Brugse Mettentocht

Gisteren ben ik naar de tentoonstelling "New Territories" in de bovenhallen van het belfort geweest.  Zonder goed te beseffen wat het was trok ik er naar binnen.  De inkom is gratis en het is nog te bezichtigen tot de 29ste van deze maand.  Bleek dat het een tentoonstelling was van videokunstenaars die de Palestijns-Israëlische kwestie aanpakken.  Voor de officiële opening was er naar het schijnt al een rel omdat er in het programmaboekje een Israëlisch logo staat (de Israëlische overheid had een paar vliegtuigtickets betaald) en verschillende Palestijnse deelnemers hun werk wilden verwijderen.  Hoe dan ook de tentoonstelling is toch doorgegaan en ik raad u aan eens te gaan kijken.  Ik zou de meeste video's die je te zien krijgt kunnen vergelijken met de films Powaqqatsi en de twee vervolgfilms ervan, maar met één verschil, namelijk dat Powaqqatsi niet echt een boodschap uitdroeg maar deze tentoonstelling wel.  Eén voorbeeld: Donna Conlon uit Panama toont een film met mieren die ijverig bladeren van de bomen over de grond verslepen maar diezelfde mieren verslepen hier en daar ook kartonnetjes van ongeveer hetzelfde formaat met daarop vlaggen van landen en zelfs kartonnetjes of blaadjes met het peace-logo op.  Nog een voorbeeld: de Afghaanse Lisa Abdul toont een video waarin bewoners hun aan flarden gescheurde huizen wit schilderen om toch nog wat kleur aan hun leven te geven.
In de laatste ruimte van de tentoonstelling hangen foto's zoals we ze jammer genoeg kennen van krant en TV.  U weet het wel, die foto's van hartverscheurende taferelen in oorlogsgebieden, foto's die meestal genomineerd worden voor de 'Photo of the Year'.

Nog elf dagen.
Dit is het tafereel waarin enkele leerlingen van Jezus merkten dat hij moe was en zij de kinderen op afstand wilden houden.  Maar Jezus integendeel sprak: "Laat de kinderen toch tot mij komen!" en hij nam er eentje op de arm.  Het resultaat kunt u zien op deze foto.

Proficiat aan alle moeders.  Moeder bent u dag in dag uit, jaar in jaar uit maar vandaag wordt u er eens speciaal voor in de bloemetjes gezet.

De Moeder der moeders wordt zij genoemd, moeder Maria en geen straat kan men door, geen kerk binnen of men komt haar in Brugge tegen.  Dit is het beeldje 'Maria met kind' van Pieter Pepers (1776), te vinden in de Sint-Salvatorskathedraal.  Een kopie ervan staat buiten voor de Onze-Lieve-Vrouwkerk.

... want deze namiddag won Justientje op verpletterende wijze.  Sorry, het heeft totaal niks met Brugge te maken.  Ik vermoed dat Justine Henin-Hardenne nog nooit een stap in ons mooie Brugge gezet heeft, maar ik ben nu eenmaal al zeven jaar een harde fan.  Justine heeft nog maar eens bewezen dat zij de 'Queen Of The Gravel' is.  Haar entourage zou het meer hebben over 'la reine de la terre battue', maar dat is simpelweg hetzelfde.  Wie onder u na deze vijf zinnen nog altijd niet begrijpt waarover ik het heb: het gaat over het vrouwentennis, en deze namiddag heeft Justine Henin op verpletterende wijze gewonnen van een nochtans goede Amelie Mauresmo, die op het ogenblik cijfermatig met kop en schouders (en wat een kop en schouders!) als eerst op de WTA-ranglijst boven de anderen uitsteekt.
Normaal gezien verlaten Justine en Amelie na een wedstrijd de baan met een handdruk en een kus op de wang.  Deze keer hield Amelie het op louter een handdruk, zo vernederd voelde zij zich denk ik.
Bruggefans, slaap wel en tot morgen!

Flater beweert de oplossing te weten maar geeft ze nog niet.  Waar bevindt zich dit klein buurtwinkeltje?  't Is voor de rapste!  Als u het weet klikt u op reacties onderaan dit bericht.

Mijn blog over Brugge bestaat ruim twee maanden en ik had nog altijd geen fotootje van een kantwerkster getoond.  Dat is bij dezen goedgemaakt.  En het is een schoontje!  Voor en in enkele kantwinkels kunnen we ze aantreffen, die kantwerksters die daar zitten louter om klanten te lokken.   Je kan het vergelijken met Indianen in de reservaten die voor het schone geld van de toeristen nog eens in traditionele klederdracht een regendansje opvoeren.   In tegenstelling tot die Indianen die al lang van de meeste van hun traditionele gebruiken afgestapt zijn wordt hier in Vlaanderen wel degelijk nog gekantklost.  Maar tegenwoordig is het meer een hobby geworden die dikwijls prachtige werkjes kan opleveren.  Kijk maar eens bij Claudette of bij Gisela.  Het blijft hoe dan ook een vrouwenjob.  De jongens en mannen die het 'spellenwerk' beoefenen zijn fel in de minderheid. 
Vroeger was kantklossen in Vlaanderen en zeker in Brugge synoniem voor werken om den brode.  Het was een bijverdienste om het gezinsinkomen groot genoeg te houden om samen niet te verhongeren.  Het was saai werk omdat meestal hetzelfde dessin moest herhaald worden.  De meesten klosten 12 tot 14 uur per dag.
Er bestonden verschillende Brugse kantwerksterliedjes, 'tellingen' genoemd omdat het zowel vertellingen waren maar ook omdat ondertussen geteld werd, de liedjes gaven de maat aan en in de kantwerkscholen en ateliers zong de kantwerkster die het snelst kon werken voor en gaf op die manier de maat aan.

Een voorbeeld van zo een Brugs liedje dat refereert naar het harde bestaan:
"Gedoold naar een arm huuzetje.
'k Ga over een straate met messen en zweerden.
'k Ga over een glazen brugge.
Geklonken aan een bel van vier en vlamme,
Er doet een tooveresse open,
Wat moet gij hier hebben?
'k Moet hier wonen."
Dit lied werd tienmaal herhaald.

Eén van de ingangen naar het Minnewaterpark met weer zo'n opmerkelijk paaltje met de sierlijke letter 'b' en het kroontje erop.

Brugge is een paradijs voor kunstenaars.  Tekenaars of schilders trekken graag naar de schilderachtige plekjes van deze stad om er te werken.  Soms zie je hen in groep.  Jammer eigenlijk dat de keuze van de artiesten meestal beperkt blijft tot de Rozenhoedkaai en hier het Wijngaardplein.  Zijzelf zien het waarschijnlijk meer tactisch.  Op die plaatsen komt het meeste volk en kunnen ze hun werken beter verkopen, want daar is het bij deze man wel om te doen.

Maar het is mooi.  Cynisch maar leuk.  Let op de details.  Vijf voor twaalf, leve opa, het huilende kind, enz. ..

Te vinden in de Wijngaardstraat.  Keramiek Kasper.

Johannes de Doper was door Herodes gevangen genomen omdat hij kritiek had geuit op diens levenswijze: hij had Herodias, de vrouw van zijn broer tot zich genomen.  Op een feest danste de dochter van Herodias zo bevallig dat Herodes zwoer haar alles te geven wat zij vroeg.  Zij vroeg het hoofd van Johannes de Doper en zo geschiedde.

Verzamelen op de Markt, hier te Brugge.
Volgende zondag 21 mei om 13u.
Geweld MOET stoppen.
Welk geweld ook.

Tsja, de vorige plaats werd niet herkend.  Te toeristisch blijkbaar.
Daarom hier een andere foto uit een 'echte Brugse coté'.  Deze keer beter Bruggelingen.  Waar bevindt zich dit winkeltje?

De Maalse Steenweg, een der belangrijkste invals- of uitvalswegen van Brugge.  Vanavond kwart na zes.  Honderden mensen houden een zitstaking op deze weg waar anders op hetzelfde ogenblik honderden auto's zouden voorbijzoeven.  Zij protesteren tegen het geweld in onze maatschappij.  Exact op deze plaats sloegen skinheads in de nacht van zaterdag op zondag twee personen het ziekenhuis in.  Eén ervan, een kleurling uit Parijs ligt nog altijd in coma.  De skinheads kwamen van een café even verderop met een kwalijke reputatie.  De laatste tijd is er te veel zinloos geweld (op vreemdelingen) gebeurd in ons land om nog zwijgend langs de kant te blijven staan menen al deze mensen.  Onze maatschappij tolereert dit niet.   De overheid moet maatregelen nemen om gevallen zoals dit zo veel mogelijk te voorkomen.
Is het toeval?  Centraal in beeld herkennen we als de man met zonnebril onze schepen van cultuur Yves Roose.

Voor de tweede keer wordt het 'airbag-festival' ingericht, het festival dat probeert om de accordeon op een ludieke wijze te heropwaarderen.  Ik vraag me af of deze man weet heeft van dit festival.  Ik vermoed van niet.  Festival of niet, hij zou hier toch gestaan hebben, eurocenten verdienen en liefst zo veel mogelijk.

Neen, neen, hier bedoel ik niet mee dat ik op mijn blog een nieuwe quiz opstart.  Neen, ik wil u gewoon wijzen op de manier waarop tegenwoordig scholen Brugge bezoeken:  door de scholieren een vragenlijst mee te geven die meestal opgesteld wordt volgens een welbepaald traject doorheen de stad.  Je hoeft dezer dagen maar vijf minuutjes doorheen de toeristische zone te lopen om hen op te merken.  In groepjes snellen ze vlug van het ene punt naar het andere, pen en papier in de hand.  Ze krijgen vragen voorgeschoteld zoals ik onlangs al meldde, bijvoorbeeld aan de ijskelder naast de Minnewaterbrug: welke dieren leven hierin (vleermuizen).  Of een vraag als: wat is de slogan waarmee men probeert de bevolking het probleem van de hondenpoep op een verantwoorde manier aan te pakken (geen hondenpoep op de stoep).  Die groepjes scholieren zie je zelden vijf minuten stilstaan op één plaats.  Het gaat bij hen altijd van snel, snel, op naar de volgende plaats en de volgende vraag.  Dat is de moderne manier van onderwijzen.  Hebben zij eigenlijk Brugge gezien, vraag ik mij dikwijls af?  Neen, dus.  Hebben zij zich geamuseerd?  Ja, waarschijnlijk wel.

Hier heb ik weinig aan toe te voegen.  De kerk bevindt zich in de Karthuizerinnenstraat.  Toen de Karthuizerinnen zich hier kwamen vestigen was de straatnaam nog 'sheer Gillis Dopstraat'.   Dat Sint-Anna-ter-Woestine klinkt als een plaats ver weg maar het was een klooster te Sint-Andries, nauwelijks enkele kilometers hier vandaan, maar gelegen buiten de stadsmuren.  In 1578 ontvluchtten de kloosterzusters hun klooster aldaar omwille van godsdiensttroebelen en kwamen hier in de stad wonen.  Let op het woord 'door' en op de gelaatsuitdrukkingen van de koppen.      

Binnen in de kerk die nu als militaire kapel opgevat is.  De kapel wordt heel weinig opengesteld voor het publiek.