Wollestraat - Eeckhoutstraat

Deze Spanjaarden hebben heel wat moeite moeten doen om hier in deze klok van de beiaard van Brugge hun naamkaartje achter te laten.  Wie hier hoog boven in de Halletoren gestaan heeft weet wat ik bedoel.  Hadden zij misschien hun laddertje mee?  Zoniet, dan waren het acrobaten.

Nog 4 dagen.  Brugges schoonste dag nadert met rasse schreden.
De verrijzenis van Christus wordt hier uitgebeeld.  De grot.  Twee slapende romeinse soldaten ervoor en de steen die weggerold is.  De grot blijkt leeg te zijn.

Als men dan toch opeens centen kan vrijmaken voor een nieuw museum op een gedeelte van de parking achter het Oud Sint-Jan, waarom dan niet nog eens flink wat euromiljoenen meer ophoesten om gelijk de rest van deze parking ondergronds te bouwen en in de plaats van al dat tarmac en die wagens er één grootse kruidentuin van te maken?  Enkele honderden jaren geleden was dat trouwens zo.  Heel deze zone was één grote kruidentuin.  Waarom zou men dat nu niet opnieuw kunnen en er én nog een toeristische attractie bij hebben én deze kankervlek, deze grote visuele afknapper, meteen tot een der mooiste plekjes van de stad omtoveren?
en let wel: ik heb deze plaats met deze foto nog zo mooi mogelijk in beeld gebracht.

Volgens recente berichten zou hier op dit gedeelte van de parking van het Oud Sint-Jan een nieuw museum uit de grond gestampt worden.  In de persmededelingen die daarover rondgestrooid worden wordt uiterst vaag gedaan en a.u.b. ik haat dat woord site.  Alles is tegenwoordig een site.  Site (uitgesproken: sie-tu) is volgens Van Dale algemeen Belgisch Nederlands voor een archeologisch opgravingsterrein.  Ziet u hier voor zich een archeologisch opgravingsterrein?  Neen dus, daarvoor moest u tot verleden jaar op het domein van het Prinsenhof zijn en het jaar daarvoor aan de Verversdijk: dat waren sites.
Dit terzijde.  Ik kan dit initiatief om eindelijk eens iets te doen op deze plaats grotendeels toejuichen.  Dit vind ik al jaren dé kankerplek van Brugge.  Afschuwelijk, dit uitzicht.

Neen, nog altijd niet geraden.  Dus een derde fotootje.  Waar staat dit weerstation?

Steen des aanstoots voor onze lieve en alerte schepen Yves Roose (zie voorgaand artikel) is dit ding hier dat er alleen maar staat om de lol van het griezelen in het spookkasteel te verhogen.
De Meifoor en kermissen in het algemeen bestaan al eeuwen en de attracties die men vroeger toonde waren lang niet altijd dezelfde als het soort attracties die we nu hebben.  Ik citeer een artikel van 31 maart 1883 uit de Gazette van Brugge, een krant die een duidelijk katholieke inslag had nota bene.
"Een wonder.
Gister is alhier aangekomen de wonderbaarste mensch, die nog ooit is te zien geweest.  Het is een neger, geboren op de boorden van het meer Tanganika in Afrika, en is meegebracht door een onzer Belgische officiers, luitenant Becker die Europa sedert vijf jaren verlaten had.  Deze neger is klein van gestalte, en heeft geen enkel haartje op zijn hoofd, de neus is tegen zijne kaken geplakt en doorboord van scherpe spijkers, zijne ooren hangen tot zijne schouders en zijn nog een doorboord van ringen.  De oogen zijn rood, de onderste lipt krult tot onder de kin, in een woord de wonderste neger die tot nu in Brugge gezien is geweest.  Hij is gelogeert in "Sebastiaan" bij de heer De Vos, Vrijdagmarkt aan de statie, waar zal verblijven tot dat de brugsche foire begint.  Men kan hem gaan zien mits ene kleine vergelding te geven."

In deze apotheek lagen boeken bewaard vol magistrale recepten.  Tijdens WO II namen de Duitsers alle boeken in beslag en ze zijn jammer genoeg nooit teruggekeerd.  Toch is er nog één iets wat in de apotheek verkrijgbaar is dat gebaseerd is op een bereiding van vroeger, van dr. Dryepondt.  Het is de thee Belamy, goed tegen nier- en blaasontstekingen.  Het is bovendien lekker om drinken (ik heb het zelf geproefd).

Het jaartal 1835 aan de gevel duidt het jaar aan waarin dit huis in de Wollestraat 7, 'Hemelrycke' genaamd, (en gelegen op slechts enkele passen van de Markt) voor het eerst als apotheek dienst deed.  Sedertdien is het altijd een apotheek gebleven.  Daarmee is het zeker niet de oudste  in Brugge.  Maar daarom is het niet minder interessant, integendeel.   Het interieur werd in 1903 vernieuwd door de Dryepondts.  Het geheel kreeg een Engelse stijl mee.  Drie generaties Dryepondts hebben deze zaak uitgebaat tot in 1981.  Toen trok de familie naar Groot-Brittannië.  Nu zijn we al aan de tweede generatie Baert toe.

U merkt het: het medaillon hangt in de gevelmuur van de "apotheek Dryepondt" waar nog een andere datum op geschreven staat, namelijk 1835.
Ik heb gezocht zowel in de stadsbibliotheek als in de provinciale bibliotheek op 'apotheek' en op 'Dryepondt'.  Het resultaat van mijn opzoekingen: niets.  Of eigenlijk wel iets, ja.  Heel wat gegevens over apotheken en apothekers van de twaalfde tot de achttiende eeuw.
Geschiedenis van een 100 of nog geen 100 jaar geleden is blijkbaar moeilijker te bewaren dan oudere.
Internet dan maar.  Resultaat: ook bedroevend weinig.  Ik kwam te weten dat hij in het leger geweest was, naar Congo trok, o.a. samen met Albert Donny in 1900 een boek uitgegeven heeft met als titel Manuel du voyageur et du résident au Congo. (Brussel, uitg. Hayez) Het boek handelt over reizen in Congo en de hygiënische en medische kwestie daar.
Hij moet ook in het toenmalige Leopoldville het eerste hospitaal opgericht hebben.
En ik kwam te weten dat hij waarschijnlijk een nieuwe soort vijgenboom ontdekte die zijn naam meekreeg.

Iets wat me al een hele tijd intrigeert is een medaillon dat te zien is aan de gevel van Wollestraat 7.  Het toont een figuur in profiel van een wat oudere man met snor en baard.  Bovenaan staat: '1866-1932', onderaan: 'Docteur G. Dryepondt, pionnier colonial'. 
Na een eerste opzoekingsronde wist ik alleen dat het medaillon in de gevel geplaatst werd in 1939 en dat Victor Demanet het gemaakt heeft.

Het Heilig Graf.
Dit kunstwerk dateert van 1702.
Naast het graf lopen pleuranten mee op.
 (Van Dale: pleurant = rouwfiguur, treurende figuur op of tegen een graftombe)

Bij dezen verklaart Bruggeblog zich te distantiëren van gelijk welke vorm van verkiezingen, zeker wat muziek betreft.  Gisteren werd Kate Ryan er in het Eurvisiesongfestival serieus 'doorgesjast'.  Let wel, ik ben niet echt fan van haar maar als ik hoor wat wel naar de finale mag en zij niet, dan stel ik mij vragen.  Ook bij de muziekshow 'Zo is er maar een' bij Eén waar gezocht wordt naar hét beste Nederlandstalige lied ooit rijzen mijn nog weinig resterende haren ten berge.  Week na week wordt daar zonder pardon elke keer het beste nummer met de beste vertolking carrément 'doorgesjast'.  Vandaag was het de beurt aan Liesbeth List met haar versie van "De Verzoening" van Frank Boeijen:  fe-no-me-naal, maar dus opnieuw DOORGESJAST. 
Ah, ik leg er voorlopig het bijltje bij neer...  maar kijk uit naar de komende zomer, wanneer op onze Markt de Cappaert Sisters, de beste zangeressen van West-Vlaanderen van het ogenblik het beste van zich geven mogen op een van de avonden van de Triple dagen.  (A propos: ook zij hebben niks gewonnen in de X-factor.  Schande, schande)

Kijk, ook dit is het Brugge dat over heel de wereld alleen bekend is van de prentkaarten met bootjes, boompjes, reitjes, koetsjes, Halletorentjes, kantjes, chocolaatjes, liefjes, minnewatertjes, Venetië-van-het-noordentjes, kloskantertjes, euh.. klaskontertjes, euh ... kontklastertjes, klotskaterntjes, kortklanstertjes, strontklakkertjes, euh, .... euh, ik geraak er echt niet meer uit ..... euh, ... u zegt?  Ah, ja, excuseert u mij: ik bedoelde kantklostertjes.
Het wordt duidelijk tijd dat ik ga slapen.  Tot morgen, ... in Brugge!!!!

Ik heb serieus moeten wennen aan deze huizen die in de plaats van het Pandreitje kwamen.  In tegenstelling tot misschien velen heb ik er me ondertussen mee verzoend, meer zelfs, ik vind ze goed.  Het moderne Brugge mag dit hebben.  Ik zeg niet dat ik er zelf ooit zou willen wonen (denkt u zich eens in op een winteravond of vroege ochtend in het pikkedonker hier nog de vuilniszak moeten buiten zetten, brrr), maar het heeft iets met de schoonheid van tristesse, van grauwheid, ja, van modern koketteren met Bruges-la-Morte en ondanks dat alles kan men hier toch vrij ruim, klaar en comfortabel wonen.

Het Pandreitje staat voor de al niet meer jonge Bruggeling synoniem voor gevangenis.  't Gevang, zoals wij zeggen maar 't gevang is er allang niet meer.  Zelfs dokter Lecompte werd er nog opgesloten omdat hij in aanvaring kwam met de Orde van de Geneesheren, denkt u zich eens in en is die niet onlangs duizend jaar oud geworden?  De gevangenis die er niet meer is dus.
Vanop de Halletoren ziet u onmiddellijk de vlek waar ooit het 'Pandreitje' was.  Terwijl de rest van de binnenstad van bovenaf gezien egaal roodgedakt is, is de moderne bebouwing op de plaats waar ooit het 'Pandreitje' was juist blauwgedakt en ook de kleur van de stenen waarin de gebouwen werden neergepoot verschillen ferm van de blekere kleuren van de omgeving.

Daarstraks nog eens gecontroleerd.  Niemand die voorlopig reageerde.  Daarom deze tweede foto.  Waar werd hij genomen?

De Markt, ruim een uur geleden.  Een momentopname.  Achteraan de koetsen die naar het Begijnhof trekken, vooraan de busjes die een groter parcours hebben en zelfs de Verloren Hoek aandoen.  Alles wordt in het werk gesteld om de toeristen te plezieren en te informeren over deze stad.  Het zal wel met het weer te maken hebben dat vandaag de busjes meer in trek waren.  
Let ook op de eerste voorbereidingen tot het plaatsen van de tribunes voor de Heilig Bloedprocessie.  Die oranje dingen zijn de stoeltjes. 

Ik ben deze morgen al eens buiten geweest.  Het is sterker dan mezelf.  Ben ik dan toch een echte 'Brugschen stroatendwil'? 
Dit straatje is de Kipstraat, ooit onderwerp geweest van een quizvraag.  Zo zag het er deze morgen uit.