de Paashaas

Nu de werken in het Begijnhof bijna afgelopen zijn blijkt duidelijk dat weer eens  niet aan de gehandicapten gedacht werd.  Het herbestraten had een ideale kans kunnen zijn om ook die categorie van bezoekers toe te laten een der meest opmerkelijke plaatsen in Brugge te zien.  Rolstoelen kunnen eventueel binnen via de ingang langs de kant van het sashuis.  Ik zeg wel 'eventueel'.  Op de weg die naar en binnenin het domein loopt is het onmogelijk vanwege de oneffen kinderkopjes.  Maar naast die weg is er gelukkig nog een strook die min of meer effen is.
De ingang die acht op de tien toeristen nemen, namelijk via het brugje, die is opnieuw ontoegankelijk geworden voor personen in een rolstoel.  Het ligt er nog slechter bij dan voorheen.  Bijgaande foto liegt er niet om.
En waar is de ruitvormige gedenksteen 'Sta Viator' gebleven.  Het herinnerde aan het overlijden van kanunnik Rodolphe Hoornaert die hier 46 jaar in dienst was.  Tevens was het een stil verzoek aan de bezoeker om ingetogen dit domein te betreden.  Nu moeten we het alleen nog stellen met het stomme bordje 'stilte' naast het grasperk.

Nog eentje van vroeg deze morgen.  Om maar het grapje van "die mannen van 't stad, het is altijd hetzelfde: er is er een die werkt en drie die er op kijken" enigzins te ontkrachten.  Hier werd wel degelijk gewerkt. 
Dit is het stukje tussen het bruggetje naar het Begijnhof en Zonnekemeers.

Als 47ste verkozen worden in de lijst van 50 beste restaurants ter wereld.  Proficiat Geert Van Hecke.  Pas op, mocht u van plan zijn de 'proef' op de som te nemen, het restaurant is gesloten op zondagavond, maandag en dinsdagmiddag.

Alles is rustig.  Voorlopig nog.

Nog voor de toeristische bootjes de reien vandaag onveilig zullen maken zijn de mannen van de Groendienst al druk in de weer.  Langsheen het traject van de bootjes worden de bomen gesnoeid, het snoeihout bijeengeraapt en weggebracht.

Een bejaarde bewoonster van het Begijnhof is reeds op stap geweest.

Goeiemorgen.  Het heeft niet gevroren vannacht, wel nog wat gerijmd.  Brugge ontwaakt stilletjes. 

Ik heb niet gelogen, hé: zwart is ze en haar kind doet niet voor haar onder.

Sorry hoor, voor al diegenen die alleen maar het schone willen zien in deze stad.
Paarden met paardenkleppen op lopen er hier al genoeg rond.
Brugge is fantastisch mooi, maar haar lelijkheid mag, neen moét  ook getoond worden.

Eerst en vooral nog eens terugkeren naar het klooster van de Ongeschoeide Karmelietessen langs de Ezelstraat.  Vooraleer het gebouw (definitief, vermoed ik) dichtgemetseld werd ben ik er binnen geweest en heb er het een en ander gefotografeerd.  Ik kan u verzekeren: het was mijn meest aangrijpende Bruggemoment ooit.  Die foto's van die dag krijgt u vroeg of laat nog wel eens te zien.

Over naar mijn volgende stokpaardje: de zwarte madonna's.  Overal duiken ze op in ons stadsbeeld.  Hier boven een poort van het Grootseminarie.

Alle ingangen naar dit voormalige klooster werden verleden jaar definitief versperd.  Bovenaan met planken.  Onderaan werd alles zelfs volledig dichtgemetseld.  Vreemd nochtans als we het \'Brugs Handelsblad\' van anderhalf jaar geleden erop naslaan en daarin een paginagroot (toen nog in ultragroot formaat) artikel mogen geloven.  Een antiquair had het domein opgekocht en was van plan om het volledig te renoveren.  Hij zou er een hotel of ontmoetingscentrum van maken.  Maar om die plannen te verwezenlijken had de man handenvol geld nodig.  Daarom deed hij een openbare verkoop van antiek in het kasteel van Loppem en de opbrengst hiervan zou hij gebruiken om dit project hier op het domein van de ongeschoeide karmelietessen te financieren.
Achteraf beschouwd kunnen we dit paginagrote artikel simpelweg afdoen als een fantastisch zet om via onbetaalde reclame voor \'s mans antiekverkoop in het kasteel van Loppem het publiek warm te maken.  Verkocht zal hij wel hebben.
Ondertussen staat dit gebouw met zo een historische background definitief te verkommeren.

Volgende tekst stond in de Gazette van Brugge van 3 oktober 1874:
\"In de kelders van de kazern der Ezelstraet, waer eertyds het klooster der Apostelynen bestond, heeft men eene groote hoeveelheid gebeenderen van overledene kloosterlingen gevonden, die aldaer meer dan 200 jaren begraven lagen.  Men heeft in de grafkelders koperen aken gevonden der kloosterkleeren, waermede de kloosterlingen begraven zyn geweest.\"
Voor alle duidelijkheid: die gebeenten van Apostolinnen zullen er toen geen 200 jaar hebben gelegen, of het waren die van de Theresianen.  Wel is het zo dat, nadat de Theresianen hier, door toedoen van Jozef II, verdwenen de Apostolinnen het gebouw betrokken.  Daarna werd het gebruikt als militair hospitaal en pas daarna als kazerne.

A propos: door het hekken heen ziet u de Ezelstraat.
Deze foto werd gisteren genomen.

Dit opschrift: "Bloc ...." verraadt een van de vroegere bestemmingen van het gebouw.  Het was o.a. een kazerne.  Bemerk hoe alle (kapotte) ruiten beschermd zijn met platen.  Dat is verleden jaar gebeurd.

Ik heb u beloofd wat over dit verwaarloosde gebouw te vertellen.  Nog voor de kerk van de Theresianen (of ongeschoeide karmelitessen) gebouwd werd stond dit klooster er al.  We schrijven 1667.  In 1783 werd dit klooster afgeschaft.  Nadien kreeg hett gebouw diverse bestemmingen mee.  Het werd o.a. een kazerne.  Toen werd er nog een verdieping bovenop gebouwd.
Heel in de verte ontdekt u de Halletoren maar dichterbij ziet u het torentje van de kerk van de ongeschoeide karmelieten in de Ezelstraat, en die ongeschoeide karmelieten wonen daar - in tegenstelling tot de ongeschoeide karmelitessen - wèl nog. 

De tuin waarin zich de waterpomp van de voorgaande foto bevindt telt ook nog dit kreupel boompje.  Voor alle duidelijkheid: de tuin is voor iedereen toegankelijk.

Wie weet waar die tuin zich bevindt?

Het had evengoed een quizvraag kunnen zijn, maar ik vrees dat Bruggeblog enkele harde Bruggekenners onder zijn lezers telt en die weten onmiddellijk waar dit is.  Op de achtergrond hebben we o.a. de Engelse kerk uit de Carmersstraat.  Deze weide (mèt fruitbomen) bevindt zich achter het Grootseminarie.  De landbouwuitbating op deze plaats dateert nog van de vestiging van de cisterciënzers in de 17de eeuw.  Het bedrijf verdween pas in 1999.  Tegenwoordig mag een landbouwer (om nog enigszins aan te knopen bij de traditie) hier nog een tiental koeien laten grazen.  Je zou het niet meteen verwachten in onze binnenstad: koeien en fruitbomen.  En toch zijn ze er.

Het voorjaar kondigt zich definitief aan!

In 1684 werd deze kerk van het voormalig klooster van de Theresianen (ook ongeschoeide karmelitessen genoemd) voltooid.  In 1983 werd de kerk heringericht tot een concertzaal, genoemd naar Joseph Ryelandt.  Vandaar de bronzen sculpturen aan de gevel die verwijzen naar de nieuwe functie van het gebouw.
Wat er met het kloostergebouw van de Theresianen gebeurde vertel ik straks nog.  Het is alleszins een hele historie.

De tentoonstelling van werken van Rik Poot in het Arentshuis is afgelopen.  In de Arentstuin kunt u nog altijd zijn apocalytische ruiters bewonderen (met die ene herstelde die opvalt omwille van zijn andere kleur).  Maar in het Concertgebouw loopt de expositie rond deze kunstenaar nog tot 11 juni (Forum +).

Zelfs de molens kijken uit over de binnenstad.  Ze hebben het drukke verkeer op de ring de rug toegekeerd.