blauwe reiger

gebroken, in schijfjes gehakt,
slechts een schim van mezelf,
vier jaar geleden tot kunst verheven
zie me hier liggend hangen
(of hangend liggen, \'t is maar hoe of wanneer je me bekijkt)
aan elk draadje duizenden Brugse euro\'s verkwanseld
zelfs Milosevitsj is beter af
die wordt nog ten grave gedragen
ikzelf blijf een manke marionet
beschimpt door iedere passant. 

Ziet niemand dit?  Sedert enkele dagen heeft Brugge er een gehandicapte bij, namelijk dat vintjie in dat glazen kot vlak bij die roestige Coupurebrug die ook al jaren niet werkte.
Is dit KUNST?  Amai mijn voeten, of - beter gezegd - mijn bovenbenen (om niet te spreken van de rest)!!!

Als uitsmijter voor vandaag een zwartwitfoto die ik zelf rangschik tot de top tien van foto\'s die ik ooit gemaakt heb.  Zoals de titel van het bericht vermeldt, het is anderhalf jaar geleden genomen langs de Begijnenvest.   Jammer genoeg heeft de groendienst van \'t stad deze winter alle laaghangende takken langs deze Begijnenvest gesnoeid en dat maakt dit plaatje nu net zo leuk, die takken die tot in het water hangen.  We zullen dus nog een tijdje moeten wachten tot we opnieuw in levende lijve dit charmant effect te zien krijgen. 

Hier sta ik achter de boom, links in beeld.
Dit is de busparking aan de Bargeweg \'s avonds na zeven uur: doods en verlaten als altijd op dat tijdstip van de dag, zeker in de winter.

en dit ben ik ook, joggend over de Minnewaterbrug.

Excuses dat ik zo onbeleefd geweest ben.  Deze weblog hangt nu een weekje op het Internet en ik heb mezelf nog niet deftig voorgesteld.  Weliswaar kan je me altijd zien op het fotootje rechts bovenaan, maar dat is zo piepklein.  Bij dezen maak ik mijn blunder goed.  De fotografe van dienst was mijn vrouw en op die manier heeft zij mij op de gevoelige plaat gezet, binnenglurend in de vitrine van een winkeltje in de Stoofstraat.

... eventjes inzoomen.

Aangezien het op het water zo stil is, richten we onze blik voor een keer meer op het gebeuren ernaast, dat lijkt ons interessanter...

... en stil dat het er geworden is sinds de nieuwe ophokplicht in voege getreden is.  Eindelijk doet \'t Stil Ende zijn naam eer aan.  Geen zwanen, geen eenden, zelfs geen meeuw of mus is er te zien of te horen.  Voor een Bruggeling is dit een vreemd, onnatuurlijk gezicht.  Als hij niet beter weten zou, hij zou me beschuldigen van veelvuldig Photoshoppen om de foto zo kaal te krijgen.

Een winterse Wijngaardstraat
(december 2005)

Kunt u me de weg naar 't Capucientje vertellen?
Jazeker!  U gaat twintig treden naar beneden (pas op dat u niet valt want het paadje ligt glad), dan wandelt u het brugje over en u bent er!

... bluuv je gie mo stoan. (of liggen)

Terwijl op www.moonartgallery.be een gewezen apotheker uit Assebroek zijn nogal groteske (maar humoristisch bedoelde) huisslogan luidt: de "MILJOENEN FOTO'S VAN WILLY VYNCK" hou ik het  bescheiden op tientallen, honderden, wie weet, later, als ik het lang volhouden kan, misschien wel duizenden foto's hier op Bruggeblog.  Dit stadje is alleszins een onuitputtelijk fotomodel.  Zelfs een platgefotografeerd model zoals deze Sint-Salvatorskathedraal, kan er altijd nog een tikje anders dan anders uitzien.  Ik beschouw het als levende materie. 

Minder gekend maar toch zo mooi dit kleine parkje tussen de Oude Zak en de Beenhouwersstraat.

Je herkent het haast niet meer, maar het is wel degelijk het Minnewaterpark.

... want je zult het nooit meer vinden.  Op de laatste dag dat dit winkeltje van handgemaakte popjes vorige winter bestond lag Brugge onder een laagje sneeuw.  Het winkeltje bevond zich in Zonnekemeers recht tegenover de ingang van de parking van het oude Sint-Jan.