Heilig Bloedprocessie

Nog altijd over de tentoonstelling "Go West!" over de emigratie van Vlamingen naar Canada.
De Verenigde Staten hadden hun Ellis Island nabij New York waar iedere immigrant die via het schip het land binnen kwam door moest.  Canada had 4 van die landingsplaatsen: Ile St Hélène bij Montreal maar ook de Halifax pier nummer 21 en ook in St. John en Quebec kwamen de immigranten binnen.  De controle van de immigranten gebeurde streng maar rechtvaardig zoals dat heet.  Verleden week nog had de Canadese ambassadeur in New-York het nog over de instroom van immigranten vanuit Europa die beide landen hielpen welvarend maken.

 Speaking notes for an Address by the Honourable Michael Wilson
Canadian Ambassador to the United States,
to the Canadian Association of New York

New York City,
May 15, 2006

New York, and the opportunity it represents, has been the heart of American democracy for many a long year. The nearly twelve million people who passed through Ellis Island came in search of a better life, one imbued with freedom, fairness and the opportunity to make their own way. And they found it here in the New World, welcomed by the words engraved on the pedestal of the Statue of Liberty: "Give me your poor, your huddled masses yearning to breathe free." Whether they landed at Ellis Island, Halifax’s Pier 21 or Montreal's Ile St Hélène, the people who built our countries shared a common bond – a belief in diversity, tolerance, hard work, innovation and self-reliance. Centuries of immigration and migration across our continent have made it ever more so.

van dan af gaf die ambassadeur verleden week enorm af op de gevaarlijke toestanden in Afghanistan en Iran en schetste hij  de positie die Canada inneemt in vergelijking met de koers de Verenigde Staten hierin voert.  We kunnen het heel goed vergelijken met hoe België en het grootste deel van Europa denkt over die kwesties.  Maar ik wijk af.  We hadden het over Halifax en de plaats waar mensen van bij ons met handen aan hun lijf 50 tot een goeie 100 jaar geleden wilden helpen aan het bouwen van een nieuwe goede wereld, in dit geval in Canada.

Afgelopen winter was er al waterschade in de Onze Lieve Vrouwkerk, de kerk waar zo veel waardevolle kunstwerken op elkaar gepakt staan, hangen of liggen.  Deze namiddag zag ik iemand aan de kant van Onze-Lieve-Vrouwekerkhof-Zuid het dak herstellen.   

Brr...  Het is een job als een ander wordt er altijd gezegd.  Ik zou het mij nooit zien doen want ik heb hoogtevrees.  Die jongeman staat daar 15 tot 20 meter hoog.

Op 9, 10 en 11 juni worden op de Markt middeleeuwse steekspelen opgevoerd.  Niet echt natuurlijk, alles wordt opgevat als één show, één groots spektakel.  Om dit evenement dat eenmalig (nu ja, vier keer) opgevoerd wordt meer bekendheid te geven wordt een etalagewedstrijd gehouden.  In etalages van heel wat Brugse winkels wordt expliciet verwezen naar de nakende steekspelen.  Dit is te zien bij de boekhandel De Meester langs de Dijver.

Hebben ze nu toch wel een spiegel gezet beneden aan het Bonifaciusbruggetje.  Het zal dienen om te maken dat de toeristen die constant in de bootjes passeren zichzelf bezig zien zeker?  Om hen letterlijk een spiegel te willen voorhouden.

spiegeltje aan de wand
wie is de mooiste
in Bruggeland?

Vandaag is het een dag met zonneschijn maar ook een dag met flink wat regenbuien.  Regen of geen regen, over de meise reien varen de bootjes uit.  De toeristen laten zich niet afschrikken door een regenbuitje meer of minder.  Ze zijn naar Brugge gekomen om Brugge te zien en daar hoort nu eenmaal een rondvaart op de reien bij.  Onder de banken in de bootjes liggen altijd paraplu's klaar voor het grijpen.  Met ons Belgisch weertje weet men maar nooit en het is een extra service naar de klanten toe.  Als ik zo een bootje paraplu zie passeren vraag ik me dikwijls af wat die mensen dan gezien hebben tijdens hun leuke tochtje op de Brugse reien.  Juist geraden: de binnenkant van hun paraplu.

Het Werfplein, gelegen in het Stubbenkwartier, genoemd naar de Duitser Josef Stubben die als planoloog in 1897 de opdracht kreeg om deze wijk, gelegen op en net buiten de noordwestelijke omwalling die verdwenen was, uit de grond te stampen.  Deze Stubben is niet de eerste de beste.  In ons land alleen al heeft hij, buiten hier het Stübbenkwartier ook hele delen van De Haan, Duinbergen en Knokke het uitzicht gegeven dat die badplaatsen nu nog altijd hebben.
Het Werfplein zelf is het actieterrein van de kinderen geworden.
Achteraan rijst het gebouw van de Bloemmolens Dewulf op dat eindelijk definitief omgebouwd werd tot appartementsgebouw.

Nog drie dagen.
Hier, met de dagelijkse foto van de Heilig Bloedprocessie, maken we een sprongetje naar het laatste gedeelte van de processie, dat deel dat een historisch beeld wil geven van de stad.  Tijdens de Middeleeuwen was Brugge een der belangrijkste handelssteden van de wereld.  Handelaars van overal kwamen naar hier om te kopen en verkopen.  Dit tafereel wil de drukte en rijkdom van onze stad in die tijd evoceren.

Ook dit is Brugge, de binnenstad.  Een uurtje geleden gefotografeerd, vlak voor het invallen van de avond.  De katten nemen stilaan hun positie in in deze wijk.  De nacht behoort hun toe.  Kijk, had ik zo een foto als quizvraag gelanceerd, dan kon u steigeren.  Want dit kon even goed in Zichem-Zussen-Bolder, Zoetenaaie, Lapscheure of Bommerskonte zijn.  Toch is dit binnen in Brugge.  Geloof mij op mijn woord.  Het is in hartje Brugge.  Als u het echt wilt weten waar dit is: de naam van het straatje, eigenlijk wijkje begint met 'Sent' en eindigt met 'illenhof'.

Brugge telt nog twee huizen met een authentieke houten gevel, al de rest is nep.  Ik moet u teleurstellen: dit huis is niet een van die twee.  Schuin tegenover het theatergebouw zien we het in de Vlamingstraat, op de hoek met het Kraanplein.  De gevel werd pas in 1963 ontworpen door architect Antoine Dugardyn.  De architect baseerde zich wel op iconografische bronnen om een vrije kopie te maken van het huis zoals het er anno 1542 uitzag.  Wat zeker verdwenen is in vergelijking met vroeger zijn de beschilderde motieven in de geveltop die vroeger verwezen naar de naam van het huis: 'De Haan'.

Een nieuwe quizvraag.
Neen, dit keer geen binnenkoer met garageboxen waar (bijna) niemand komt. 
U als Bruggeling bent hier zeker al gepasseerd.  Meer nog, het is klaar en duidelijk te zien vanaf de straat.
Waar is dit?

Sonja Deblaere was al min of meer in de buurt met haar binnenplein Sulferbergstraat-Katelijnestraat, maar Flater was heel warm met zijn Oostmeers en Zonnekemeers, alleen had hij de Goezeputstraat niet mogen vernoemen want daartussen bevindt zich precies een deel van de parking van het Oud Sint-Jan.  Het is de andere kant van Zonnekemeers, meer bepaald de garages gelegen achter de huizen van Zonnekemeers en het andere deel van Oostmeers.  Trouwens: op foto twee stond het torentje van het klooster in het begijnhof, eerder al eens op Bruggeblog verschenen met een foto genomen vantussen deze garages.
Als Flater zegt dat alleen bezitters van een garage hier komen, dan is dat jammer.  U moet eens wandelen (of fietsen) vanuit Oostmeers, langs hier en dan verder tot u belandt in het Wevershof en van daar uit in Zonnekemeers. 

Sorry, maar voor vandaag is dit voorlopig mijn laatste bericht.  Ik ga straks naar een communiefeest/verjaardagsfeest.  Het wordt zelfs een vierdubbel feest want het betreft een tweeling die én nu in die periode verjaart én hun eerste communie viert.
Tot later.  Vanavond ben ik er zeker nog met de fotoquiz.  Wat die fotoquiz trouwens betreft: één antwoord is er heel dicht bij.  Maar echt juist is het nog niet.

Deze Spanjaarden hebben heel wat moeite moeten doen om hier in deze klok van de beiaard van Brugge hun naamkaartje achter te laten.  Wie hier hoog boven in de Halletoren gestaan heeft weet wat ik bedoel.  Hadden zij misschien hun laddertje mee?  Zoniet, dan waren het acrobaten.

Nog 4 dagen.  Brugges schoonste dag nadert met rasse schreden.
De verrijzenis van Christus wordt hier uitgebeeld.  De grot.  Twee slapende romeinse soldaten ervoor en de steen die weggerold is.  De grot blijkt leeg te zijn.

Als men dan toch opeens centen kan vrijmaken voor een nieuw museum op een gedeelte van de parking achter het Oud Sint-Jan, waarom dan niet nog eens flink wat euromiljoenen meer ophoesten om gelijk de rest van deze parking ondergronds te bouwen en in de plaats van al dat tarmac en die wagens er één grootse kruidentuin van te maken?  Enkele honderden jaren geleden was dat trouwens zo.  Heel deze zone was één grote kruidentuin.  Waarom zou men dat nu niet opnieuw kunnen en er én nog een toeristische attractie bij hebben én deze kankervlek, deze grote visuele afknapper, meteen tot een der mooiste plekjes van de stad omtoveren?
en let wel: ik heb deze plaats met deze foto nog zo mooi mogelijk in beeld gebracht.

Volgens recente berichten zou hier op dit gedeelte van de parking van het Oud Sint-Jan een nieuw museum uit de grond gestampt worden.  In de persmededelingen die daarover rondgestrooid worden wordt uiterst vaag gedaan en a.u.b. ik haat dat woord site.  Alles is tegenwoordig een site.  Site (uitgesproken: sie-tu) is volgens Van Dale algemeen Belgisch Nederlands voor een archeologisch opgravingsterrein.  Ziet u hier voor zich een archeologisch opgravingsterrein?  Neen dus, daarvoor moest u tot verleden jaar op het domein van het Prinsenhof zijn en het jaar daarvoor aan de Verversdijk: dat waren sites.
Dit terzijde.  Ik kan dit initiatief om eindelijk eens iets te doen op deze plaats grotendeels toejuichen.  Dit vind ik al jaren dé kankerplek van Brugge.  Afschuwelijk, dit uitzicht.