kleinste venster

Ik klasseer het onder 'praat tegen de vaak' maar jammer genoeg blijft deze 'praat tegen de vaak' van gidsen bij toeristen het langst bij.  Vraag hen achteraf naar het Ursulaschrijn en ze herinneren het zich niet meer.  Maar vraag hen maar eens naar het kleinste venstertje van Brugge: iedereen weet nog precies waar hij of zij het gezien heeft, namelijk vanuit het bootje want de 'bootsman' wees ernaar.  Hebt u ook al eens met een toeristenbootje op de stadskanalen van Amsterdam gevaren? Dan weet u ongetwijfeld, net zoals ik, dat u het smalste huis van Amsterdam gezien hebt.  Dàt is toerisme, alsjeblieft.

Op de middag, bij het eten, een glaasje Minnewater graag!
O ja, pas dinsdag zullen onze zwanen hier weer verschijnen.  Op eigen krachten geraken ze niet tot hier, want opgesloten.  Ze moeten dus wachten tot de eerste werkdag van het stadspersoneel en dat is pas dinsdag aangezien het maandag 1 april is en da's den dag van de 'Sossen', ah ja!

P.S. Excuus, en met dank aan Poke voor zijn  opmerkzaamheid: inderdaad, ik bedoelde natuurlijk 1 mei.  1 april, dat is de dag van de vissen.

Om u er maar aan te herinneren dat dit blog over Brugge gaat.  Waar je ook gaat of staat in 't stad, Brugges twee hoogste gebouwen, links de Sint-Salvators-, rechts de Onze-Lieve-Vrouwkerk domineren de omgeving.

Brugge is niet alleen een Mariastad, maar deze stad is stilaan ook een chocoladestad aan het worden.  Om dat laatste feit nog maar eens te onderstrepen heeft men een vierdaagse van deze lekkernij georganiseerd.  Ik denk niet dat ik daar zal aan meedoen.  Niet dat ik deze lekkernij niet lust, neen, net zoals iedere Belg eet ik regelmatig wat van onze chocolade.  Om dat te bewijzen zal ik het laatste brokje van mijn chocoladen paashaas oppeuzelen, nog het allerlaatste restantje van ons paasgebeuren.  Eigenlijk had ik er een schoner fotootje willen van nemen, maar dat kan helaas niet meer...   terwijl ik dit aan het schrijven ben ligt het te smelten in mijn mond.
Maar naar die beurs gaan, een chololadewandeling maken, chocolade-ateliers bezoeken, of mijn lichaam eens lekker laten verwennen door het te laten bestrijken met chocolade zoals men aanraadt, neen hoor!  Dat is allemaal niet aan mij besteed.

Alle deelnemers aan de Heilig Bloedprocessie, bijna allemaal inwoners van Brugge, vinden het een hele eer om aan de processie te mogen deelnemen.  Als je dan nog zo een belangrijke rol uitbeelden mag als die van de maagd Maria, moeder Gods, ja dan ga je daar helemaal in op.  Maar ook haar begeleidsters die mee opstappen en haar lange rode sleep helpen dragen, doen dit met waardigheid.

Tot aan de Heilig Bloedprocessie zelf geef ik u elke dag een impressie uit een recente editie van de processie mee.  Vandaag zijn we bij een belangrijke figuur aanbeland.  Brugge wordt beschouwd als een Mariastad.  Er wordt daarbij gewezen naar de honderden Mariabeelden die in de stad vanuit nissen en kapelletjes ons aanstaren.

Toen ik dit huis fotografeerde passeerde een Amerikaanse koppel.  De man vroeg mij of ik soms de eigenaar was.  Ik begreep zijn vraag.  Wie zou in 's hemelsnaam zo een gebouw fotograferen.  Een toerist?  Neen toch.  Iemand anders?  Wie anders dan de eigenaar of architect die instaat voor de restauratie zou dit ooit doen?  Ikke dus.
Het mag u onderhand duidelijk zijn dat de oplossing nog niet gevonden werd.   Daarom deze tweede foto.   Waar in Brugge werd die genomen?Om het u niet al te gemakkelijk te maken werd de naam van de zijstraat gecamoufleerd. 

Er bestaan in Brugge van die plekken waar het altijd, bijna altijd stil is en aangenaam om te vertoeven, ondanks het feit dat op honderd meter daar vandaan er een drukte van je welste heerst.  Ik noem er maar er een paar op, maar er zijn er natuurlijk meer.  Het Colettijnenhof bijvoorbeeld, met de Katelijnenstraat dichtbij, de ringweg eveneens dichtbij en de toeristenstroom doorheen het Minnewaterpark vlakbij, maar toch blijft het er altijd rustig.  En dan hebben we de drukte in de Smedenstraat die op zichzelf een winkelstraat is, maar ook een veel gebruikte uitvalsweg.  Op nauwelijks honderd meter van de Smedenstraat vandaan vinden we deze rustige plek in de schaduw van de Blindekenskapel.

Buitengekomen (of als u binnenkomt) via de zuidelijke poort, let dan eens op dit zeventiende eeuwse passiehuisje links ervan.  Erin bevond (bevindt?) zich het beeld van 'Jezus op zijn blokske', namelijk Christus die knielt op zijn kruis.  Als ik me niet vergis staat dat beeld nu binnen in de kerk.  Let ook eens op het grote overlijdensbericht buiten aan de muur.  Alleen in de binnenstad van Brugge bestaat nog deze opvallende manier van aankondigen van een overlijden en het oproepen tot het bijwonen van de uitvaartmis. 

Het thema van de Erfgoeddag van afgelopen zondag was 'kleur'.  Hier in de Sint-Salvatorskathedraal werd gedemonstreerd hoe in de middeleeuwen verf werd samengesteld door middel van kleurpigmenten die men haalde uit bijvoorbeeld planten en mineralen.  De dame die demonstreert is een restauratrice in opleiding in Parijs.

Ik wil nog een keer terugkomen op de Erfgoeddag van afgelopen zondag.  De Sint-Salvatorskathedraal deed ook aan het gebeuren mee.  O.a. hun schatkamer, het museumgedeelte, kon gratis bezichtigd worden.  Die schatkamer is opgebouwd in een een aantal kamers rondom een binnentuintje.  Jammer genoeg mag er niet gefotografeerd worden, dus daar kan ik u niets van tonen.  Eigenlijk begrijp ik dat wel.  Deze schatkamer bevat een uitzonderlijk waardevolle en oude kunstcollectie die door voortdurend flitslicht aan beschadiging onderhevig is.  Wel jammer vind ik dat, waarschijnlijk om diezelfde reden, alles erg verduisterd is.  Van bepaalde werken moet men waarlijk met zijn neus erop staan kijken om er nog iets van te zien.
Waar ik wel een foto van heb is van een van de vele prachtige kazuifels die in het midden van de kerk opgesteld stonden.

Vandaag krijgt u niet 1, maar 3 foto's op uw bord, precies omdat ze één geheel vormen.  Brugges schoonste dag wordt aangekondigd door deze choreografische groep.  Eerst loopt iedereen kriskras door elkaar om plots elk hun vaste plaats uit te zoeken waarna ze waardig verderstappen, de volgende drie woorden onthullend:
HEILIG
BLOED
PROCESSIE

 

"Tulpebollen bolle tulpen tulpetuilen
rozetuilen"

uit: 'Boerencharleston' van Paul Van Ostaijen

Is het u ook al opgevallen dat de Brugse koetsiers graag aan 'blokrijden' doen?  De opstapplaats voor de koetsen is in normale omstandigheden op de Markt en onderweg wordt altijd even halt gehouden op het Wijngaardplein, bijvoorbeeld om het paard haver en water te geven en de passagiers de mogelijkheid te bieden even de benen te strekken, om te fotograferen en om de mooie omgeving in zich op te nemen.  Daar op het Wijngaardplein blazen die koetsiers graag verzamelen (om er onder elkaar een babbeltje te slaan? omdat alleen rijden maar alleen is?  ik zou het niet weten waarom, ik gok er op los).  En dan gaan ze van het Wijngaardplein in blok, en meestal aan hoge snelheid, terug naar het centrum van de stad.  Is dat niet van het goede te veel?  Deze middag heb ik hun record genoteerd, en gelijk gefotografeerd.  Met zijn tienen stonden ze daar op het bijna te kleine Wijngaardplein.