Rijksnormaalschool (28)

We gaan eens de sportieve toer op.  Laat ons starten met iets wat je niet meteen in een school voor leraren- en leraressenopleiding zou verwachten.  Dit is namelijk een klimmuur.  Wie weet komt binnenkort de nieuwe Muriel Sarkany wel uit deze school en heeft ze 'en passant' ook een diploma lerares op zak.

Dit is de mediatheek.  Veel bibliotheken kunnen hier alleen maar jaloers op zijn.

Dit is het administratief centrum.  Ook deze mensen zijn een onmisbare schakel in een goed draaiende school.

In fel contrast met die gangen die waardigheid en ouderdom uitstralen is bijvoorbeeld deze computerklas. Op deze foto hangen de stoeltjes er ietwat werkeloos bij.  Dat klopt, want de foto dateert dan ook van tijdens de afgelopen zomervakantie.

Sorry dat ik nog altijd die oude benaming (Rijksnormaalschool) gebruik, maar bij de meeste Bruggelingen zal deze school nog altijd de Normaalschool blijven.  Dat de tijd ondertussen niet stilstaat en ook deze school voortdurend aan veranderingen onderhevig is, dat zult u misschien al begrepen hebben.  De fusering van dit departement Lerarenopleiding met het departement Vesalius-HISS van Oostende is er een van.  Maar ook kleinere, interne projecten, maken duidelijk dat deze school leeft.  Zo startte men hier in Brugge sinds afgelopen maandag met een project voor begeleiding van mensen uit kansengroepen.  Dat zijn bijvoorbeeld laaggeschoolden, allochtonen, of mensen die om welke reden dan ook al een tijdje werkloos geraakt zijn.  Stuwende kracht achter dit nieuwe project is de econome Marleen Vermeire.

Deze foto heb ik opzettelijk eens in grijswaarden gebracht.  Niet omdat te benadrukken dat het gebouw vanbinnen grijs en grauw is (want dat is het helemaal niet!), maar om die lange en hoge gangen met hun aparte sfeer te accentueren.

Uitgerekend begin deze week verscheen dit bericht in de pers.  Het departement Lerarenopleiding van Howest hier in Brugge gaat samensmelten met het Vesalius-HISS-instituut in Oostende.  Laatstgenoemde school richt zich weliswaar meer naar opleidingen sociaal werk, toegepaste psychologie en verpleegkunde, maar blijkbaar levert een nauwere samenwerking van de beide campussen eerder voordelen dan nadelen op.

Begin november van verleden jaar maakte ik me ook al schuldig door dit plekje als quizvraag te nemen.  De foto was toen toch nog eventjes anders.  Nu kwam ik er opnieuw mee op de proppen en is er een andere winnaar.  Waar het verleden jaar Frederik Cloetens was die de plaats als eerste herkende, is die eer deze keer voor Jean Pierre de Keersmaeker weggelegd.  Ik kon het niet laten om dit plekje onder uw aandacht te schuiven, want vanaf wanneer de herfst toeslaat is dit altijd een van mijn meest geliefde Brugse plekjes. 
Nu natuurlijk nog even vertellen waar dit te zien is, en we laten Jean Pierre aan het woord:
"ik denk aan het reitje tussen de Westmeers en het Albert park. De Kapucijnenrei loopt naar 't Zand en loopt ondergronds verder naar de Speelmansrei"
Wilt u hetzelfde zien zoals ik dit afgelopen zondag met mooi weer zag, dan moet u net zoals ik op dit brugje gaan staan en uw blik naar rechts, zuidwaarts gericht, laten afdwalen.
Vandaag krijgt u nog geen nieuwe fotovraag maar wel een verdere rondleiding doorheen de gebouwen van de Rijksnormaalschool, thans Hogeschool Westvlaanderen, afdeling lerarenopleiding genaamd.

  Ik tover nog maar eens een ander plekje van de binnenstad van Brugge uit mijn hoge hoed.  Herkent u het?

  Ook de gedenkplaat is aan restauratie toe.
Nog even aanstippen dat deze Dumeryklok een van de klokken was die hing in de Halletoren en diende als brandklok.  Aangezien hij mettertijd niet meer gebruikt werd en men ook een speciaal eerbetoon wilde aan deze bekende Brugse klokkengieter, haalde men de klok destijds uit de toren en plaatste ze hier halverwege de Boeveriestraat in een klokkenstoel.  Op regelmatige tijdstippen werd deze 700 kilogram zwaar wegende klok sinds 1989 geluid (met de voeten!) door Paul Vanden Abeele.  De laatste tijd niet meer omdat dat te riskant werd. (inzakking!)  Maar er is dus nog hoop voor dit 'ding' in zijn 'houten geval'.

  Dat houten geval wordt - in tegenstelling tot wat ik daarstraks neerschreef - volledig vernieuwd, want het geval staat de laatste jaren niet alleen scheef, het is ook vermolmd en ingezakt.  Er komt dus een nieuwe eikenhouten klokkenstoel, want zo noemt zo'n ding, en die klokkenstoel wordt zo veel mogelijk gebouwd naar het thans kramikkige maar ooit stevige model dat we er voorlopig nog aantreffen.

Ondanks de detailfoto wist Bart Cloetens onmiddellijk de oplossing.  Alhoewel zijn antwoord nogal vaag is (ik denk aan het houten geval in de Boeveriestraat), kan ik niet anders dan dit antwoord als correct beschouwen.  In heel de Boeveriestraat staat maar 1 'houten geval', en dat houten geval is dringend aan restauratie toe.  Die restauratie komt er binnenkort aan (misschien zelfs al binnen een maand).  Zo is alvast beloofd door het stadsbestuur.

Vele leerlingen aan deze school lopen dagelijks over deze rode loper met als tekst r.n.s. Brugge, zonder goed te beseffen dat dit tapijt de vroegere benaming van de school aanduidt: de Rijksnormaalschool.  Nu is de school opgenomen in een groter geheel: het zogenaamde Howest (de Hogeschool van West-Vlaanderen).  Deze school in de Sint-Jorisstraat te Brugge zelf blijkt ondanks de naamswijziging nog altijd gespecialiseerd te zijn in lerarenopleidingen.

Na 223 komt logischerwijze 224.  Weerom is dit een plek in hartje Brugge.  Herkent u het?

Die juiste oplossing werd als eerste gevonden door Roland Rotsaert.  Het is zoals hij schrijft een der godshuisjes langs de Visspaanstraat.  De ontmoedigde reactie van spqb kan ik begrijpen.  Er zijn inderdaad 'professionals' die ook proberen deze quiz op te lossen.  Maar de vreugde kan dan alleen maar des te groter zijn als u deze 'pro's' op een dag een hak kunt zetten en als eerste met het juiste antwoord op de proppen komt.
Wat dit specifieke huisje in de Visspaanstraat met huisnummer 48 betreft: in de jaren 1980-1990 ben ik daar meermaals binnen geweest, want een toenmalige vriend van me woonde daar.  Dat dit huisje samen met zijn lotgenoten in datzelfde rijtje dringend aan restauratie toe was, dat kon ik in die periode zelf al duidelijk merken.  De uiteindelijke restauratie gebeurde zowat in 2003.  Die specifieke restauratie deed mij grote ogen opentrekken en mijn kijk op restauraties in Brugge grondig veranderen.  Want wat bleek?  Dat van die 'zogenaamde 16-de eeuwse eenlaagshuisjes nauwelijks nog enkele tientallen stenen per huisje dateren van voor de restauratie in 2003.  Toch blijft men nu nog altijd beweren dat dit 16de eeuwse huisjes zijn.  Ach kom!  Het zijn gewoon moderne kopieën van wat het ooit geweest kan zijn.
In mijn chaotische foto-archief heb ik nog enkele foto's zitten van die bewuste restauratie.  Als ik ze een dezer dagen kan terugvinden, dan toon ik ze u gegarandeerd.

Bijna dezelfde plaats, uitgerekend één week later (dan de laatste Zandfeesten van dit jaar).  Bemerk de honderden verschillen.  Maar hoe dan ook bleef het decor in die een week tijd nagenoeg hetzelfde.

Precies één week geleden waren er de Zanfeesten.  Die Zandfeesten beperken zich nooit tot het Zand alleen, maar zwermen uit tot bijna tegenaan het station.  Dit is dus een fotootje van exact één week geleden.  Met opzet heb ik de situatie van verleden week zondag eens vergeleken met vandaag.  Zie volgende foto.

Kwart na twaalf.  Oei, is het al zo laat?  Straks mis ik nog mijn middagmaal thuis.  Maar kom, niks kan me hier schelen.  Ik bevind me namelijk nog altijd in de directeurskamer en de directeur is er momenteel niet.  Wat er wel is zijn zijn rustgevende zetels en zijn zwartmarmeren schouw (bijna had ik gezegd: zijn bakelieten schouw).  Bemerk ook de platen aan de wand met Oosterse en Guernica-achtige inslag.

Laat ons gelijk het heiligdom der heiligdommen betreden, dan zijn we er vanaf nu ook meteen vanaf.  Ik heb het over de directeurskamer.  En die is zoals een directeurskamer zijn moet: stijlvol, imposant en volop kasten, mappen en ordners.

Slechts een miniem gedeelte van de geschiedenis van deze school werd min of meer gevat in de glazen kastjes in de nissen van deze gang.  Dit als poging om toch nog iets van de sfeer van weleer terug op te wekken bij diegenen van nu die hier dagelijks passeren.