Rijksnormaalschool (40)

Dit is een der 'sleeping-cars'.  Wetende dat een ritje Venetië-Londen zo verschrikkelijk veel kost, dan zou ik toch zeker niet de helft van de rit al slapend willen doorbrengen, maar integendeel elke seconde al wakend willen beleven, maar ik vrees natuurlijk dat er 's nachts nog weinig te beleven valt, ook in zo'n trein, en ook het uitzicht op het voorbijschuivende landschap zal op dat ogenblik, vrees ik, nogal donkertjes uitvallen.  Maar blijkbaar is er voor dergelijke evenementen een publiek voorhanden dat zich dit kan permitteren.

foto: Flater

Eén enkele rit tussen bijvoorbeeld Venetië en Londen met deze trein kost 1 reiziger gauw 2200 euro, maaltijden gelukkig inbegrepen.  Gisterenavond moesten die reizigers dankzij een staking bij het Franse spoorwegpersoneel de rit met een autocar in mineur verder afleggen tussen Brugge en Calais.  Parijs hebben ze helaas niet gezien.

foto: Flater

Ik ken weinig Italiaans, maar deze tekst 'carrozza di servizio' is zelfs voor mij gemakkelijk te vertalen als 'restauratiewagen', de spoorwagen die ingericht is als eet- en drinkgelegenheid.  Dat was niet moeilijk te raden, afgaande op het personeel dat binnen en buiten de wagon te zien was.

foto: Flater

De legendarische Orient Express bestaat sinds 1977 niet meer.  Eigenlijk niet maar eigenlijk ook wel.  Als men het tegenwoordig enigszins nog hebben wil over 'de Orient Express', dan gaat het voornamelijk om de Venice-Simplon-Orient-Express. Die werd in 1999 of daaromtrent opnieuw op de sporen gezet met gerestaureerde treinstellen.  Normaal gezien onderhoudt deze VSOE een verbinding tussen Londen en Venetië met o.a. een tussenstop in Parijs.  Maar aangezien er gisteren in Frankrijk treinstakingen waren, deed deze trein, komende van Venetië een ommetje via Aken en Brussel om uiteindelijk te stranden in Brugge, vanwaar bussen de reizigers naar Calais voerden, om van daar uit het traject naar Londen te kunnen voortzetten.
Dit was dus een uitzonderlijke gelegenheid om 'deze' Orient Express in Brugge te zien, en onze Flater, die ons gisteren ook al een unieke foto bezorgde van de verfilming van de Buddenbrooks was daar gisteren toevallig getuige van.
Buddenbrooks - Orient Express.   Het moet bijna een speling van het lot zijn.  Nostalgie troef dus dezer dagen in Brugge.  Jammer genoeg lag het draaiboek voor de Duitse film al volledig vast, anders kon men hier zeker nog enkele toepasselijke fragmenten voor de film gedraaid hebben.
Let op de trein, maar zeker ook ook op de treinbedienden.  Vooral het exemplaar hier vooraan leeft zich keurig in zijn rol in.  Let op het kraakzindelijk gesteven kostuum, de witte handschoenen, het horloge, de stand van zijn voeten, zijn serviele blik....

Diezelfde plek in Brugge, maar nu een beetje meer uitgezoomd.  Herkent u het nu?

Voilà, een nieuwe plek in hartje Brugge.  Het is aan u om te zeggen waar dit is en, eventueel, wat dit is.

Die oplossing werd een dag eerder al gegeven door Jean Pierre de Keersmaeker, maar ik moest streng maar rechtvaardig zijn.  Per foto die in de quizvragenronde verschijnt mag per deelnemer maar één antwoord gegeven worden.  Dit om iedereen gelijke kansen te geven.
Daarom is het Marnix Knockaert die met de eer gaat lopen.  Die kopie van het beroemde Maria met kind van Michelangelo is te vinden in de Sint-Salvatorskathedraal, meer bepaald in het zuidelijke deel van de kooromgang.  Het is onderdeel van wat men noemt een epitaaf van F. d'Herts (gest. 1628) en van diens vrouw Marie Breydel (gest. 1642).  In de nis bovenaan bevindt zich dus die verkleinde kopie (69 cm hoog) van Michelangelo's beroemde werk.
Deze quizvraag kwam er dankzij een tip van Gerard Cottyn die voor het eerst op de hoogte gebracht werd van die aanwezigheid van die kopie in een foldertje over Brugge dat hij vond op de overzetboot naar Hull.  Door wie het beeldje gemaakt werd, dat is niet helemaal duidelijk.

Dit is een prachtfoto van Flater.  We weten dat dit voorjaar een Hollywood filmploeg in Brugge neerstreek voor het verfilmen van een film die volgend jaar 2008 in premiere zal gaan met als titel 'In Bruges'.  En op dit ogenblik is een Duitse filmploeg eveneens bezig met ons eigenste Brugge als decor voor een TV-film vast te leggen.  Eigenlijk wilden die Duitsers het oude Amsterdam filmen maar daar vonden zij ons Brugge veel geschikter voor.  De verfilming gaat over een nieuwe bewerking van de Duitse Thomas Mannklassieker 'de Buddenbrooks'.
Wat ik zo leuk vind aan Flaters foto is dat er gefilmd werd aan de Brugse reitjes, met acteurs die op het eerste zicht zich 100 en meer jaren geleden hier ophielden (let op de nu belachelijk hoge hoeden!), maar tijdens een pauze tussen de filmopnames werden zij alledrie door Flater betrapt op het stiekem controleren van hun GSM, en laat die rotdingen nu net typische producten zijn van onze begin-21ste eeuw!

Dankzij het tijdelijk wegvallen van een naburig gebouw krijgen we dit verrassende zicht op Brugges Flatiron.  Langs de straatzijde van de Gulden Vlieslaan valt deze spreuk af te lezen: "Wiens brood men eet, diens woord men spreekt".
(met vriendelijke dank aan Peter G. voor deze tip)

Kijk, dit is het ongewone zicht dat we dezer dagen krijgen als we wandelen langsheen de Gulden Vlieslaan in de richting van het kruispunt met de Ezelstraat.  Vlak voor het kruispunt staat nu eenzaam en alleen het gebouwencomplex uit 1905 in Brugse neo-gotiek.  En het staat er flink driehoekig te wezen.

Even een kleine toelichting.  In New-York verrees in 1902 een driehoekig gebouw, 91 meter hoog, en dankzij zijn vorm kreeg het de bijnaam en later de officiële benaming 'The Flatiron Building'  (het strijkijzer, zo ook genoemd omdat er in het gebouw veel ijzer verwerkt werd).  Rond diezelfde periode bouwde men in Brugge eveneens een strijkijzer, weliswaar minder van ijzer en zeker minder hoog.  Het gaat 'm om de Gulden-Vlieslaan 69-70 met daarbij aansluitend het hoekhuis met de Ezelstraat.  Lange tijd kon dit gebouw aan onze aandacht ontsnappen, maar nu men de vroegere Garage Ford ernaast gesloopt heeft, hebben we plots een nieuwe kijk op dit gebouw gekregen.

Als iemand in zijn of haar voortvarendheid om de juiste oplossing te geven meer dan één plek in Brugge aanduidt, dan kan ik helaas niks daarvan goedkeuren.  Want deze quiz kent slechts één beperking: per gepubliceerde foto mag elkeen niet meer dan één (1) oplossing ingeven.  Deze beperking is er gekomen om iedereen gelijke kansen te geven.  In het geval van deze fotovraag zou het bijvoorbeeld  volstaan om een lijstje van alle kerken en kapellen in Brugge op te sommen om prijs te hebben.   Toch moet ik bekennen  onder de indruk te zijn van Jean Pierre De Keersmaekers redenering.
Ik stel de vraag dus nog maar eens: waar in Brugge is dit te zien?

Prachtig vind ik dan weer dit portret van collega-kunstenaar Marcaine, de man die onlangs nog op dit blog flink in de bloemetjes gezet werd.

Wat bleek tijdens mijn rondgang in Johans 'Watercolour Garden' besides the famous Brugse Zot Brewery?  Dat deze kunstenaar zichzelf kopieert.  Dit werk hangt in de galerij en, mijn kop eraf, maar zijn dat niet diezelfde zwanen in exact diezelfde houding die we zagen op het werk dat vandaag ter plekke geconcipieerd werd?

Curieus als ik was bezocht ik deze namiddag de tentoonstelling van een deel van Johans werken.  Ondertussen had ik al goed begrepen dat Johan een 'watercolour man' in hart en nieren is.  Ik was benieuwd.

Met zijn rug naar het Sashuis, probeerde Johan Lootens het moment van de dag te vatten.  Dat de toeristenbootjes zoals op deze foto vervangen werden door zwanen mag toegeschreven worden aan Johans subtiele kunstenaarsblik.  Die blik was er namelijk al voor 10 uur deze morgen, en dan varen die bootjes nog niet uit.  De reitjes behoren op dat ogenblik enkel en alleen toe aan de zwanen.
Eerlijk gezegd: wat verkoopt bij toeristen beter?  Een schilderij met daarop een koppel moderne bootjes of een schilderij met prominent in beeld enkele sierlijke zwanen?  De keuze is, vermoed ik, gauw gemaakt.

Vandaag maakte ik kennis met Johan Lootens, de kunstenaar.  Johan is afkomstig uit het Gentse en stelt momenteel werken van hemzelf tentoon in de galerie palend aan wat we kennen de brouwerij Henri Maes langs het Walplein.  Johan is een toffe knul met blijkbaar een kunstenaarsblik.  Die blik strekte zich vanmorgen uit over ons Minnewater.

Deze plek in het centrum van Brugge werd voorlopig nog niet herkend.  Daarom pleeg ik deze tweede, al iets meer onthullende foto.  Waar is dit te zien?

Ik weet niet wie dit nieuwe beeld ontworpen heeft, maar ik heb zo de indruk dat het kindeke Jezus stilaan de sterke armen van zijn moeder Maria aan het ontgroeien is.  Amai, wat voor een kopje heeft hij gekregen!  En, afgaand op zijn gelaatsuitdrukking, lijkt hij niet bepaald de snuggerste thuis te zijn.  Ach kom, hij zit in goed gezelschap: ook onze prins Filip zit met hetzelfde (imago-)probleem opgescheept.