Grauwwerkersstraat

op een steenworp van de vier Apocalyptische ruiters trof ik dit staaltje van spontane kunst aan op het eind van het straatje Groeninge.

Verleden jaar was een van de vier Apocalyptische ruiters (die opgesteld staan in het Arentsparkje) vernield door een omvallende boom vernield.  Ondertussen heeft de kunstenaar Rik Poot het beeld hersteld en de drie musketiers zijn opnieuw voltallig aanwezig en in volle glorie te bewonderen.

... en dan stop ik ermee.  Het wordt stilaan tijd om ons naar de lente te richten.

In Brugge is de ophokplicht van 1 maart goed opgevolgd.  Het college van burgemeester en schepenen gaf meteen het goede voorbeeld.  Deze middag heb ik het nog eens gecontroleerd en, jawel, ze zitten er nog altijd.  Eindelijk, na vier jaar van nutteloosheid,  heeft het kunstwerk van Toyo Ito voor het eerst zijn praktisch nut bewezen. 

Ha!  Sinds gisteren is men begonnen met de terrasjes te plaatsen.  Altijd wordt gestart aan de Markt, dikwijls tot ergernis van de andere horeca-uitbaters die soms nog dagen wachten moeten tot ze bij hen arriveren.  Het zal dit jaar niet anders zijn want de zon zit uit en de eerste zonnekloppers zijn al gesignaleerd. 

... en hier wordt het Sashuis aan \'t Minnewater omvat.

Soms moet je een beetje geluk hebben.  Een regenboog die zich pal door de Halletoren boort.

Een klein artistiek uitspatinkje ...
Als model stond het Oud Sint-Jan.

Wie in de binnenstad (en vooral aan de oostzijde ervan) woont kent dit gevoel maar al te goed: een opgehaalde brug waarvoor je staat te koekeloeren.  \'t Mag zelfs al donker zijn, nog overkomt het je.  Zowat een maand geleden heb ik het eens meegemaakt dat ik met de wagen Brugge buitenrijden wou en VIJF opeenvolgende opgehaalde bruggen langs mijn weg vond.  Pas bij de zesde kon ik Brugge verlaten.  Je zou er zowaar een opgesloten gevoel van krijgen!

Vroeger stond aan de andere zijde van de Minnewaterbrug nog een tweede toren, maar die werd afgebroken tijdens de zeventiende eeuw.

Gebouwd in 1398 en poertoren genoemd omdat het gedurende de vijftiende eeuw een productie- en opslagplaats voor "poer", buskruit was.
De Minnewaterbrug zelf, zoals we die nu kennen, dateert uit 1739.

Lekker dicht bij elkaar om warm te krijgen.

makkelijk om weten waar dit is.  U hoeft alleen maar te kijken op de kaart.

\'t is tenslotte dat wat de mensen graag willen, zittend in hun knus verwarmde huiskamer terwijl het buiten nog gezellig voortwintert.

Laatst dat ik haar tegenkwam was midden in \'t stad, langs het reitje op het einde van het straatje Eiland.  Ken u dat straatje?  Het verbind Oost- met Westmeers.