Mallebergstraat

Gisteren was Leo De Raedt het snelst om de goede oplossing te geven.  Als ik me niet vergis woont hij zelf niet meer in Brugge, maar hij herkende toch de plek.  Aan het einde van de Philipstockstraat bevindt zich deze Mallebergplaats.
Vanavond komt er naar goede gewoonte, waar we nog zo gauw niet zullen van afwijken, een nieuwe beeldvraag.

Onze dagelijkse portie Heilig Bloedprocessie.  Net zoals gisteren kan ik me er weer niet van af maken met maar 1 prentje, juist omdat de reeks van vandaag één geheel vormt: het aards paradijs, de bekoring en God die Adam en Eva uitdrijft uit het paradijs.
De figuren rechts stellen de bekoring van Adam en Eva voor. Op geregelde tijdstippen langsheen het parcours van de Heilig Bloedprocessie dwarrelen de figuren rond Adam en Eva heen, die in hun ban geraken.

God de Vader, natuurlijk

God de Vader die Adam en Eva uitdrijft uit de tuin van Eden.

Adam en Eva op de vlucht uit het aards paradijs.

Deze twee dames voelden zich betrapt.  Hier op het binnenhofje van de godshuizen De Meulenare en Sint-Jozef in de Nieuwe Gentweg hebben zij ook eens getest of er water uit de pomp komt en, jawel hoor.  Maar ze voelden zich door mij lichtjes betrapt.

Brugge is wat ze noemen een 'doe-stad'.  U kunt er van alles doen, uitproberen.  Dat schijnt modern te zijn, aangepast aan deze tijd.  Eén voorbeeld om te verduidelijken: bij elke waterpomp die u tegenkomt kunt u aan de zwengel gaan hangen.  Als u geluk heeft komt er water uit de pomp.  Maar hier nooit meer.  Water of geen water, deze dame vindt het hoe dan ook leuk.  En voor en na haar vandaag alleen al nog tientallen anderen ook.   Toeristen, u bent alweer gezien door Bruggeblog!

In tegenstelling tot wat de gidsen op de bootjes nog altijd blijven beweren, zou dit venstertje wel eens het kleinste van Brugge kunnen zijn.  Het toont op de foto groter dan het andere, maar het zit dan ook lager in de gevel.  bemerk wel dat de vorm gelijkaardig is. 

Datzelfde piepkleine venstertje, maar nu niet gezien vanuit een bootje, maar vanop het Bonifaciusbruggetje.  Het kleinste venstertje in Brugge beweren de gidsen vanuit de bootjes.
Het is dus dat kleine dingetje rechts onderin de foto.  Het maakt deel uit van het Gruuthusemuseum.

Ik klasseer het onder 'praat tegen de vaak' maar jammer genoeg blijft deze 'praat tegen de vaak' van gidsen bij toeristen het langst bij.  Vraag hen achteraf naar het Ursulaschrijn en ze herinneren het zich niet meer.  Maar vraag hen maar eens naar het kleinste venstertje van Brugge: iedereen weet nog precies waar hij of zij het gezien heeft, namelijk vanuit het bootje want de 'bootsman' wees ernaar.  Hebt u ook al eens met een toeristenbootje op de stadskanalen van Amsterdam gevaren? Dan weet u ongetwijfeld, net zoals ik, dat u het smalste huis van Amsterdam gezien hebt.  Dàt is toerisme, alsjeblieft.

Op de middag, bij het eten, een glaasje Minnewater graag!
O ja, pas dinsdag zullen onze zwanen hier weer verschijnen.  Op eigen krachten geraken ze niet tot hier, want opgesloten.  Ze moeten dus wachten tot de eerste werkdag van het stadspersoneel en dat is pas dinsdag aangezien het maandag 1 april is en da's den dag van de 'Sossen', ah ja!

P.S. Excuus, en met dank aan Poke voor zijn  opmerkzaamheid: inderdaad, ik bedoelde natuurlijk 1 mei.  1 april, dat is de dag van de vissen.

Om u er maar aan te herinneren dat dit blog over Brugge gaat.  Waar je ook gaat of staat in 't stad, Brugges twee hoogste gebouwen, links de Sint-Salvators-, rechts de Onze-Lieve-Vrouwkerk domineren de omgeving.

Brugge is niet alleen een Mariastad, maar deze stad is stilaan ook een chocoladestad aan het worden.  Om dat laatste feit nog maar eens te onderstrepen heeft men een vierdaagse van deze lekkernij georganiseerd.  Ik denk niet dat ik daar zal aan meedoen.  Niet dat ik deze lekkernij niet lust, neen, net zoals iedere Belg eet ik regelmatig wat van onze chocolade.  Om dat te bewijzen zal ik het laatste brokje van mijn chocoladen paashaas oppeuzelen, nog het allerlaatste restantje van ons paasgebeuren.  Eigenlijk had ik er een schoner fotootje willen van nemen, maar dat kan helaas niet meer...   terwijl ik dit aan het schrijven ben ligt het te smelten in mijn mond.
Maar naar die beurs gaan, een chololadewandeling maken, chocolade-ateliers bezoeken, of mijn lichaam eens lekker laten verwennen door het te laten bestrijken met chocolade zoals men aanraadt, neen hoor!  Dat is allemaal niet aan mij besteed.

Alle deelnemers aan de Heilig Bloedprocessie, bijna allemaal inwoners van Brugge, vinden het een hele eer om aan de processie te mogen deelnemen.  Als je dan nog zo een belangrijke rol uitbeelden mag als die van de maagd Maria, moeder Gods, ja dan ga je daar helemaal in op.  Maar ook haar begeleidsters die mee opstappen en haar lange rode sleep helpen dragen, doen dit met waardigheid.

Tot aan de Heilig Bloedprocessie zelf geef ik u elke dag een impressie uit een recente editie van de processie mee.  Vandaag zijn we bij een belangrijke figuur aanbeland.  Brugge wordt beschouwd als een Mariastad.  Er wordt daarbij gewezen naar de honderden Mariabeelden die in de stad vanuit nissen en kapelletjes ons aanstaren.

Toen ik dit huis fotografeerde passeerde een Amerikaanse koppel.  De man vroeg mij of ik soms de eigenaar was.  Ik begreep zijn vraag.  Wie zou in 's hemelsnaam zo een gebouw fotograferen.  Een toerist?  Neen toch.  Iemand anders?  Wie anders dan de eigenaar of architect die instaat voor de restauratie zou dit ooit doen?  Ikke dus.
Het mag u onderhand duidelijk zijn dat de oplossing nog niet gevonden werd.   Daarom deze tweede foto.   Waar in Brugge werd die genomen?Om het u niet al te gemakkelijk te maken werd de naam van de zijstraat gecamoufleerd. 

Er bestaan in Brugge van die plekken waar het altijd, bijna altijd stil is en aangenaam om te vertoeven, ondanks het feit dat op honderd meter daar vandaan er een drukte van je welste heerst.  Ik noem er maar er een paar op, maar er zijn er natuurlijk meer.  Het Colettijnenhof bijvoorbeeld, met de Katelijnenstraat dichtbij, de ringweg eveneens dichtbij en de toeristenstroom doorheen het Minnewaterpark vlakbij, maar toch blijft het er altijd rustig.  En dan hebben we de drukte in de Smedenstraat die op zichzelf een winkelstraat is, maar ook een veel gebruikte uitvalsweg.  Op nauwelijks honderd meter van de Smedenstraat vandaan vinden we deze rustige plek in de schaduw van de Blindekenskapel.

Buitengekomen (of als u binnenkomt) via de zuidelijke poort, let dan eens op dit zeventiende eeuwse passiehuisje links ervan.  Erin bevond (bevindt?) zich het beeld van 'Jezus op zijn blokske', namelijk Christus die knielt op zijn kruis.  Als ik me niet vergis staat dat beeld nu binnen in de kerk.  Let ook eens op het grote overlijdensbericht buiten aan de muur.  Alleen in de binnenstad van Brugge bestaat nog deze opvallende manier van aankondigen van een overlijden en het oproepen tot het bijwonen van de uitvaartmis.