  Neen, het staat daar niet 'toevallig', maar werd doelbewust ineengesjord door de zeescouts van St. Leo.  En dat scoutslokaal is niet alleen te bereiken via de ingang tot privé parkeerplaatsen in de Jacobinessenstraat, maar ook via het steegje in de Gentpoortstraat (daar waar dat bakkertje op de zijkant van een vroegere bakkerij u nog altijd vrolijk toelacht).
Wist u trouwens dat bovenaan op deze houten constructie ooit een tent stond?  De tent is verdwenen en naar het schijnt zal binnen enkele maanden ook de constructie dat zijn.  Maar ondertussen was het toch lekker het onderwerp van een fotovraag hier bij Bruggeblog.

Echt.  Ik zweer het op mijn eerste communiezieltje en op alles wat ik ook maar kan: deze foto heb ik heel willekeurig genomen.  Ik nam er vanop deze plek eigenlijk vijf, maar vanuit esthetische en fotografische overwegingen pikte ik er deze uit.  En wat bleek?  Dat wie vandaag door deze straat slenterde, ruimschoots voldeed aan alle geldende cliché's.  Terwijl ik, oeps betrapt!, de dames op overvolle tassen betrapte, zag ik de heren alleen maar met een sigaret of een flesje water in de hand langs de straat dweilen.

Als ik me niet vergis zijn we dit weekend aanbeland aan de laatste binnensteedse braderie.  Dit is een fragmentopname van half negen, toen alles nog min of meer beginnen moest.  De sporen op die u ziet in de Steenstraat komen van het borstelwagentje van de stadsreinigingsdienst die net gepasseerd was.  Links, nauwelijks in beeld, ligt de boetiek die als stunt opgevat had om de eerste blootvoetse klanten gratis de winkel te doen verlaten met schoenen van het merk.  Op deze frisse ochtend zag ik een uur voor de feiten welgeteld één iemand voor de zaak op een stoeltje zitten met zijn schoenen aan!  En uiteraard was ook dé naaktloperfotograaf bij uitstek, Spencer Tunick, voor dit plaatselijk commercieel fait-diversje natuurlijk niet naar hier komen afzakken, zoals een plaatselijke internetnieuwssite en radio vooraf meende te weten.

Dit is diezelfde plek in het centrum van Brugge, en hij is voorlopig nog niet herkend.  Waar is dit te zien?

Het lijkt soms ongelofelijk, maar in dat kleine binnenstadje dat Brugge is (een ei van tweeëneenhalf op drie kilometer groot) ben ik nu al aan een 226ste verschillend plekje toe.  Het is aan u om dit specifieke plekje te herkennen.

Dit is de fitnesszaal.  De toestellen verhuizen eerlang naar een andere ruimte binnenin het gebouw, maar voorlopig staan ze nog altijd hier opgesteld.

Voor wie het allemaal in minder hoge sferen zoekt (in tegenstelling tot de muurklimmers dus), die kan zich misschien perfect uitleven in de naastliggende spiegelzaal.  Deze zaal (en ook nog een andere die zich iets hoger onder de dakpannen bevindt) wordt o.a. gebruikt door het fameuze Brugse ballet Olivia Geerolf.  Mocht iemand onder u zich geroepen voelen en zich nog willen inschrijven voor de balletlessen: jammer hoor, want u bent net te laat!  U had dat twee weken geleden moeten doen.

We gaan eens de sportieve toer op.  Laat ons starten met iets wat je niet meteen in een school voor leraren- en leraressenopleiding zou verwachten.  Dit is namelijk een klimmuur.  Wie weet komt binnenkort de nieuwe Muriel Sarkany wel uit deze school en heeft ze 'en passant' ook een diploma lerares op zak.

Dit is de mediatheek.  Veel bibliotheken kunnen hier alleen maar jaloers op zijn.

Dit is het administratief centrum.  Ook deze mensen zijn een onmisbare schakel in een goed draaiende school.

In fel contrast met die gangen die waardigheid en ouderdom uitstralen is bijvoorbeeld deze computerklas. Op deze foto hangen de stoeltjes er ietwat werkeloos bij.  Dat klopt, want de foto dateert dan ook van tijdens de afgelopen zomervakantie.

Sorry dat ik nog altijd die oude benaming (Rijksnormaalschool) gebruik, maar bij de meeste Bruggelingen zal deze school nog altijd de Normaalschool blijven.  Dat de tijd ondertussen niet stilstaat en ook deze school voortdurend aan veranderingen onderhevig is, dat zult u misschien al begrepen hebben.  De fusering van dit departement Lerarenopleiding met het departement Vesalius-HISS van Oostende is er een van.  Maar ook kleinere, interne projecten, maken duidelijk dat deze school leeft.  Zo startte men hier in Brugge sinds afgelopen maandag met een project voor begeleiding van mensen uit kansengroepen.  Dat zijn bijvoorbeeld laaggeschoolden, allochtonen, of mensen die om welke reden dan ook al een tijdje werkloos geraakt zijn.  Stuwende kracht achter dit nieuwe project is de econome Marleen Vermeire.

Deze foto heb ik opzettelijk eens in grijswaarden gebracht.  Niet omdat te benadrukken dat het gebouw vanbinnen grijs en grauw is (want dat is het helemaal niet!), maar om die lange en hoge gangen met hun aparte sfeer te accentueren.