quizvraag 223 - de oplossing

Bijna dezelfde plaats, uitgerekend één week later (dan de laatste Zandfeesten van dit jaar).  Bemerk de honderden verschillen.  Maar hoe dan ook bleef het decor in die een week tijd nagenoeg hetzelfde.

Precies één week geleden waren er de Zanfeesten.  Die Zandfeesten beperken zich nooit tot het Zand alleen, maar zwermen uit tot bijna tegenaan het station.  Dit is dus een fotootje van exact één week geleden.  Met opzet heb ik de situatie van verleden week zondag eens vergeleken met vandaag.  Zie volgende foto.

Kwart na twaalf.  Oei, is het al zo laat?  Straks mis ik nog mijn middagmaal thuis.  Maar kom, niks kan me hier schelen.  Ik bevind me namelijk nog altijd in de directeurskamer en de directeur is er momenteel niet.  Wat er wel is zijn zijn rustgevende zetels en zijn zwartmarmeren schouw (bijna had ik gezegd: zijn bakelieten schouw).  Bemerk ook de platen aan de wand met Oosterse en Guernica-achtige inslag.

Laat ons gelijk het heiligdom der heiligdommen betreden, dan zijn we er vanaf nu ook meteen vanaf.  Ik heb het over de directeurskamer.  En die is zoals een directeurskamer zijn moet: stijlvol, imposant en volop kasten, mappen en ordners.

Slechts een miniem gedeelte van de geschiedenis van deze school werd min of meer gevat in de glazen kastjes in de nissen van deze gang.  Dit als poging om toch nog iets van de sfeer van weleer terug op te wekken bij diegenen van nu die hier dagelijks passeren.

Kijk, om u maar eens te tonen dat deze rijksnormaalschool, gelegen langs de Brugse Sint-Jorisstraat, een pracht van een school is dat barst van geschiedenis.  Dit is een der kraaknette gangen waarin de verwarmingselementen zich weerspiegelen in de vloertegels.  Door deze gang moet ooit Leo Baekeland meermaals gewandeld hebben.  Jaah, u verstaat mij goed: ik heb het over dé Leo Baekeland, dé uitvinder van het bakeliet en daarmee ook de uitvinder van de eerste kunststof ooit.  In onze prille 21ste eeuw zijn we er ondertussen van vergeven, van die kunststofdingen, maar we kunnen ze tegenwoordig ook echt niet meer missen.. Dit alles deed het prestigieuze Time Magazine beslissen om 'onze' Leo Baekeland door zijn uitvinding(-en) te beschouwen als een der honderd belangrijkste personen van de vorige eeuw.
Bijna iedereen weet dat Baekeland van het Gentse afkomstig is (Sint-Martens-Latem ° 1863), maar slechts heel weinigen weten dat hij na zijn studies in Gent gedurende twee jaar leraar chemie was in ons eigenste Brugse RNS (Rijksnormaalschool).  Hier dus.  Dat moet zowat geweest zijn tijdens de jaren 1887-1889.  Pas daarna werd hij aan de universiteit van Gent assistent van professor Swarts.  Hij leerde er diens dochter kennen, verloofde zich met haar, trouwde er ook mee, en verhuisde samen met haar naar New-York om er later zijn belangrijke uitvindingen te doen.
Niet dat Baekelands Brugse periode zo cruciaal was in 's mans leven, maar het stoort me toch dat nagenoeg elke geschiedschrijving over de man daaraan voorbijgaat.
Bij dezen mag het dus nog eens nadrukkelijk gezegd worden: de wereldberoemde uitvinder van het bakeliet was eind de 19de eeuw gedurende twee jaar leraar chemie aan deze school.

Voor de 'kenners' moet deze foto ongetwijfeld een 'aha-erlebnis' veroorzaken.  Zij zullen ons kunnen vertellen waar in het centrum van Brugge dit te zien is.  De vraag is nu natuurlijk: wie zal de eerste zijn die hier het juiste antwoord neerschrijft?

Het mooie aan deze twee kunstenaars is dat zij synchroon een en hetzelfde doek beschilderen.  Het kan haast niet anders dan dat dit geestesgenoten zijn, ja waarschijnlijk wel een kunstenaarskoppel.  Charmant hé?

foto: Martine Verhaeghe

Brugge omschrijft men dikwijls als schilderachtig.  Het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat sommigen de daad bij het woord voegen en met ezel, doek en penselen ons Brugge ter plekke proberen na te schilderen.  Dit was deze namiddag te zien langs de Groenerei.

Foto: Martine Verhaeghe

Gelukkig is dit hier tijdens een der opkuisbeurten op de zolders nog niet verdwenen.  Het herinnert namelijk nog aan het verleden toen dit een meisjesschool was waarbij die meisjes onder de dakpannen in chambrettes verbleven.  Wie nu nog leeft en dat meegemaakt heeft kan daar waarschijnlijk ontelbaar leuke anekdotes over vertellen.

Uit bijna al de vorige foto's die ik getoond heb van de rijksnormaalschool zou u kunnen afleiden dat deze school alleen maar verval uitstraal.  Niks is minder waar, natuurlijk.  Maar deze school is dan ook zo immens groot en naast Roland Kyndt zijn er nog twee andere klusjesmannen en allemaal of bijna allemaal werken ze slechts deeltijds.  In de tijd die ze hebben moeten ze de bladeren opruimen, de tuin onderhouden, de vloeren repareren, hier en daar muren herschilderen, er voor zorgen dat verwarming en elektriciteit perfect werken, de hondenpoep rond de school verwijderen, de vuilnisemmers ledigen, ....  Als er dan nog wat tijd overblijft, ja dan worden ook de kelders en de zolders opgeruimd die decennialang verkommerden.  De spinnenwebben rond de katrol zijn ondertussen al verdwenen, maar deze reuzenspinnenweb nog niet.  Die hangt er waarschijnlijk voor het nakende Halloweengebeuren.  Waar anders zou men dat gebeuren in de school beter kunnen vieren dan op de zolders?

Deze foto biedt ons een ongewone kijk op Brugge.  Op de achtergrond zien we de haven van Brugge, enkele van de windmolens en ook de Bloemmolens Dewulf, een gebouw dat omgevormd werd tot een woon- en kantoorcomplex.  Dat is allemaal mooi om zien nietwaar, maar ons interesseert op het ogenblik vooral de gebouwen van de Rijksnormaalschool.  Helemaal links zien we het bovenste deel van de oude turnzaal.  In het midden vooraan, dat was de vroegere verblijfplaats van de econoom.  En rechts is dat gedeelte van de school waar via een katrolsysteem vroeger de valiezen van de interne leerlingen naar boven of naar beneden gehesen werd. 

Tot eind juli konden we genieten van webcambeelden van de Markt van Brugge en toen plots niet meer, want de centen waren op en niemand wilde nog met centen over de brug komen.  Ook het stadsbestuur niet.  Die lieten achteraf weten dat ze zelf een dergelijk maar beter project uit de grond gingen stampen.  Wanneer precies we dat nog zullen beleven, wel, dat kan evengoed 'in het jaar stilletjes zijn', zoals we dat hier zo mooi kunnen zeggen.  Nooit dus.  Maar niet getreurd, want dankzij het Comité voor Initiatief en de centen van hun hoofdsponsor Palm Breweries, kunnen we vanaf vandaag opnieuw genieten van webcambeelden van de Markt.  Deze keer staat de camera hoog boven restaurant de Carré én de beelden worden om de 10 seconden ververst.
De webcam valt hier te bekijken.

Na een hele dag van alles gedaan te hebben maar niks voor Bruggeblog, kan ik me eindelijk nog een uurtje wijden aan dat blogje van mij dat voornamelijk gaat over de binnenstad van Brugge.  Zo ook deze fotovraag.  Herkent u de plek?

Kijk, dat is die katrol waarmee de valiezen naar boven getakeld werden.  Zoals we duidelijk kunnen zien wordt die katrol niet meer gebruikt (er zijn hier geen internen meer) en ook de zolderruimten zijn op zijn zachtst gezegd in onbruik geraakt.

  Komen we via de Klaverstraat de school binnen, dan zien we onmiddellijk links dit gebouw.  Opmerkelijk eraan is die uitstekende plank bovenaan.  Door middel van een systeem met katrol werd via die plank vroeger de bagage van de internen naar boven gehesen.  Martines moeder, Julienne Capelle, zal het ongetwijfeld bij haar intrede zo zien gebeuren hebben.  Zo moest ze zelf die loodzware koffer niet via de trap helemaal naar boven sleuren.  Want naar het schijnt kreeg zij een chambrette op de zolder toebedeeld.

Ik was nog maar pas begonnen aan mijn reportage over de normaalschool, of daar kreeg ik al fijne reacties.  Personen die hier op school geweest zijn denken er nog altijd met leuke gevoelens aan terug.  De mooiste reactie totnogtoe kwam van Martine Verhaeghe.  Zij zond mij een foto van haar moeder, Julienne Capelle, en die foto toont hoe haar moeder voor de oorlog (we lezen het jaartal 1939) naar deze school trok.
Ik had echt niet beter kunnen tonen hoe het er vroeger aan toe ging.
Ik bespaar u eerst en vooral de ontstaansgeschiedenis van de school.  Toch wil ik heel in het kort zeggen dat het een lange strijd werd tussen katholieken en liberalen.  In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland waarvan wij in 1830 onafhankelijk werden waren er bij ons in België in die tijd nog geen serieuze opleidingen voor toekomstige leerkrachten.  Pas eind de 19de eeuw werd daar werk van gemaakt.  In Brugge was de school in de Sint-Jorisstraat voltooid in 1883 en omtrent Pasen 1884 verhuisden de toenmalige normalisten vanuit de Sint-Gilliskerkstraat naar de Sint-Jorisstraat.  Goed vier jaar later verhuisden de jongens naar Gent en van toen af werd de school een meisjesschool.  Pas in 1967 werd de normaalschool een gemengde school, en in 1990 kreeg het de benaming van een Hoger Pedagogisch Instituut.
Uit oude documenten blijkt dat kandidaten voor de school moesten slagen voor een toelatingsproef én dat zij bijvoorbeeld in het bezit moesten zijn van zes linnen hemden, zes paar wollen sokken of kousen, twee paar laarzen of schoenen, twee zwartlakense broeken, twee linnen of tijken broeken, twee halsdoeken, een zwartlakense jas, enz.., ja tot zelfs een mes, een lepel, een vork en drie servetten toe.  Dat was allemaal nog toen men met internen werkte.  Tegenwoordig is dat niet meer het geval.
Hoe de situatie in 1939 geweest moet zijn, wel, dat zal niet meer zo streng geweest zijn als in de 19de eeuw, maar toch herkennen we nog de donkere kledij en wat moet er zoal niet in dit zware valies gestoken hebben!

Het was de laatste dagen overal in het plaatselijk nieuws te horen of te zien.  De Bruggeling stoort zich dezer dagen nu eens niet aan hondenpoep op zijn stoep en ook niet aan de overdaad aan toeristen in zijn straat.  De Bruggeling stoort zich tegenwoordig vooral aan de fietsparkingen voor- en achteraan het station.  Vooral het feit dat er daar meestal geen plaats meer is om zijn stalen ros deftig te parkeren doet 'den Bruggeling' stampvoeten van ergernis.  Sinds kort is er in dat verband een nieuwe bron van ergernis bijgekomen.  Het heeft de laatste dagen zoals u weet flink geregend en de weersvoorspellingen vertellen ons dat het einde van die regenperiode nog altijd niet in zicht is.  Op die manier zien sommige Bruggelingen die hun geliefde tweewieler aan de achterkant van het station geparkeerd hebben plots omgevormd worden tot ware pedalo's.  Waterfietsen dus.  Wat mij opeens doet denken aan een eventuele nieuwe commerciële uitbating voor onze reitjes.  Waarom gaan we er vanaf nu niet met zijn allen met pedalo's op in plaats van met die saaie toeristenbootjes?  In tegenstelling tot hier zouden we er zelfs onze voeten droog kunnen bij houden.

Zoals beloofd: hier is de nieuwe fotovraag.  Dergelijke dingen sieren Brugge ook, dus waarom zou ik ze niet tonen?  Het is aan u om te weten of te raden in welke straat dit exemplaar hangt.