Gustave Dryepondt (4e en laatste)

Het jaartal 1835 aan de gevel duidt het jaar aan waarin dit huis in de Wollestraat 7, 'Hemelrycke' genaamd, (en gelegen op slechts enkele passen van de Markt) voor het eerst als apotheek dienst deed.  Sedertdien is het altijd een apotheek gebleven.  Daarmee is het zeker niet de oudste  in Brugge.  Maar daarom is het niet minder interessant, integendeel.   Het interieur werd in 1903 vernieuwd door de Dryepondts.  Het geheel kreeg een Engelse stijl mee.  Drie generaties Dryepondts hebben deze zaak uitgebaat tot in 1981.  Toen trok de familie naar Groot-Brittannië.  Nu zijn we al aan de tweede generatie Baert toe.

U merkt het: het medaillon hangt in de gevelmuur van de "apotheek Dryepondt" waar nog een andere datum op geschreven staat, namelijk 1835.
Ik heb gezocht zowel in de stadsbibliotheek als in de provinciale bibliotheek op 'apotheek' en op 'Dryepondt'.  Het resultaat van mijn opzoekingen: niets.  Of eigenlijk wel iets, ja.  Heel wat gegevens over apotheken en apothekers van de twaalfde tot de achttiende eeuw.
Geschiedenis van een 100 of nog geen 100 jaar geleden is blijkbaar moeilijker te bewaren dan oudere.
Internet dan maar.  Resultaat: ook bedroevend weinig.  Ik kwam te weten dat hij in het leger geweest was, naar Congo trok, o.a. samen met Albert Donny in 1900 een boek uitgegeven heeft met als titel Manuel du voyageur et du résident au Congo. (Brussel, uitg. Hayez) Het boek handelt over reizen in Congo en de hygiënische en medische kwestie daar.
Hij moet ook in het toenmalige Leopoldville het eerste hospitaal opgericht hebben.
En ik kwam te weten dat hij waarschijnlijk een nieuwe soort vijgenboom ontdekte die zijn naam meekreeg.

Iets wat me al een hele tijd intrigeert is een medaillon dat te zien is aan de gevel van Wollestraat 7.  Het toont een figuur in profiel van een wat oudere man met snor en baard.  Bovenaan staat: '1866-1932', onderaan: 'Docteur G. Dryepondt, pionnier colonial'. 
Na een eerste opzoekingsronde wist ik alleen dat het medaillon in de gevel geplaatst werd in 1939 en dat Victor Demanet het gemaakt heeft.

Het Heilig Graf.
Dit kunstwerk dateert van 1702.
Naast het graf lopen pleuranten mee op.
 (Van Dale: pleurant = rouwfiguur, treurende figuur op of tegen een graftombe)

Bij dezen verklaart Bruggeblog zich te distantiëren van gelijk welke vorm van verkiezingen, zeker wat muziek betreft.  Gisteren werd Kate Ryan er in het Eurvisiesongfestival serieus 'doorgesjast'.  Let wel, ik ben niet echt fan van haar maar als ik hoor wat wel naar de finale mag en zij niet, dan stel ik mij vragen.  Ook bij de muziekshow 'Zo is er maar een' bij Eén waar gezocht wordt naar hét beste Nederlandstalige lied ooit rijzen mijn nog weinig resterende haren ten berge.  Week na week wordt daar zonder pardon elke keer het beste nummer met de beste vertolking carrément 'doorgesjast'.  Vandaag was het de beurt aan Liesbeth List met haar versie van "De Verzoening" van Frank Boeijen:  fe-no-me-naal, maar dus opnieuw DOORGESJAST. 
Ah, ik leg er voorlopig het bijltje bij neer...  maar kijk uit naar de komende zomer, wanneer op onze Markt de Cappaert Sisters, de beste zangeressen van West-Vlaanderen van het ogenblik het beste van zich geven mogen op een van de avonden van de Triple dagen.  (A propos: ook zij hebben niks gewonnen in de X-factor.  Schande, schande)

Kijk, ook dit is het Brugge dat over heel de wereld alleen bekend is van de prentkaarten met bootjes, boompjes, reitjes, koetsjes, Halletorentjes, kantjes, chocolaatjes, liefjes, minnewatertjes, Venetië-van-het-noordentjes, kloskantertjes, euh.. klaskontertjes, euh ... kontklastertjes, klotskaterntjes, kortklanstertjes, strontklakkertjes, euh, .... euh, ik geraak er echt niet meer uit ..... euh, ... u zegt?  Ah, ja, excuseert u mij: ik bedoelde kantklostertjes.
Het wordt duidelijk tijd dat ik ga slapen.  Tot morgen, ... in Brugge!!!!

Ik heb serieus moeten wennen aan deze huizen die in de plaats van het Pandreitje kwamen.  In tegenstelling tot misschien velen heb ik er me ondertussen mee verzoend, meer zelfs, ik vind ze goed.  Het moderne Brugge mag dit hebben.  Ik zeg niet dat ik er zelf ooit zou willen wonen (denkt u zich eens in op een winteravond of vroege ochtend in het pikkedonker hier nog de vuilniszak moeten buiten zetten, brrr), maar het heeft iets met de schoonheid van tristesse, van grauwheid, ja, van modern koketteren met Bruges-la-Morte en ondanks dat alles kan men hier toch vrij ruim, klaar en comfortabel wonen.

Het Pandreitje staat voor de al niet meer jonge Bruggeling synoniem voor gevangenis.  't Gevang, zoals wij zeggen maar 't gevang is er allang niet meer.  Zelfs dokter Lecompte werd er nog opgesloten omdat hij in aanvaring kwam met de Orde van de Geneesheren, denkt u zich eens in en is die niet onlangs duizend jaar oud geworden?  De gevangenis die er niet meer is dus.
Vanop de Halletoren ziet u onmiddellijk de vlek waar ooit het 'Pandreitje' was.  Terwijl de rest van de binnenstad van bovenaf gezien egaal roodgedakt is, is de moderne bebouwing op de plaats waar ooit het 'Pandreitje' was juist blauwgedakt en ook de kleur van de stenen waarin de gebouwen werden neergepoot verschillen ferm van de blekere kleuren van de omgeving.

Daarstraks nog eens gecontroleerd.  Niemand die voorlopig reageerde.  Daarom deze tweede foto.  Waar werd hij genomen?

De Markt, ruim een uur geleden.  Een momentopname.  Achteraan de koetsen die naar het Begijnhof trekken, vooraan de busjes die een groter parcours hebben en zelfs de Verloren Hoek aandoen.  Alles wordt in het werk gesteld om de toeristen te plezieren en te informeren over deze stad.  Het zal wel met het weer te maken hebben dat vandaag de busjes meer in trek waren.  
Let ook op de eerste voorbereidingen tot het plaatsen van de tribunes voor de Heilig Bloedprocessie.  Die oranje dingen zijn de stoeltjes. 

Ik ben deze morgen al eens buiten geweest.  Het is sterker dan mezelf.  Ben ik dan toch een echte 'Brugschen stroatendwil'? 
Dit straatje is de Kipstraat, ooit onderwerp geweest van een quizvraag.  Zo zag het er deze morgen uit.

Hildegarde stelde mij een vraag i.v.m. de oorsprong van deze tekst die op de muur van het Bargehuis geschreven werd. 
Het werd er niet geplaatst op initiatief van de uitbater of eigenaar van het Bargehuis, maar wel van de stad zelf.  Het was het Gezellejaar en onder de titel "sterk zij de tale der woorden" werd een aantal artiesten die zich verzamelden onder de naam @rt words-@rt works gevraagd om een aantal teksten in het stadsbeeld te brengen.  Officieel luidde het: taal als beeld in de historische binnenstad brengen.  Van wie de tekst nu is, ik vermoed van Peter Verhelst, die van geboorte een Bruggeling is.  Van hem is ook een tekst terug te vinden op de stoelruggen in het Concertgebouw.  Loopt u al de stoeltjesruggen af, dan hebt u een werk van hem gelezen.  En ook het officiële gedicht van 'Brugge - 2002, culturele hoofdstad van Europa' was van Peter Verhelsts hand.  (Op een dag doken ze op, zwermden uit / Over de stad en nestelden zich, / We gaven ze te eten van onszelf. / Op een dag waren ze verdwenen. / Maar ze bleven.  's Nachts worden we bezocht / In onze eigen, vreemdkleurige dromen.)  Beide teksten hebben trouwens dezelfde teneur. 

"Als je weggaat, kom je dan weer terug?
 Als ik terugkom, ben je er dan?"

Waar kon deze tekst beter staan dan op de plaats waar de meeste dagjestoeristen de stad verlaten, op weg naar hun bus die op hen staat te wachten.

Donkere dagen zoals vandaag lenen er zich toe om wat in mijn archief te duiken.  Fotograferen in de regen heeft ook zijn charmes maar het is meestal niet aan mij besteed.

Brugges schoonste dag nadert met rasse schreden.  Laat ons hopen dat het weer beter zal zijn dan het weer dat we vandaag (en, luisterend naar de weerberichten, ook de komende dagen) voorgeschoteld krijgen.  Regen is de grote boeman voor een stoet waarin duizenden deelnemers in prachtige kostuums rondlopen.  Die kostuums zijn meestal weinig tegen regen bestand.

Dit is het tafereel "Stabat Mater": een groep zingende meisjes begeleiden de voortgetrokken wagen met daarop het piëtabeeld, Maria met haar gestorven zoon op de schoot.  Het is hét zinnebeeld van het onnoemelijke lijden dat aanwezig is bij diegenen die achterblijven.

Om het met de woorden van Kate Ryan te zeggen:

"je t' adore,
anyone can see it."

Ik heb het over Brugge.
Over wie of wat heeft zij het vanavond?

U moet het nooit buiten het centrum van Brugge zoeken met de fotovraag.  Dit weerstation bevindt zich wel degelijk in de binnenstad en is voor iedereen bereikbaar.  Het is aan u om uit te vissen waar.