quizvraag 269 - de oplossing

De grootste verrassing voor mij - want ik wist het vooraf niet - was vandaag de aanwezigheid van Ingrid Weverbergh.  Als tiener hield ik in de jaren '70 van de vorige eeuw van de gedichten van een toen ietsje oudere tiener die pas een fel bejubelde dichtbundel uitgebracht had en die bovendien trouwen ging met de dochter van zijn uitgever.  Die tiener was Jotie T' Hooft en hij is toen met die uitgeversdochter getrouwd, met Ingrid Weverbergh.  Jammer genoeg was Jotie een drugsverslaafde met een soort van constant doodsverlangen en hij is quasi toevallig in ons Brugge aan een overdosis gestorven.  Want totaal niks bond hem aan ons Brugge behalve dan die drugsvriend die hem voor dood aan de poort van de spoedgevallendienst van de Sint-Lucaskliniek dropte, dat is in vogelvlucht zowat twee kilometer van dit Lappersfortbos vandaan.  Daarom was ik vandaag totaal verrast Ingrid hier te zien met een hommage aan haar Jotie.  Want ik heb een sterk vermoeden dat Jotie alleen maar in zijn schrijfselen natuurgebonden elementen verweefde, maar dat hijzelf meer en meer van die natuur vervreemd was.  De kans dat hij trouwens ooit van het Lappersfortbos gehoord had is nihil.  Maar één ding is een feit: hij is in 1977 op zowat twee kilometer van deze plek vandaan overleden.  Of dat simpele feit voldoende is om zijn naam met dit bos te verbinden, dat laat ik in het midden.
Hoe dan ook, 30 jaar na zijn dood zindert Joties naam nog altijd na, en enkele van zijn gedichten mogen er nog altijd zijn.  Ingrid (uiterst links op de foto) bracht er twee van ten gehore, namelijk "En wat dan" en "Eenhoorn".  Zo 'bleek' valt ons Jotie dus niet uit als hij verdomd dertig jaar na zijn overlijden nog altijd geciteerd wordt, en echt niet alleen door zijn vrouw.  Ikzelf heb helemaal niet de bedoeling om onsterfelijk te worden.  Ik zal al heel blij mogen zijn als pakweg binnen vijf jaar mijn weblog nog altijd zal kunnen gelezen worden door enkelingen.  Want in dit digitale youtube en ipod en e-bay tijdperk verandert er zo veel zo snel dat het voor een aanstormende senior als ik stilaan een beetje te veel wordt.

Luisteren in 't Lappersfortbos naar gedichten op een stormachtige dag als vandaag:  dat ziet er bijvoorbeeld zo uit.

Deze gedichtendag werd in het Lappersfortbos min of meer uitgeroepen als een "Dead Poets Society".  Het was meer bepaald bedoeld als een hommage aan dichters die in Brugge gestorven zijn, en waarvan er toch op z'n minst twee nauw erg betrokken waren met het behoud van het Lappersfortbos.  Dat waren enerzijds Melanie Verbrughe en anderzijds Mark Braet.  Over laatstgenoemde valt veel te vertellen.  Die man heeft namelijk een rijk en vrij lang leven gekend waarin begrippen als communisme, verzet en poëzie de rode draad vormden.  Laat ons vandaag gewoon stilstaan bij dit eenvoudige, welhaast kinderlijke gedicht van hem, waarin hij toch maar weer eens op gesloten deuren ging bonken: Hopen.  Hompe stompen ... 't lijkt wel de knotsgekke humpty-dumpty van Alice in Wonderland die hier aan het woord is!

Elk ogenblik verwacht men in dit gebied trollen of gnomen die vanachter een striemende struik of vanaf een zwiepende boomtak kunnen verschijnen.  ... of toch op z'n minst een koppel struikrovers die ons van onze eurobiljetten of creditcards met bijbehorende code's willen beroven.   Om hulp roepen zal niet baten want dit is een zonevreemd bos en iedereen die zich hierin begeeft wordt vogelvrij verklaard. En toch ligt de binnenstad van Brugge op amper twee kilometer.

Eerst en vooral toon ik enkele fotootjes van het Lappersfortbos zelf.  Dat bos op zichzelf is al pure poëzie en doet ons wegdromen naar vroegmiddeleeuwse tijden toen Brugge vooral in zuidelijke en oostelijke richting omgeven was door bossen, moerassen, meersen,  enz ...

Wie een beetje de krant, de radio en de televisie gevolgd heeft, die heeft het (vermoed ik) begrepen dat het vandaag gedichtendag is.  Maar heeft u vandaag daadwerkelijk minstens één gedicht gelezen of gehoord?  Zo neen, dan zal ik hier eens rap verandering in brengen, zie!
Gedichtendag is mee met zijn tijd en heeft een eigen webstek, www.gedichtendag.org, en op die website kon/kan men lezen dat er voor deze namiddag in het Lappersfortbos een wandeling  voorzien was waarbij niet alleen dit nog altijd bedreigde bos verkend kon worden, maar waarbij men bij storm en ontij ook nog genieten kon van heerlijke verzen, voorgedragen door vooral plaatselijke poëten.
Dit is een van de twee toegangen tot het bos en - zoals het echte Lappersforters betaamt - was bijna iedereen per fiets gekomen.

Martine V. weet waar het is maar wil niet antwoorden.  Marc W. weet het ook maar mag niet, want de foto's en het idee komen van hem.  Wie zal dan uiteindelijk wèl de oplossing geven?  ...de oplossing op de vraag waar in het centrum van Brugge dit te zien is.  En geen paniek mocht u hier dezer dagen passeren en die kerstversiering niet meer zien hangen.  Bijgaand fotootje is namelijk al enkele weken oud, en toen zaten we nog volop in de kerst- en nieuwjaarsperiode.  Awel, waar is dit?  Het huisnummer krijgt u alvast cadeau.  Nu de straatnaam nog.

Dit is de straat die thans officieel de naam Blekersstraat meegekregen heeft en zoals hij er deze winter uitziet.  Het is nauwelijks voor te stellen dat hier ooit duinen en daartussen pannen (flessen, Vlessinghen) waren.

Dit is nog zo'n misvatting.  Blekersstraat, rue des Blanchisseurs, Bleachers' street.  Net alsof hier blekers gewoond hebben of blekersgronden waren.  Niks is minder waar.  Van oorsprong is dit de Blekkersstraat, met twee k's alsjeblieft!  En een blekker, dat is (zoals al vermeld) een duin.

Hier is de tekst helemaal.  Waar, van welke gevel in het centrum van Brugge valt dit af te lezen?

Aangezien Chris na één gepubliceerde foto de vorige quizvraag al correct oplossen kon volgt hier meteen een nieuwe foto van een totaal andere plaats in Brugge.  Wie herkent als eerste deze plek?  Zoals altijd moet u het nooit buiten het ei van Brugge gaan zoeken.  Wie weet nu al waar dit is?

We hebben allemaal de redenering van Chris Weymeis kunnen volgen:
"Het gaat om een beeld van Sint-Anna ten Drieën of Sint-Anna, Onze-Lieve-Vrouw en het Kindje Jezus samen. Zoveel beelden daarvan staan er niet in de Brugse binnenstad, MAAR recentelijk is er een nieuw geplaatst op de hoek van de Molenmeers en de Peperstraat. Het beeld is gemaakt door Jan Franck. Dus omdat het er nog mooi wit en nieuw uitziet, zal het misschien wel dat beeld zijn."
Niemand heeft nadien nog gereageerd.  Vermoedelijk is dit te wijten aan het feit dat iedereen ondertussen Chris zijn reputatie als Bruggekenner bij uitstek erkent.  Want, mocht er ook nog iemand aan twijfelen, dit antwoord is volledig correct!  Het beeldje is duidelijk recent gemaakt, het is een Sint-Anna ten Drieën én het staat in de nis van het hoekhuis Molenmeers 74.  's Avonds wordt het beeld zelfs nog eens extra verlicht.  Wat een luxe, zeg!  Wie meer weten wil over de beeldhouwer van het werk kan vooral hier terecht.

Laat ik eerst en vooral een groot misverstand uit de wereld helpen.  'Vlissinghe' heeft totaal niks te maken met het Zeeuws-Vlaamse stadje Vlissingen.  Het lijkt voor ons tegenwoordig onwaarschijnlijk, maar de benaming heeft vooral te maken met de toestand van deze plek.  Dat was een vles of vlis, een panne, een waterplas naast een blekker, een duin.  Vergelijk bijvoorbeeld met het Franse woord flessinge, en het Engelse flush.  De tennisliefhebbers kennen zonder twijfel de 'Flushing Meadows'.  Welnu, tot diezelfde orde moeten we de oorsprong van het woord 'Vlissinghe' plaatsen.

Een Bruggeblog zonder ooit ook maar één woord over het oeroude café Vlissinghe te schrijven, dat is schier onmogelijk.  Totnogtoe heb ik dat gedaan, maar het wordt de hoogste tijd om daar verandering in te brengen.  Op het uithangbord ziet u het al, dat jaartal 1515.  Da's helemaal niet pronken met oude jaartallen, want het is de oprechte waarheid.  Oude archiefstukken bewijzen dat dit café al sinds 1515 bestond.  Meer nog: tussen 1515 en nu, 2008, heeft dit gebouw onafgebroken als café dienst gedaan en daarom mag het met trots en fierheid en waardigheid de titel 'oudste café van Brugge' dragen.

Omdat de vorige fotovraag alwèèr opgelost werd, moet ik wel komen aandraven met een nieuwe.  En daarbij heeft iedereen opnieuw gelijke kansen, want de vraag is simpel:  "Waar in 't centrum van Brugge is dit te zien?".

Tja, wat moet ik daarmee aanvangen.  In principe heeft Willy gewonnen.  De eerste zin die ze als antwoord creëerde moet als gedachtengang beschouwd worden, en de tweede zin als definitief antwoord.  Ook die tweede zin nodigt uit tot veel creativiteit, maar we begrijpen wat ze bedoelt.  De plek die we zochten was inderdaad daar nabij de Conzettbrug over de Coupure.  Hubert De Busscher heeft het ondertussen preciezer kunnen duiden.  Wie van hun tweeën is nu de uiteindelijke winnaar?  Staat u mij toe om hen beiden als winnaar uit te roepen.  Nog even verder precizeren.  Dit paaltje bevindt zich, zoals Hubert beweert, in de onmiddellijke omgeving van het draaiplateau waarop vroeger de brug van het Ijzeren Hekken draaide.  Dat was indertijd een van die invalswegen voor Brugge, maar nu helaas verdwenen.  De brug verdween, en ook de bruggehoofden.  Alleen hier, aan deze kant is er nog iets te zien van het draaiplateau waarop de brug vroeger draaide.  Bij de Bruggelingen bestaat voor deze 'coté' nog altijd de benaming "Ijzeren hekken", maar over de oorsprong daarvan zal ik het later wel eens hebben.  Wat mij op het ogenblik vooral intrigeert is dat paaltje.  Waarvoor heeft dat ooit gediend?

Dit is de dansvloer van de bar, benedendeks de Mayflower.  In het verleden vertelde ik u dat dit eerst een lichtschip was en daarna een opleidingssschool, aangemeerd in Dordrecht, Nederland.  Die opleidingsschool noemde "Hollands Glorie".  Een tijdje terug bezocht er eens een Nederlander de Mayflower en die was het pertinent zeker: dit was de vroegere "Hollands Glorie" en hier beneden, waar nu de dansvloer is, daar waren vroeger (we spreken vermoedelijk over de jaren 1950 - 1960) de slaapplaatsen!

Een bar in een boot die aangemeerd ligt in Brugge, het is misschien een der grootste geheimen van onze stad.  Toch is het zo.  's Avonds vanaf 21 - 22 uur tot in de late nachtelijke uurtjes kan men hier terecht voor dans en vertier.  Pas op: er hangt ook een scheepsbel.  Als u daaraan trekt, dan zult u rap weten wat dat betekent!

Benedendeks de Mayflower bevindt er zich een bar.  Jarenlang werd die uitgebaat door de familie Van Houtte, de eigenaars.  Maar na elf jaar eigen uitbating werd de bar verkocht.  Momenteel zijn het deze Lien en Tom die er de plak zwaaien.