De val van het Minnewaterkasteel

Jazeker, er is op Bruggeblog ook nog altijd een soort van quizje.  Wie als eerste weet waar in het centrum van Brugge dit te zien is, die krijgt - met uitzondering van de centen - net hetzelfde wat Stijn Devolder vandaag overkomen is: eeuwige roem.  Weet u nu al waar dit is?

De allerlaatste van de Ronde 2008 is er nog eentje die komt van de webcam van het Comité voor Initiatief.  Op dit beeld van kwart na tien, nog geen half uur nadat de rennerskaravaan verdwenen was, zien we dat ook het publiek het voor bekeken hield.  Nog een half uurtje later, en het plein werd alweer volop ingepalmd door koetsen en toeristen.

Dit is een unieke foto, vooral omwille van het feit dat het misschien wel de eerste en enige keer geweest is dat de renners van de Ronde van Vlaanderen de Oude Burg en het Simon Stevinplein aandeden.  Vanaf volgend jaar nemen ze hoogst waarschijnlijk opnieuw de Wollestraat en Dijver.

O ja, en dan waren er natuurlijk ook nog de renners!  Die moesten tijdens de aanloopstrook naar de officiële start even buiten de stad voor een keer hier langs het Simon Stevinplein passeren.  Die wijziging ten opzichte van de vorige jaren had alles te maken met de werken aan de Wollestraat.  Daardoor werden de renners vanaf de Markt onmiddellijk de Oude Burg opgestuurd om dan via hier en de Mariastraat opnieuw de vertrouwde Katelijnestraat te bereiken.

Deze foto doet er me aan denken dat de koetsiers vandaag met anderhalf uur vertraging hun vertrouwde standplaats op de Markt konden innemen.  Dat alles dankzij de Ronde!

Ondertussen kennen we al de winnaar van de RVV, editie 2008: Stijn Devolder.  Buitenlanders mogen altijd wel eens komen winnen (zoals Ballan dat zeer tegen de zin van Leif Hoste verleden jaar demonstreerde), maar het is natuurlijk leuk voor ons dat de overwinning van Vlaanderens mooiste regelmatig eens naar een Vlaming gaat.  Wat zeg ik?  Naar een West-Vlaming!  Na de periode van Museeuw is het nu dus Stijn Devolder die de Westvlaamse eer hoog houdt.

Vanmiddag hoorde ik onze kersverse premier Leterme in 'De zevende dag' verklaren dat deze dag als het ware beschouwd kan worden als een nationale feestdag.  Ja, en ook hij was vanmorgen in  Brugge.   Afgaande op de vele vlaggen en vlaggetjes langs de kant van de weg weet ik dat hij 'een Vlaamse feestdag' bedoelde.  Hij is nu eenmaal premier van dit land geworden en moet dus nog meer dan vroeger opletten wat hij zegt want de andere helft van 't land luistert aandachtig mee.

Met zo'n pasje geraakte men overal bij, mocht men bij wijze van spreken de renners vanochtend aanraken.  Tussen de bezitters van dergelijke pasjes zag ik vele nobele onbekenden maar ook vips.  Om maar enkele namen te noemen: Marc Coucke van Omega Pharma en Bert Anciaux.

Voor de Heilig Bloedprocessie (ook zo'n publiekstrekker) staan hier in deze omgeving stoeltjes én een overdekte tribune voor de prominente figuren.  Voor de Ronde van Vlaanderen staat men gewoonweg op het muurtje.

Terwijl ik op televisie de spannende wedstrijd met heel wat valpartijen aan het volgen ben, toon ik u nog wat prentjes van vanmorgen in de Brugse straten waar iedereen een glimp wou opvangen van de rondekaravaan.  Zoek de twee renners op deze foto.

De Markt vanmorgen om 9 uur, gezien door de webcam van het Comité voor Initiatief.

Natuurlijk mag Bruggeblog niet ontbreken op het jaarlijkse hoogfeest van de fiets: de Ronde van Vlaanderen.  Zeker niet omdat die ronde uitgerekend in het centrum van onze stad start.  Officieus evenwel, want de officiële start gebeurt altijd ergens buiten de stadsmuren.  In het centrum van Brugge is het meer een defilé, het showen van de troepen, en het is haast onbegrijpelijk dat zoiets jaar na jaar een massa volk op de been weet te brengen.  Iedereen zoekt de beste plekjes op om toch zo veel mogelijk te kunnen zien van de favoriete renners.  Zelfs al moet men daarvoor ergens opklimmen.  Dit is wat men noemt een 'stellingname'.

Sommigen onder u denken blijkbaar dat elke foto die ik plaats een quizvraag is.  Da's leuk natuurlijk, maar bedenkt dat de enige, echte en - ahum - ware quizvraag die op Bruggeblog van levensbelang is ook als dusdanig betiteld wordt: quizvraag.  We zijn ondertussen toe aan nummer 177, tenminste als ik mij onderweg niet misteld heb (wat naar het schijnt al gebeurd is), maar, soit, dit is de quizvraag.  Dat we een hond zoeken moeten, dat heeft een van u ondertussen al uitgevogeld, maar de vraag is natuurlijk: waar in het centrum van Brugge is deze hond te zien?

... in deze periode van het jaar is echt geen pretje.  Het is elkaar stevig vastpakken om zeker niet te verkleumen; het is ondanks alle ongemakken blijven glimlachen, blijven glimlachen, jaja, blijven glimlachen voor de camera's want zelfs jaren na datum wil men graag zien en aan iedereen tonen dat dit voorwaar de schoonste dag van elkaars leven was.  Maar eigenlijk is trouwen in deze periode van het jaar eerst en vooral het zitbankje afdrogen vooraleer men er in vol ornaat wil gaan opzitten of men riskeert natte kleren.

foto: Martine Verhaeghe

Zo, ... tussen al die regenbuien van de laatste tijd in ben ik er in geslaagd deze foto te nemen.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?  Let wel: voor de quizvraag toon ik nooit hoekjes of kantjes die normaal gezien voor iedereen verborgen zijn.  Alles is altijd klaar en duidelijk zichtbaar vanaf de straatkant.

Om heel eerlijk te zijn.  Quizvraag 176 heb ik heel speciaal gelanceerd om twee redenen.  Eerst en vooral omdat het leuk, grappig of dramatisch is om een heiligenbeeld in ons Brugge op die manier toegetakeld te zien.  In de tweede plaats wilde ik deze foto plaatsen om vooral te zien of sommige vaste klanten van Bruggeblog nog altijd niet afgehaakt hadden.  Chris Weymeis bijvoorbeeld, want ik vermoedde dat deze quizvraag een kolfje naar zijn hand was.  Neen hoor, ook Chris heeft niet afgehaakt en dus moet ik tot spijt van wie het benijdt melden dat Chris Weymeis als eerste de juiste oplossing van quizvraag 176 gaf.  Dit is inderdaad het gehavende beeld van Sint-Anna, te zien in de gevel van de Potterierei 51-53.  De twee huizen worden momenteel gerenoveerd en - laat ons hopen - ook het beeld en de overige gevelstenen.
Vanavond is er nog geen nieuwe quizvraag.  Ik bestempel mezelf misschien graag als een 'Brugschen stroatendwil', maar alsjeblieft, laat me alstjeblieft niet na enkele uurtjes stratendweilen in dit strontweer mezelf met alle macht moeten uitwringen om me eventueel nog droog en presentabel voor de mensen te kunnen vertonen.  't Zal dus voor morgen zijn, die nieuwe quizvraag, na een hopelijk droger weer.

Mieltje Pauwels horen vertellen is altijd een plezier.  Hij vertelt van zijn jonge jaren toen hij opgroeide in een der armste wijken van Brugge, hij vertelt van wedstrijden tijdens de oorlog waar bijvoorbeeld voor iedere deelnemer achteraf een brood weggelegd was, iets wat toen heel erg geapprecieerd werd, hij vertelt van wedstrijden waarin doping nog niet als doping bekend was maar waarin sommigen blijkbaar toch altijd dat tikkeltje meer konden dan anderen dankzij de inhoud van mysterieuze flesjes.  Mieltje vertelt graag dat hij zo lang fit gebleven is op basis van een dieet van pure chocolade en heilbot.  Zijn uitspraken moeten we altijd met een tikkeltje scepcis beschouwen, maar feit is en blijft dat de man een voorbeeld is voor wie een lang en gezond en sportief leven voorstaat, zonder hoogtepunten, zonder dieptepunten, zonder ooit maar eens diep in het rood te gaan, ... om gewoon een lekker lang leven te leiden à la Mieltje.
Dit is een foto uit de oude doos.  Emiel Pauwels, lopend langs de Zeedijk tijdens de halve marathon van toenmalig Heist-aan-Zee, anno 1961.

Mieltje Pauwels is een fenomeen.  Tien jaar geleden interviewde ik de man al eens voor een artikel in 'Runner's World', de Vlaamse editie.  Toen was hij 79 jaar oud en hij was al 65 jaar lang aangesloten bij een en dezelfde atletiekvereniging: OB (Olympic Brugge, niet te verwarren dus met het bekende merk van tampons).  Toen al wist ik dat men van hem zei: "twee dingen staan bij hem nooit stil, dat zijn zijn tong en zijn benen".  Tien jaar later, 89 jaar oud zijnde is Emiel, een geboren en getogen Bruggeling, nog geen haar veranderd.  Allez, zijn haren misschien wel, want die zijn grijzer en witter geworden, maar voor de rest is Mieltje nog altijd datzelfde Mieltje van toen hij begon met lopen: volhardend, sportief, maar vooral iemand met een groot hart.  Deze foto dateert van 1997, van kort nadat de man in dat jaar medailles bij de vleet behaald had bij de wereldkampioenschappen masters.  Recent staat de man opnieuw in het brandpunt van de belangstelling, want opnieuw kwam hij terug van de wereldkampioenschappen met maar liefst vijf medailles.  Vier gouden en één zilveren.  Uitgerekend om die zilveren medaille maakt Mieltje zich druk.  Volgend jaar, als hij 90 jaar oud is, wil hij daar een gouden medaille van maken want het hoogspringen is de enige atletiekdiscipline waarin hij op wereldvlak nog nooit goud behaald heeft.
Gisteren nog verscheen Mieltje in 'Man bijt hond', het televisieprogramma op Een, vandaag in het Brugsch Handelsblad en de afgelopen dagen in nagenoeg elke andere Vlaamse krant.  Voor enkele recente foto's verwijs ik u graag even naar de site van de Croky Boys.

Quizvraag 175 werd correct opgelost, welaan dan: we gooien er meteen een nieuwe fotovraag tegenaan!  Prijzen zijn er met deze quiz helemaal niet te winnen, of eigenlijk toch ... de mooiste prijs die u zich indenken kunt.  U kunt de eer verwerven om als eerste deze meestal aartsmoeilijke fotoquiz opgelost te hebben en op die manier met gouden letters bijgeschreven te worden in de eregalerij van Bruggekenners.  Waag uw kans!  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?