Weiland

De omgeving van de Oliebaan, Peterseliestraat, Hemelrijk wordt gekenmerkt door uitgestrekte domeinen die door hoge muren beschermd worden.  Een kijkje nemen kan moeilijk of men zou een laddertje mee moeten hebben.   Maar soms staat de poort open en dan is binnengluren toch zo verleidelijk.

Deze straat noemt, echt waar, Hemelrijk.  Wandel er gerust eens door.  U voelt er zich de hemel te rijk.

... op 200m van het station.

Gisteren vond filip lersberghe de oplossing.  Deze tuin is de doorsteek van de Dijver naar het Groeningemuseum.  Het behoorde vroeger toe aan de Proosdij van de Onze-Lieve-Vrouwparochie.
Die waterpomp (tenminste het beeld ervan) die zich tegen de zuidelijke muur bevindt die paalt aan de straat Groeninge is gemaakt door de Bruggeling Joris Dumery, diezelfde man die de klokken van het carillon van ons Belfort vervaardigd heeft.

Vanavond krijgt u een nieuwe beeldvraag.

Sta stil bezoeker ...

Filip Lersberge is nieuw hier blijkbaar.  Denkt dat de zwarte madonna aan het Grootseminarie een unicum is.  Ik heb er in het verleden al andere getoond, en zal er blijven tonen.  Sommigen noemen mij een racist.  Ik ben het niet.  Ik heb het gewoon over de blanke kleur van heiligenbeelden die door het verkeer, het milieu, ik weet niet wat na jaren in weer en wind blootgesteld te staan overgaat(n) in, jawel: ZWART.
Allez, om het nog maar eens te bewijzen: de zwarte madonna van de Hooistraat.

Ziezo.  De derde foto genomen in de openbare tuin.  Openbaar?  Eigenlijk maar van 9.30 tot 17 u en NOOIT op een maandag.
Waar bevindt zich deze tuin?

De fietsersbond heeft zich kostelijk geamuseerd.  Tijdens het weekend was hun Paashaas in de stad.  Per fiets reed hij met 30 paaseieren netjes vastgebonden op zijn bagagedrager naar de Markt.  Daar aangekomen stelde hij vast dat de helft nog bruikbaar gebleven was.  Dan heeft deze Paashaas bijzonder traag gereden, als u het mij vraagt èn hij heeft bepaalde straten met opzet vermeden.  Ik noem er maar enkele op: de Oliebaan, de Schaarstraat en deze Hooistraat.

Nu de werken in het Begijnhof bijna afgelopen zijn blijkt duidelijk dat weer eens  niet aan de gehandicapten gedacht werd.  Het herbestraten had een ideale kans kunnen zijn om ook die categorie van bezoekers toe te laten een der meest opmerkelijke plaatsen in Brugge te zien.  Rolstoelen kunnen eventueel binnen via de ingang langs de kant van het sashuis.  Ik zeg wel 'eventueel'.  Op de weg die naar en binnenin het domein loopt is het onmogelijk vanwege de oneffen kinderkopjes.  Maar naast die weg is er gelukkig nog een strook die min of meer effen is.
De ingang die acht op de tien toeristen nemen, namelijk via het brugje, die is opnieuw ontoegankelijk geworden voor personen in een rolstoel.  Het ligt er nog slechter bij dan voorheen.  Bijgaande foto liegt er niet om.
En waar is de ruitvormige gedenksteen 'Sta Viator' gebleven.  Het herinnerde aan het overlijden van kanunnik Rodolphe Hoornaert die hier 46 jaar in dienst was.  Tevens was het een stil verzoek aan de bezoeker om ingetogen dit domein te betreden.  Nu moeten we het alleen nog stellen met het stomme bordje 'stilte' naast het grasperk.

Nog eentje van vroeg deze morgen.  Om maar het grapje van "die mannen van 't stad, het is altijd hetzelfde: er is er een die werkt en drie die er op kijken" enigzins te ontkrachten.  Hier werd wel degelijk gewerkt. 
Dit is het stukje tussen het bruggetje naar het Begijnhof en Zonnekemeers.

Als 47ste verkozen worden in de lijst van 50 beste restaurants ter wereld.  Proficiat Geert Van Hecke.  Pas op, mocht u van plan zijn de 'proef' op de som te nemen, het restaurant is gesloten op zondagavond, maandag en dinsdagmiddag.

Alles is rustig.  Voorlopig nog.

Nog voor de toeristische bootjes de reien vandaag onveilig zullen maken zijn de mannen van de Groendienst al druk in de weer.  Langsheen het traject van de bootjes worden de bomen gesnoeid, het snoeihout bijeengeraapt en weggebracht.

Een bejaarde bewoonster van het Begijnhof is reeds op stap geweest.

Goeiemorgen.  Het heeft niet gevroren vannacht, wel nog wat gerijmd.  Brugge ontwaakt stilletjes. 

Ik heb niet gelogen, hé: zwart is ze en haar kind doet niet voor haar onder.

Sorry hoor, voor al diegenen die alleen maar het schone willen zien in deze stad.
Paarden met paardenkleppen op lopen er hier al genoeg rond.
Brugge is fantastisch mooi, maar haar lelijkheid mag, neen moét  ook getoond worden.

Eerst en vooral nog eens terugkeren naar het klooster van de Ongeschoeide Karmelietessen langs de Ezelstraat.  Vooraleer het gebouw (definitief, vermoed ik) dichtgemetseld werd ben ik er binnen geweest en heb er het een en ander gefotografeerd.  Ik kan u verzekeren: het was mijn meest aangrijpende Bruggemoment ooit.  Die foto's van die dag krijgt u vroeg of laat nog wel eens te zien.

Over naar mijn volgende stokpaardje: de zwarte madonna's.  Overal duiken ze op in ons stadsbeeld.  Hier boven een poort van het Grootseminarie.