Sint-Elisabeth (3)

Nog iets dichterbij, zodat we het duidelijk kunnen zien: een gesloten boek en daarop twee kronen, ondanks het feit dat zij al een kroontje op het hoofd heeft.  Naast haar staat een kreupele.  Op de drempel van de ingang naar het begijnhof wacht die als het ware vergeefs op een aalmoes.

Kijk eens aandachtig naar het beeld van de helige Elisabeth die ons begroet.  Op haar linkerhand ligt een gesloten boek en daarop een kroon.

Er is de laatste tijd enorm veel te doen rond de "Da Vinci Code", het boek en heel binnenkort de film.  Daarin worden een aantal mysteries op een hoopje gegooid.  Er is gebleken dat de schrijver Dan Brown voor vele ideeën de mosterd gaan halen is bij de schrijvers van "Het heilige bloed en de heilige graal".  Nu hebben wij in Brugge toevallig ook een "heilig bloed" relikwie die Diederiek van den Elzas vanuit het heilig land, meer nog, vanuit het Heilig Graf meegebracht zou hebben.
Thuis heb ik het kleine boekje "Brugge, de tempel en de graal", geschreven door Paul de Saint-Hilaire en dat boekje met slechts honderd kleine blaadjes staat boordevol verrassingen.  Zo nu en dan geef ik u enkele van die verrassingen mee.
Het eerste wat me frappeerde was bijvoorbeeld de verwijzing naar het begijnhof.  Iedereen heeft de ingang van het begijnhof al eens gezien, is het niet in levende lijve dan toch zeker van foto's.

Jazeker, want meneer hier heeft duidelijk geen erectieprobleem.

gezien vanuit de Pottenmakersstraat.
Met de groeten aan Poke.

op een steenworp van de vier Apocalyptische ruiters trof ik dit staaltje van spontane kunst aan op het eind van het straatje Groeninge.

Verleden jaar was een van de vier Apocalyptische ruiters (die opgesteld staan in het Arentsparkje) vernield door een omvallende boom vernield.  Ondertussen heeft de kunstenaar Rik Poot het beeld hersteld en de drie musketiers zijn opnieuw voltallig aanwezig en in volle glorie te bewonderen.

... en dan stop ik ermee.  Het wordt stilaan tijd om ons naar de lente te richten.

In Brugge is de ophokplicht van 1 maart goed opgevolgd.  Het college van burgemeester en schepenen gaf meteen het goede voorbeeld.  Deze middag heb ik het nog eens gecontroleerd en, jawel, ze zitten er nog altijd.  Eindelijk, na vier jaar van nutteloosheid,  heeft het kunstwerk van Toyo Ito voor het eerst zijn praktisch nut bewezen. 

Ha!  Sinds gisteren is men begonnen met de terrasjes te plaatsen.  Altijd wordt gestart aan de Markt, dikwijls tot ergernis van de andere horeca-uitbaters die soms nog dagen wachten moeten tot ze bij hen arriveren.  Het zal dit jaar niet anders zijn want de zon zit uit en de eerste zonnekloppers zijn al gesignaleerd. 

... en hier wordt het Sashuis aan \'t Minnewater omvat.

Soms moet je een beetje geluk hebben.  Een regenboog die zich pal door de Halletoren boort.

Een klein artistiek uitspatinkje ...
Als model stond het Oud Sint-Jan.

Wie in de binnenstad (en vooral aan de oostzijde ervan) woont kent dit gevoel maar al te goed: een opgehaalde brug waarvoor je staat te koekeloeren.  \'t Mag zelfs al donker zijn, nog overkomt het je.  Zowat een maand geleden heb ik het eens meegemaakt dat ik met de wagen Brugge buitenrijden wou en VIJF opeenvolgende opgehaalde bruggen langs mijn weg vond.  Pas bij de zesde kon ik Brugge verlaten.  Je zou er zowaar een opgesloten gevoel van krijgen!

Vroeger stond aan de andere zijde van de Minnewaterbrug nog een tweede toren, maar die werd afgebroken tijdens de zeventiende eeuw.

Gebouwd in 1398 en poertoren genoemd omdat het gedurende de vijftiende eeuw een productie- en opslagplaats voor "poer", buskruit was.
De Minnewaterbrug zelf, zoals we die nu kennen, dateert uit 1739.