quizvraag 272 - de oplossing

Chris Weymeis was de eerste en voorlopig de enige die gokte op deze plek in Brugge.  Gelijk heeft hij als hij hier iets artistieks achter zoekt, maar wat we te zien krijgen was van oorsprong helemààl niet als iets artistieks bedoeld, maar het is het volgens mij ondertussen wel geworden.  Het is moderne kunst geworden en daarom laat men het misschien wel hangen in ons Brugge.  Een andere reden zou ik er echt niet voor kunnen bedenken.  Of misschien dat alleen ik dit zie en helaas niemand anders?
Awel, weet u nu precies waar dit te zien is?  Het Arentshof of Arentshuis kunt u ondertussen al schrappen, daar is dit niet te zien.  En laat u vooral niet intimideren door de kennis van Chris.  Ook hij ziet lang niet alles wat er in Brugge te zien is.

Zoals Chris voorspelde zijn we toe aan een nieuwe fotovraag.  Die foto is altijd verschillend, maar de vraag blijft steeds dezelfde: waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Dit is de gevel van het huis dat we voor quizvraag 271 zochten.  Voor wie de Ontvangersstraat niet helemaal kent, dat is net om de hoek waar eind volgende maand het vijfsterrenhotel The Dukes Palace in het voormalige Prinsenhof opengaat.  Waarom moest nu zonodig weer een Engelstalige benaming voor dat hotel?  Eerst en vooral omdat de benaming Hotel Prinsenhof al bestaat, gelegen in de Ontvangersstraat, maar ook omdat het hotel behoort tot een belangrijke internationale keten.
Maar ik dwaal af.  Ik had het over het huis Ontvangersstraat 22.  De gevelstenen zijn niet zo goed leesbaar meer maar kijk, er staat wat er staat: "'t Onze Vrouwtje, herbouwd in 1957, anno MDC"!  Waarom het huis 't Onze Vrouwtje noemt, daar zal dit 18de eeuwse Madonnabeeld dat staat in de nis op de hoek van hetzelfde huis met de Moerstraat waarschijnlijk veel mee te maken hebben.  Omtrent 1920 werd het beeld trouwens eens uit zijn nis gehaald maar na heftig protest wijselijk teruggeplaatst.  Naar het schijnt was er rond 1730 al een Broederschap van "'t Lieve Vrouwtje in de Moerstrate".

Chris Weymeis heeft gelijk dat ik na zijn antwoord opnieuw zoeken moet naar een nieuwe quizvraag, want het is ronduit verbluffend hoe hij met dat kleine beetje informatie opnieuw de oplossing vond.  Dit is dus, zoal hij schrijft, te zien aan de gevel van het huis Ontvangersstraat 22.

Die luifel aan het Vestibuleplein leek me altijd al veel te groot geschapen te zijn, buiten alle proporties, en nu, wanneer er totaal niemand gebruik van maakt, vind ik dat natuurlijk nog meer.

Het Vestibuleplein: idem dito.  Leeg tijdens meer dan de helft van de dag.  Ik klaag niet hoor!  Zo zonder al die toeristen zie ik dit plein en de brug ook eens graag.  En op die manier kan ik eens op mijn gemak dat kantpatroon bestuderen dat men op de grond aangebracht heeft door de simpele combinatie van partijen kasseien met daartussenin grintstroken.

Maar zelfs de Bruggelingen laten zich de helft van de tijd in hun (binnen-) stad niet zien.  Dit is er eentje van gisteren op het middaguur.  Geen kat te zien dus, laat staan een toerist ... of een Bruggeling!  En dit is nochtans een fel bewandeld en befietst pad.  Nou ja, IK was er tenminste, maar aangezien ikzelf aan het fotograferen sloeg (en àchter de camera stond) paste ik moeilijk in deze foto.

Neen, dit is geen goedkope slogan van het Vlaams Belang, maar simpelweg een vaststelling.  Brugge is dezer dagen nog eens echt voor de Bruggelingen.  Tenminste voor diegenen die tijdens deze vroege krokusvakantie niet naar de sneeuw vertrokken zijn en lekker in hun eigen stad gebleven zijn.  Van de toeristen hoeven de blijvers weinig of niets te vrezen.  Tijdens de maanden januari en februari komen die niet echt af en bovendien hebben zij op het ogenblik geen vakantie.  En daarom is Brugge nu voor de Bruggelingen.
Op de autobusparking stonden er vanmiddag om 15u welgeteld 5 autocars.  Gisterennamiddag waren het er 4.  Dat zegt alles.

Het is de hoogste tijd voor een nieuwe quizvraag.  Waar in het centrum van Brugge heb ik dit gefotografeerd?

Brugge heeft echt geen carnaval van doen.  Wie het in Brugge waagt een carnavalstoet te organiseren krijgt achteraf zonder pardon een gepeperde confettirekening in de bus, en dus organiseert men hier in dat verband wijselijk niks meer.  Maar ondanks het feit dat er zich in onze stad dit jaar geen enkel carnavalsgebeuren plaats vindt ontbrak het onze stad op de vooravond van het echte carnaval helemaal niet aan ambiance.  De belangrijkste plek waar er iets te beleven viel was blijkbaar op 't Zand.  Er werd op dat plein in de nacht van vrijdag op zaterdag een echte 'Ravage' aangebracht en, neen, ik probeer u helemaal geen oor aan te naaien.  't Staat namelijk allemaal hier te lezen.

Onlangs was het gedichtendag.  Willy Vynck greep die dag aan om een van zijn eigen gedichten meer dan levensgroot op te hangen aan het huis op de hoek van de Engelsestraat met de Sint-Jansstraat.  En daar hangt zijn gedicht tot op de dag van vandaag nog altijd.  W. is altijd al wat men hier noemt een 'rare(n) apotheker' geweest.  Tot zelfs in de letterlijke betekenis van het woord, want als 'apotheker' was hij op een bepaald ogenblik zelfs mijn buurman daar in het begin van de Generaal Lemanlaan (Assebroek) en ik vond hem toen al met zijn ronde brilletje op en met zijn kalende voorhoofd en zijn verwilderde blik hoogst 'artistiek', iets wat nauwelijks strookte met de aard van zijn beroep.
Dit is dus W's bijdrage aan gedichtendag.

Dit is het verhaal dat ik achter de afgelopen quizvraag zocht.  Van dichtbij lijken de steentjes onderaan de 'hoge Katelijnebrug' mooi effen en glanzend en van alle graffiti gevrijwaard, maar van veraf blijkt nog altijd duidelijk deze tekst leesbaar: "Lappersfort blijft!".  Ik keur een dergelijk vandalisme helemaal niet goed, maar ik merk gewoon op dat deze noodkreet - ondanks het inzetten van onze o zo geroemde Brugse anti-graffitibus - nog altijd voor iedereen leesbaar blijft.

Alle punten en een bank vooruit voor Roland Rotsaert.  Dit is zoals hij schrijft nog net te zien aan de binnenste kant van de buitenste schaal van het ei van ons aller Brugge, meer bepaald aan de binnenkant van de 'hoge Katelijnebrug' die officieel 'Buiten Katelijnevest' genoemd wordt.  Toen men in de jaren zestig van de vorige eeuw een ringlaan rond Brugge aanlegde moest er een brug over het kanaal Brugge - Gent komen om die ringlaan definitief te ontsluiten.  In de jaren zeventig werd die eerste brug (zoals Roland beweert) gedynamiteerd omdat hij niet stabiel bleek.  De hele buurt werd geëvacueerd en ruiten sloegen aan diggelen toen de brug opgeblazen werd.  Later kwam er een nieuwe 'hoge brug' en die ligt er tot op de dag van vandaag nog altijd.  Maar dit was helaas niet het verhaal dat ik aan deze brug verbonden had.  Het verhaal gaat 'm er bij mij om (zoals nog altijd Roland zegt) die verfstrepen!  Want die overblijfselen van 'verfstrepen' betekenen namelijk iets.

Persoonlijk vind ik het een der makkelijkste opgaven die ik ooit gegeven heb.  Ik vermoed dus dat de hoofdprijs deze keer naar de rapste onder u zal gaan.  Waar in dat binnenste ei van Brugge bevindt zich dit? 
Achter deze foto schuilt er ook een verhaal.  Wie eventueel raden kan welk verhaal ik voor u in petto heb, die verdient extra bonuspunten en schuift een bank vooruit.

Een tip misschien voor de journalisten van de krant Het Laatste Nieuws die dit blog lezen (en voor diegenen van VTM die Het Laatste Nieuws lezen).  Kijkt u eens heel goed naar de trailer van de Hollywoodfilm "In Bruges".  Daarin komt de Poertoren tot tweemaal toe voor (2x) en hij staat daarin nog veel schever dan u denkt.  Meer nog: hij wankelt op zijn grondvesten.  Straks valt hij dus echt nog om!

Dit is er eentje voor de ongelovige Thomassen onder u.  Het straatnaambordje hangt aan de gevel van het huis dat links op de vorige foto stond.

Weset gegroet goede en minder gegoede Bruggebloglezers.  Eerst en vooral wil ik benadrukken dat ik helemaal niet van plan ben het hier op te geven.  Wat ik eergisteren bedoelde was dat het op het Internet met al die nieuwigheden die opduiken moeilijker en moeilijker wordt om alles nog te volgen, zeker voor iemand als ik die een ietsje ouder wordt.  Dit jaar word ik er 50, zal ik dus Abraham zien (en weten waar vandaan hij de mosterd haalt!), en ik word van dan af voor velen definitief als een senior beschouwd en dat stemt tot nadenken.  Vandaar mijn uitdrukking 'aanstormende senior'.
Nu die quizvraag.  Aangezien er op z'n minst één iemand is die het antwoord wist maar niet antwoorden wou, lagen de kansen open voor de anderen om eindelijk eens als winnaar uit de bus te komen.  En aan het emailadres te merken hebben we er zelfs twee!  Christiaan en Kristien, proficiat!  Het was inderdaad de Korte Ropeerdstraat die we zochten.

De grootste verrassing voor mij - want ik wist het vooraf niet - was vandaag de aanwezigheid van Ingrid Weverbergh.  Als tiener hield ik in de jaren '70 van de vorige eeuw van de gedichten van een toen ietsje oudere tiener die pas een fel bejubelde dichtbundel uitgebracht had en die bovendien trouwen ging met de dochter van zijn uitgever.  Die tiener was Jotie T' Hooft en hij is toen met die uitgeversdochter getrouwd, met Ingrid Weverbergh.  Jammer genoeg was Jotie een drugsverslaafde met een soort van constant doodsverlangen en hij is quasi toevallig in ons Brugge aan een overdosis gestorven.  Want totaal niks bond hem aan ons Brugge behalve dan die drugsvriend die hem voor dood aan de poort van de spoedgevallendienst van de Sint-Lucaskliniek dropte, dat is in vogelvlucht zowat twee kilometer van dit Lappersfortbos vandaan.  Daarom was ik vandaag totaal verrast Ingrid hier te zien met een hommage aan haar Jotie.  Want ik heb een sterk vermoeden dat Jotie alleen maar in zijn schrijfselen natuurgebonden elementen verweefde, maar dat hijzelf meer en meer van die natuur vervreemd was.  De kans dat hij trouwens ooit van het Lappersfortbos gehoord had is nihil.  Maar één ding is een feit: hij is in 1977 op zowat twee kilometer van deze plek vandaan overleden.  Of dat simpele feit voldoende is om zijn naam met dit bos te verbinden, dat laat ik in het midden.
Hoe dan ook, 30 jaar na zijn dood zindert Joties naam nog altijd na, en enkele van zijn gedichten mogen er nog altijd zijn.  Ingrid (uiterst links op de foto) bracht er twee van ten gehore, namelijk "En wat dan" en "Eenhoorn".  Zo 'bleek' valt ons Jotie dus niet uit als hij verdomd dertig jaar na zijn overlijden nog altijd geciteerd wordt, en echt niet alleen door zijn vrouw.  Ikzelf heb helemaal niet de bedoeling om onsterfelijk te worden.  Ik zal al heel blij mogen zijn als pakweg binnen vijf jaar mijn weblog nog altijd zal kunnen gelezen worden door enkelingen.  Want in dit digitale youtube en ipod en e-bay tijdperk verandert er zo veel zo snel dat het voor een aanstormende senior als ik stilaan een beetje te veel wordt.

Luisteren in 't Lappersfortbos naar gedichten op een stormachtige dag als vandaag:  dat ziet er bijvoorbeeld zo uit.