silence!

Jantjie zag e kè poaslelies groeien os eieren zoo groot
in 't bagienhof, tusschen de schneè, ollemolle biena dood
è plukken da' Jantjie deejd in die bagientjes 'underen 'of
Jantjies an'n, gloeiend van de koedde, makten 't veel te grof
doarom go papaatje keiven, en mamaatje die go slaan
mor 't bagientjeshof, da got oltiet bluvn bestaan...

De paaslelies hadden het vandaag zwaar te verduren.

Wie er vandaag echt wou van genieten, die moest er een vroege ochtendwandeling voor over hebben, zoals dit heerschap hier.  Prachtig om op die manier je paaszondag te beginnen.  En, zoals we zien kunnen, was niet alleen de Coupure maar ook meneer vandaag op zijn paasbest gekleed.

Voor zover ik me herinneren kan is dit de tweede witte Pasen die ik ooit meegemaakt heb.  Tijdens mijn eerste witte Pasen herinner ik me pakken sneeuw van de tegelpaadjes in de tuin van mijn ouderlijk huis weggeveegd te hebben.  Vandaag moesten u en ik er vrij vroeg bij zijn om de sneeuw te zien want vanmorgen omtrent half elf waren in Brugge al alle witte ornamenten verdwenen als, als, ... euhm ... ja: als sneeuw voor de zon.

Het heeft lang, heel lang geduurd voor deze quizvraag opgelost werd.  Grotendeels was dat mijn eigen schuld omdat ik dagen-, wekenlang geen volgende tip meer gaf.  Maar vandaag hebben we dan toch een nieuwe winnaar.  En die winnaar luistert naar de schuilnaam SPQB.  Proficiat SPQB!  Dat welkombordje is inderdaad te zien aan de deur van een huis in de Pottenmakersstraat.
Nu nog eventjes geduld: morgenavond is er een nieuwe quizvraag.
Ere wie ere toekomt: de eerste foto's en het idee voor deze quizvraag kwamen van Martine Verhaeghe.

U zult het ook al wel gehoord hebben.  Hugo Claus is vandaag 19 maart 2007 in Antwerpen overleden.  De man is ongetwijfeld een der grootste schrijvers en kunstenaars uit ons land geweest.  Voor mij persoonlijk verwierf hij alle krediet met zijn sublieme vertaling van 'Under Milkwood', een hoorspel van de Welshe dichter en schrijver Dylan Thomas.  Die vertaling gebeurde in 1957, één jaar voor mijn geboorte, en zelf heb ik dit alles dus veel, veel later zelf moeten leren ontdekken.
Dat Hugo Maurice Julien Claus in de avond van 5 april 1929 omtrent 21 uur hier in een van deze zalen van het Oude Sint-Jan te Brugge geboren werd had hij te danken aan een tante nonneke die zijn moeder overhaalde om hier te komen bevallen.  Zijn beide ouders waren namelijk van het Kortrijkse.  Gelukkig misschien dat men koos voor het Brugse St-Jan, want de geboorte vond plaats volgens de toen nog altijd niet gebruikelijke keizerssnede.  Want den 'Hugo' wilde op het ogenblik dat het moest gebeuren er echt niet via de gebruikelijke weg uit.  De geneesheer van dienst die hem uiteindelijk toch op de wereld hielp was naar het schijnt dokter Verstraete.
Voor de rest van zijn leven heeft Hugo Claus eigenaardig genoeg nooit meer één binding met Brugge gevoeld.  Meer nog: hij hield helemaal niet van gelijk welke associatie van hemzelf met onze stad, net alsof die ongewilde geboorte hem heel zijn leven lang dwars gezeten heeft.  Vermoedelijk was hijzelf het die op het 'moment suprême' dwars zat.

In tegenstelling tot wat sommigen denken is de quizvraag nog altijd niet correct opgelost.  Sorry hoor, M. Daelman, dit wat we zoeken is niet te zien in de Groenestraat.  Waar in de binnenstad van Brugge is het dan wel te zien.  Om het u nog altijd niet te gemakkelijk te maken heb ik de naam en het huisnummer gewist. 

Spiegeltje, spiegeltje op de grond,
wiens huis is 't mooist in 't rond?

... en ik vertel u wie u bent!  Dit zijn twee Brugse gevels netjes naast elkaar.  Ik hoef helemaal geen psychologie gestudeerd te hebben om te weten te komen wat voor Bruggelingen in deze twee huizen wonen.  De gevels vertellen mij meer dan genoeg.

deel drie van deze quizvraag.  Waar in het centrum van Brugge wordt men op deze manier begroet?

Mocht u het nog niet gemerkt hebben: sinds afgelopen week wordt Brugge opnieuw overdonderd door de toeristen.  Scholieren op schoolreis worden van nu af aan opnieuw met busladingen in onze stad gedropt, maar ook de andere bezoekers vinden stilaan weer de weg naar onze stad.   Dit is het begin van het toeristische seizoen 2008.

Elk jaar is er discussie over dat reglement in Brugge waarbij gedurende enkele maanden van het jaar (het winterseizoen) de terrassen aan horecazaken moeten verdwijnen om pas kort voor Pasen opnieuw te mogen verschijnen.  We gaan het daar verder niet meer over hebben, de stad Brugge blijft bij zijn standpunt en dus zien we jaar na jaar in de herfst de terrassen afgebroken worden om in het voorjaar opnieuw opgebouwd te worden.  De afgelopen dagen was dat laatste weer het geval.  Dat de stoelen soms van niet ver moeten komen bewijst men hier aan het Wijngaardplein.

Bedoeling van de bootjesman vandaag was om de zwanen in één groep voor de camera te krijgen, de camera van een filmploeg die vandaag in Brugge neergestreken was.  Dat leek perfect te lukken, maar er werd blijkbaar geen rekening gehouden met de toeristenbootjes die de boel soms compleet konden verpesten.  Filmploegen en hun hele crew die Brugge bezetten, tegenwoordig kijken we er eigenlijk niet meer van op.  Alles moet wijken daarvoor.  Tot zelfs de koetsen toe.  Omdat het Wijngaardplein bezet werd door de crew, de figuranten, de camions, moesten de Brugse koetsen vandaag noodgedwongen uitwijken naar het Sashuis.

Deze bootjesman van 't stad zat er vanmorgen blijkbaar wat werkeloos bij.  Zijn opdracht was dan ook heel speciaal ...

Voor een keer hangen de mestemmers in de onmiddellijke nabijheid van het Sashuis.  Mocht hij nog leven, wel dan vermoed ik dat de filosoof bij de aanblik hiervan zeker een kwinkslag uit zijn mouw had kunnen schudden.  En zijn 'Mietjie' had er ongetwijfeld hartelijk om kunnen lachen.

Nog eens die alternatieve koetsenstandplaats.  Het levert alvast een leuk fotootje op.

Pijnlijk zitten moet dit zijn, want dit hekwerk zit vol met puntige uitsteeksels.  Toch denkt deze koetsier dat hij hier op deze ietwat ongebruikelijke plek toch wat uitrusten kan.  Ongebruikelijk ja, want normaal gezien is de vaste stopplaats van de koetsen helemaal niet naast het sashuis, maar wel iets verderop op het Wijngaardplein in de buurt van waar de waterpomp is.  Waarom de koetsen vandaag tijdelijk ergens anders staan moesten, leest u straks.

Staat dit ventje symbool voor de teloorgang van deze Waterhoek?  Al een klein jaar is het glas van zijn vitrinekastje gebarsten en ook het mechanisme blijkt al een tijdje niet meer te werken.  Het kereltje krijgt 'm niet meer omhoog, als u begrijpt wat ik bedoel: zichzelf.   Bij aanvang (2002) bedoeld als een kunstinstallatie is het nu alleen nog verworden tot een hoopje in mootjes gehakte ellende.  Ben ik echt de enige hier die dit ziet er er zich druk om maakt?

We zijn toe aan een nieuw record.  Nog nooit heeft het zo lang geduurd voor iemand het antwoord op de quizvraag wist.  Eén maand is er bijna verstreken en nog altijd weet niemand waar in het centrum van Brugge dit te zien is!  Toegegeven, veel heeft natuurlijk te maken met Bruggeblog zelf die het liet afweten om al die tijd een tweede foto te publiceren...  maar toch, maar toch.  Al die tijd hebt u de gelegenheid gehad om de binnenstad te doorkruisen op zoek naar het juiste antwoord en toch is er niemand van u die tijdens die maand deze plek herkend heeft.  Allez dan: hier is foto nummer twee.  Om iedereen gelijke kansen te geven wacht ik deze keer nog een dag of twee vooraleer ik - indien dit nog nodig zou blijken - een derde foto publiceer, dit om iedereen de kans te geven om terug met Bruggeblog aan te knopen.  Velen hadden misschien al de hoop opgegeven dat ik ooit nog iets zou bloggen.  Niks is minder waar.