Tulpenbollen

Is het u ook al opgevallen dat de Brugse koetsiers graag aan 'blokrijden' doen?  De opstapplaats voor de koetsen is in normale omstandigheden op de Markt en onderweg wordt altijd even halt gehouden op het Wijngaardplein, bijvoorbeeld om het paard haver en water te geven en de passagiers de mogelijkheid te bieden even de benen te strekken, om te fotograferen en om de mooie omgeving in zich op te nemen.  Daar op het Wijngaardplein blazen die koetsiers graag verzamelen (om er onder elkaar een babbeltje te slaan? omdat alleen rijden maar alleen is?  ik zou het niet weten waarom, ik gok er op los).  En dan gaan ze van het Wijngaardplein in blok, en meestal aan hoge snelheid, terug naar het centrum van de stad.  Is dat niet van het goede te veel?  Deze middag heb ik hun record genoteerd, en gelijk gefotografeerd.  Met zijn tienen stonden ze daar op het bijna te kleine Wijngaardplein.

Jotie 't Hooft.  Sommigen noemen hem hoogdravend de Jim Morrison van Vlaanderen omwille van zijn gelijkaardige levensstijl, zijn eveneens vroegtijdige drugsdood en de verafgoding die nu nog, bijna dertig jaar na de feiten, rond zijn figuur hangt.  Jotie's graf in Oudenaarde wordt nog regelmatig bezocht door bewonderaars die er een of andere attentie achterlaten.  Hier in Brugge komt niemand kijken naar deze straat.  Toch is het hier dat deze toen amper 21-jarige dichter in de nacht van 5 op 6 oktober 1977 zichzelf het fatale shot cocaïne toediende op een kamertje bij zijn vriend Christian R.  Diezelfde Christian R. reed nog snel met Jotie naar het ziekenhuis Sint-Lucas in Assebroek waar hij hem gewoonweg dumpte aan de poort van de spoedgevallendienst waarna hij in zijn BMW snel wegstoof.  Jotie 't Hooft werd nog in allerijl naar de reanimatiekamer gebracht maar het mocht niet meer baten.  Jotie stierf in de vroege ochtend van 6 oktober 1977.
Over Jotie's schrijverscapaciteiten lopen de meningen uiteen.  Eén ding is een feit: met zijn dichtbundel 'Schreeuwlandschap' viel hij in de literaire prijzen.  Graag wil ik een stukje kritische commentaar van Jeroen Brouwers kwijt:  "Bij de uitgeverij Manteau was Jotie jongste bediende en manusje-van-alles [...]  Voor secretariaats- of redactiewerk was hij ongeschikt, - het liefst was hij in zijn kantoortje met zijn eigen dingen bezig. [...]  Van hem en van de huiskat had niemand last."  Voor alle duidelijkheid moet ik zeggen dat Jotie in 1975 trouwde met de dochter van de uitgever Julien Weverbergh, en zo die job bij de uitgeverij makkelijk kon versieren.  Nog een citaat van Jeroen Brouwers, over Jotie's literaire talent: "Hij voelde zich overrompeld door het succes, hij was nog maar pas begonnen zich te ontwikkelen.  Hij wilde ernstig werken aan zijn talent. [...] Jotie 't Hooft is door het publiek doodgeknuffeld. [...]  Wie even afziet van alle biografisch sensatie eromheen, houdt een vrij primitief en wat thema en motieven betreft weinig origineel dichterschap over."  Alle citaten komen uit Brouwers' boek 'De Laatste Deur'. (1983)

"Op een dag zal ik weg zijn en
wat dan?  Verdwenen zonder een
teken te geven of te nemen en
het puin dat ik achterlaat is
niet langer lachwekkend."

Jotie 't Hooft

In welke taal moet u hem hebben, uw reisgids voor Brugge?

Het begijnhof eens van een andere kant bekeken.

We zijn aan de dagelijkse Heilig Bloedprocessiefoto toe.  En, kijk, de processie is juist begonnen.  Voorop rijden drie ruiters die de vlaggen van Brugge en van het Heilig Bloed dragen.

De straatnaam werd gevonden door ... Flater.
We staan hier inderdaad aan het begin van de 'Professor Dr. J. Sebrechtsstraat', zoals de straat officieel heet.   De andere straat is Oostmeers met recht voor ons de zaak 'Stoepa'.  In het recente verleden was de naam van de zaak nog 'cafe het Speitje'.  Het verwees naar de naam van de wijk die honderden jaren geleden al zo genoemd werd:  't Speyken langs de Veste'.  De betekenis van het woord is waarschijnlijk sprei, spreitje.  Zo ziet u dat met het veranderen van namen van handelszaken dikwijls heel wat traditie verloren gaat.

Vanavond kunt u een nieuwe quizvraag verwachten. 

De ophokplicht ten gevolge van het H5N1 vogelgriepvirus wordt maandag drastisch versoepeld.  Wedden dat maandag onze zwanen weer in Brugge verschijnen?  Deze duif heeft zich van de hele heisa lekker niks aangetrokken.

Al wat ik u vraag is de naam van de straat waar deze foto genomen werd.  Hij staat zelfs op het groene straatnaambord links bovenaan de muur.  Bruggelingen, laat u niet kennen.  Ik weet het zeker: u  bent er al voorbij gewandeld, gefietst of gereden.

Het heeft iets hé, dat Minnewater.  Het blijft altijd boeien.
Dit in afwachting van de quizvraag 15, deel drie, want de plaats is totnogtoe niet gevonden.

Het is woensdagnamiddag, er is geen school en het weer is schitterend.  Dat is het uitgelezen moment om te gaan spelen op het speelplein.  Voor de niet-Bruggelingen: dit is te zien aan de Magdalenakerk en naast de Botanieken Hof (Astridpark).

Ook dit is Brugge.  U kunt het niet met eigen ogen zien wegens onbereikbaar, maar het is er.

Doet u geen moeite om zelf eens op onderzoek te gaan: alle toegangen tot dit gebouw achter in de Ezelstraat zijn volledig dichtgemetseld.  Tot verleden jaar kon men er wel nog binnen.  Wat u hier ziet is de binnenkoer.  Het is ook goed te merken dat de bovenste verdieping er later bijgebouwd werd.  Dat was toen het een kazerne werd.

Urban Photography is een tak van de fotografie die niks anders dan foto\'s brengt van vervallen gebouwen.  Tikt u die twee woorden eens in in een zoekmachine en u zult zien dat er veel mensen zijn die zich specifiek daarmee bezighouden.  Een goed Vlaams voorbeeld is YellowDuck.
Nu voel ik me wel geen urban fotograaf, maar soms heb ik al eens dergelijke gebouwen in Brugge binnengestapt.  Dit is nu eenmaal ook Brugge.
Over dit gebouw heb ik het al eens gehad (op 10 april 2006). Het werd gebouwd voor de Theresianen oftewel de Ongeschoeide Karmelitessen.
Nog foto\'s van dit gebouw vindt u bij Grijze Blubber.

Monnikenwerk, monnikengeduld, ... begrijpt u nu waar deze begrippen vandaan komen.  Dit werd in het Grootseminarie tentoongesteld i.v.m. de Erfgoeddag 'Kleur'.  Men nam als voorbeeld 1 dubbele pagina uit een codex van de Duinenabdij, handgeschreven en verlucht omstreeks 1200.
Hoeveel tijd moet het niet gekost hebben om één zo een pagina te schrijven?

Boeken met de hand geschreven en mooi verlucht lagen afgelopen zondag tentoongesteld in het Grootseminarie te Brugge.  Dit Grootseminarie bevat archieven van diverse kerken en kloosters en een der opmerkelijkste archieven is dat van de Duinenabdij.  Dit werk komt uit dat archief.

Niet alleen het Engels klooster zette afgelopen zondag voor de 'Erfgoeddag' met als thema 'kleur' haar deuren open.  Ook het Grootseminarie deed dat, alhoewel beperkt.  In welgeteld 1 gelijkvloerse ruimte van dit grote gebouw vond hun tentoonstelling plaats.  Beperkt dus, maar wat getoond werd was magnifiek.  Kleurrijke kazuifels bijvoorbeeld.

Om maar eens te tonen dat de deelnemers aan de Heilig Bloedprocessie met hun tijd mee zijn.  Deze man die straks het Mariabeeld O.L.V. van de Rozenkrans mee zal helpen dragen doorheen Brugges straten heeft nu nog zijn mobieltje in de hand.