Quizvraag 21 - de oplossing

Hé, datzelfde beeld zagen we gisteren nog weggevoerd worden om volgende week tijdens de Heilig Bloedprocessie opnieuw door een peloton Romeinse soldaten begeleid te worden doorheen de Brugse straten.  Het tafereel staat symbool voor de marteling en het lijden van Christus.

Jammer voor Leo De Raedt, Flater en de anderen, maar Poke is er weer en hoe!  Meteen wist hij waar het hoedje van de quizvraag nummer 21 zich bevindt, namelijk in de Katelijnestraat.  Het is het uithangbord van een der laatste hoedenwinkels van Brugge.
Voor vandaag geef ik u nog een laatste beeld van de Burg, en we zouden het niet meteen associëren met het centrum van deze stad, maar toch is het er.  Het stadsbestuur Brugge speelt de laatste tijd de kaart uit van het petanquespel om het gemoedelijke en de broederschap van de bevolking te versterken.  Afgelopen voorjaar doken in de stad plots nieuwe petanque- (of als u het verkiest: 'jeux de boules'-) banen op.  Zoek bijvoorbeeld maar eens in het Minnewaterpark, aan de kant van het kasteeltje.  Maar voorlopig heeft alleen dit plein succes bij de beoefenaars van het spel en ook bij de kijklustigen.

Een detail van de sokkel van het beeld 'de geliefden' van het kunstenaarsduo Depuydt-Canestraro die graag hun signatuur in hun werken achterlaten.  Let op de kikker.  Kikker - puit - Depuydt, snapt u 'm?  Gelukkig voor ons dat 's mans familienaam niet Cloetens of de Balzac is!

Terwijl ik deze namiddag toch op de Burg was: hier een kiekje van Brugge zoals de Japanse kunstenaar Toyo Ito getracht heeft dat we Brugge zouden bekijken, namelijk vanuit zijn carwash met honingraatmotieven glazen wanden.

Vanavond een volledig nieuwe fotovraag.  Als u weet waar ik dit gefotografeerd heb, graag een antwoord a.u.b.  De naam van de straat volstaat.  En ... zoals altijd: het is in het centrum van Brugge.

"Sybilla van Anjou?"  hoor ik u van over het wereldwijde web denken.  Jawel, Sybilla van Anjou.  Zij was de echtgenote van Diederik van den Elzas en samen lieten zij na 1134 in Brugge een hoogst merkwaardige kapel bouwen ter ere van Maria en de Heilige Baselius.  Die kapel kennen we nu als de Heilig Bloedkapel en de figuur van Sybilla van Anjou ziet u rechts bovenaan in beeld, als een van de figuren die men aantreft aan de gevel van de kapel.  Het is een zeldzaam moment om haar samen op één foto te zien met de Jezus 'op de koude steen' van Michiel D'Hondt, gemaakt in 1900 én samen met de Maria van de pieta die zich samen met die Jezus normaliter binnenin de Heilig Bloedkapel bevinden.  Het is geen resultaat van uren Photoshoppen, neen, niks getrukeerd, het was er echt zo deze namiddag om half vier.

... en wegwezen.  Neen dit is geen kunstroof bij klaarlichte dag en het is ook geen opname voor de nieuwe TV-reeks van Aspe.  Deze beelden worden binnen 10 dagen meegedragen in de Heilig Bloedprocessie en ze werden deze namiddag omstreeks half vier uit de Heilig Bloedkapel gehaald waar ze elk hun vaste plaats hebben.  Eventjes opladen, goed vastsjorren en dan werden ze vervoerd naar - ik vermoed - de Beurshalle waar de processie zal starten.

Dit is het enige huis in de Oude Zomerstraat.  De rest van de straat wordt gevuld door zijmuren van huizen uit de Oude Burg en garagepoorten.  Het huis noemt 'De Zomere' en ik vermoed dat het genoemd is naar een vroegere bewoner met die naam.  In alle geval waren er in Brugge families die De Zomere noemden.  Dit pand werd in laatgotische stijl gebouwd in 1479.  Alles van de gevel uitgezonderd de benedenverdieping is nog authentiek.  Enkele jaren terug ben ik er eens (zonder fototoestel) binnen geweest toen er een opendeurdag gehouden werd.

Het stadsbestuur heeft beslist in de randgemeenten een extra 300 straatnaamborden bij te plaatsen zodanig dat men op elke hoek van een straat met een andere straat zal weten waar men zich bevindt.  Het zullen de gekende groene borden met witte tekst worden.  Hier in de binnenstad staan we aan het kleine doodlopende straatje 'Oude Zomerstraat' waar ook zo een groen bord hangt.  De bewoners vonden dat niet voldoende en plaatsten rechttegenover dat bord er nog eentje maar gekalligrafeerd in steen.

Nog eens terugkeren naar dat winkeltje in de Peperstraat dat uitgebaat wordt door de kranige Angela Puype.  Het is niet de eerste keer dat daarover op het web geschreven werd.  Moon Art Gallery was me al voor.  En ook in verschillende fotoboeken van Brugge duikt Angèle met haar winkeltje op. 
Hier zit zij tussen twee klantenbezoeken in op haar koertje te genieten van de zon.

Het Laatste Avondmaal.  Het tafereel wordt uitgebeeld op een praalwagen waar Jezus samen met zijn apostelen aan tafel zit.  Het is een avondmaal vol symboliek.  "Neemt en drinkt hiervan want dit is mijn bloed ..."

Wat een sportfan lijden kan.  De ene dag speelt je favoriete sport(s)ter of club de pannen van het dak en de wedstrijd erop is het harken van het prille begin tot het bittere einde.  De auteur van Bruggeblog werd, net als het verging met zijn favoriete sport(s)ter,  sinds deze namiddag weer met zijn twee voeten op de begane grond geplaatst.
Genoeg gezwetst, Brugge nu.  In een overdekt steegje tussen de Burg en de Wollestraat, Ter Steeghere genaamd, bevindt zich halverwege een restaurant-tearoom dat men alleen maar bereiken kan door trapjes naar beneden te lopen.  Dit is een blik vanuit Ter Steeghere op het terras van deze zaak die zich tegenwoordig de naam 'Opus Latino' toeëigent.  Op de achtergrond bemerkt u de binnenrei die links vanuit de Rozenhoedkaai naar hier loopt en vroeger hier verder naar rechts liep tot onder de Waterhallen langs de Markt en nog verder tot de Kraanrei en in de Spinolarei.

Nog eens de straat waarin het buurtwinkeltje zich bevindt.  Het is het witte huis helemaal links vooraan.  Hoe noemt deze straat?

In tegenstelling tot de accordeonist van eergisteren doen deze twee heerschappen wél mee aan het 'Airbag' festival.  En terwijl die andere zomaar uit het hoofd zijn liedjes speelde kijken deze muzikanten voortdurend op hun bladmuziek.

Neen, het winkeltje bevindt zich niet langs de Rolweg.  Flater was eerst tamelijk zeker het te weten, maar het is dus niet de Rolweg.  Ik gun u een blik op de winkelruit.  Binnen een uurtje krijgt u nog eens de straat zelf in beeld.

Geen mattentaart, maar een echte Brugse mettentaart kan men hier proeven, vandaag tijdens de 'Brugse Mettentochten'.  Ook Franstaligen mogen er van smullen want we zien er niet meer zo gewelddadig uit als 704 jaar geleden.  Het is ook niet nodig: de Fransen vallen ons niet meer lastig en dan is onze Vlaamse Leeuw zo mak als een lammetje.

Voor de vijfde keer wordt vandaag door het 11 Juli-comité de Brugse Mettentocht ingericht.  Er kan gewandeld of gefietst worden over afstanden variërend van 6 tot 42 kilometer.  Starten kan op een tijdstip naar keuze tussen 8u en 15u.  De tocht herdenkt de fameuze Brugse Metten die in de ochtend van 18 mei 1302 plaatsvonden.  Onder leiding van Jacques de Chatillon waren de Fransen Brugge binnengevallen maar opstandelingen die eerst de stad uitgeslopen waren en in die ochtend van 18 mei 1302 de Fransen totaal verrasten door hen van bed te lichten (op het tijdstip van de 'metten', Van Dale: 'metten' = eerste gedeelte van het dagelijks breviergebed, in drie nocturnes verdeeld, en hoofdzakelijk bestaande uit psalmen en lessen, eerste gedeelte van het nachtelijk officie).  Al wie de leuze 'Schild en Vriend' niet behoorlijk uitspreken kon, en dat kunnen Franstaligen niet, kon op geen genade rekenen.  De Brugse Metten waren trouwens de aanleiding tot de Guldensporenslag.
Daarom dat de start- en aankomstplaats niet beter gekozen kan worden dan hier in de benedenzaal van de stadshallen, het centrum van het oude Brugge.

Gisteren ben ik naar de tentoonstelling "New Territories" in de bovenhallen van het belfort geweest.  Zonder goed te beseffen wat het was trok ik er naar binnen.  De inkom is gratis en het is nog te bezichtigen tot de 29ste van deze maand.  Bleek dat het een tentoonstelling was van videokunstenaars die de Palestijns-Israëlische kwestie aanpakken.  Voor de officiële opening was er naar het schijnt al een rel omdat er in het programmaboekje een Israëlisch logo staat (de Israëlische overheid had een paar vliegtuigtickets betaald) en verschillende Palestijnse deelnemers hun werk wilden verwijderen.  Hoe dan ook de tentoonstelling is toch doorgegaan en ik raad u aan eens te gaan kijken.  Ik zou de meeste video's die je te zien krijgt kunnen vergelijken met de films Powaqqatsi en de twee vervolgfilms ervan, maar met één verschil, namelijk dat Powaqqatsi niet echt een boodschap uitdroeg maar deze tentoonstelling wel.  Eén voorbeeld: Donna Conlon uit Panama toont een film met mieren die ijverig bladeren van de bomen over de grond verslepen maar diezelfde mieren verslepen hier en daar ook kartonnetjes van ongeveer hetzelfde formaat met daarop vlaggen van landen en zelfs kartonnetjes of blaadjes met het peace-logo op.  Nog een voorbeeld: de Afghaanse Lisa Abdul toont een video waarin bewoners hun aan flarden gescheurde huizen wit schilderen om toch nog wat kleur aan hun leven te geven.
In de laatste ruimte van de tentoonstelling hangen foto's zoals we ze jammer genoeg kennen van krant en TV.  U weet het wel, die foto's van hartverscheurende taferelen in oorlogsgebieden, foto's die meestal genomineerd worden voor de 'Photo of the Year'.