Sint-Amandsstraat

Van bovenop de Halletoren heb ik eens gekeken in de richting van Wenduine en De Haan.  De mist hing duidelijk in de weilanden achter Ruddershove, de straat met als belangrijkste gebouw het AZ St.-Jan, (het 'nieuwe' Sint-Janshospitaal, geopend in 1977).  Let op de felgekleurde gebouwen rechts in diezelfde straat. Het zijn de nieuwe gebouwen van het OCMW die de meeste van haar diensten in februari van dit jaar naar die spiksplinternieuwe gebouwen aan de rand van de stad verhuisde.
Het kerkje vooraan is dat van Christus Koning.  Het werd door de stad gebouwd in 1926 als gedenkteken van de “toewijding van stad Brugge aan het heilig Hart van Jezus".  Het is dus een vrij jonge kerk.   

Leuk is dat vanuit alle kijkgaten van het belfort pijlen staan gericht naar steden en gemeenten uit de verre of nabij omtrek met telkens de afstand in vogelvlucht erbij (uiteraard in kilometer aangeduid).

De Brugse haven zoals u hem waarschijnlijk nog nooit gezien heeft.  Heel in de verte staat zelfs de toren van Lissewege.  Bij deze fotosessie was er wat mist, want bij perfect helder weer kunt u in deze richting kijken tot Zeebrugge.

Vooraleer ik de Halletoren (366 treden) beklom had ik dus gezorgd voor quizvraag 21 die ondertussen al opgelost werd door Poke.  Voila, nu kan ik u bestoken met prachtige zichten die ik met mijn camera nam van bovenop die Halletoren.
Op deze foto merkt u bijvoorbeeld dat de werken in de St. Jakobsstraat haar laatste fase ingegaan zijn.  Zelf het torentje van het hof Bladelin is te zien en ook de Biekorf en kijk, rechts, de Ambiorix aan de Eiermarkt.

Jaja, Poke is aan een serieus inhaalmanoeuvre bezig op Flater wat het aantal juiste oplossingen geven betreft.  Opnieuw wist hij waar de foto's genomen werden.   Bij de vorige quizvraag had hij aan 1 foto genoeg, nu kwamen er twee aan te pas.
Deze waterpomp buiten gebruik staat inderdaad op de binnenkoer van de stadshallen.  Hier, staande op de trappen die leiden naar de Halletoren kunt u het zien naast de persoon het meest rechts in beeld.
Vanaf krijgt u quizvraag nummer 23.  Enne, ... ook de anderen mogen meedoen hé.

Het had een quizvraag kunnen zijn.  Waar treft men dit lieve katje aan?  Op de verste muur van de binnenkoer van de godshuisjes Blindekens in de Kammakersstraat, daar zie je het lopen. 

Nog precies 1 week en de Heilig Bloedprocessie gaat opnieuw uit.
Dit onderdeel van de processie zal er dit jaar zeker opnieuw bij zijn: Golgotha.  Het wordt voorgesteld door het miraculeus kruis van Damme.  Volgens de legende zou het door schippers uit Damme opgevist zijn uit zee.  Sinds 1339 wordt het in de O.L.V.-kerk van Damme vereerd.

Een tweede foto van deze pomp die, zo mag duidelijk zijn, toen hij nog werkte ondrinkbaar water leverde, maar nu al lang buiten gebruik is.  Maar toch staat hij er nog.  De vraag is natuurlijk waar?
Het is niet in de Snaggaardstraat.

Georges Dumery.  Het is in Brugge een naam die klinkt als een klok.  Hij was namelijk een klokkengieter.  Het belfort had te lijden onder diverse branden door de eeuwen heen.  Zo ook in 1741 waarbij de volledige klokkenstoel vernield werd.  Aan Georges Dumery werd de opdracht gegeven om 46 klokken plus een triomfklok te gieten.  Zo geschiedde.  Maar niet alle Dumery klokken belandden in het belfort.  Ook Damme, Antwerpen en nog andere steden konden prat gaan op Dumery klokken.  En in Brugge zelf bevindt er zich nog een klok van deze man buiten de Halletoren, namelijk hier op het 'Joris Dumeryplein', op de hoek van de Boeveriestraat.  Ook deze klok wordt nog met de hand bespeeld maar echt op zeldzame momenten en dan nog slechts 10 minuten lang.

Maria van Bourgondië is een naam die in Brugge met ontzag uitgesproken wordt.  Toch dateren de feiten uit haar leven uit een periode die al ruim 500 jaar voorbij is.  En eigenlijk verbleef zij slechts een klein deel van haar toch al zo korte leven in Brugge.  Maar die periode heeft nog altijd een magische weerklank.  Dat zij trouwde met Maximiliaan van Oostenrijk is algemeen geweten.  Dat zij stierf op 27 maart 1482 na dagen voordien van haar paard gevallen te zijn tijdens een uitstapje is ook meestal geweten.  En dat zij samen met Maximiliaan van Oostenrijk hier in het Prinsenhof verbleven heeft, ook.

Ik wil een kleine anekdote aanhalen over hoe haar huwelijk ontstaan is.  Dit fragment komt uit 'excellente cronike van Vlaenderen'.
"Op de 16e dag van april 1477 arriveerde in Brugge uit naam van keizer Frederik III een voorname delegatie om te spreken met onze vorstin (d.i. Maria van Bourgondië) en haar edele raad.  [...]  De afgevaardigden toonden aan met brieven die van een geldig zegel waren voorzien, dat Maximiliaan, de zoon van de keizer, in het huwelijk zou treden met Maria, de enige dochter van hertog Karel.  Deze brieven waren destijds opgesteld door de keizer en hertog Karel zaliger, en ze bevatten de bepalingen die beiden van harte waren overeengekomen na onderhandelingen vij de stad Neuss.  Deze akten en geloofsbrieven werden overhandigd.  Aangezien er nog veel meer verstrekkende zaken mee gediend waren, stemden onze jonkvrouwe en haar edele raad met dit huwelijk in en werd het huwelijk gesloten.  Dit geschiedde op de 21ste dag van april om 11 uur 's avonds in het Prinsenhof te Brugge.  Aangezien het huwelijk per direct geconsumeerd diende te worden, sliep volgens de gewoonte van de adel de hertog van Beieren bij onze jonkvrouwe uit naam van de edele Maximiliaan.  Op zijn rechter heup droeg hij een wapen, waarmee hij bewees dat Maximiliaan zijn bruid zou helpen en beschermen met zijn wapens tegen al haar vijanden.  Toen dit was  geschied, vertrok de delegatie met vreugde uit Brugge en men schonk hen wijn, suikergoed en was, een ieder naar zijn rang."

Nu moet u zich niet voorstellen dat het Prinsenhof er in 1477 uitzag zoals het er nu bij ligt.  Door de eeuwen heen kwam het in verschillende handen en werd er afgebroken, bijgebouwd en gerestaureerd dat het een lieve lust was.  En kijk: de veranderingen aan het begin van de 21ste eeuw op het domein van het Prinsenhof ogen opnieuw heel drastisch.  Alleen het torengebouw en de twee vleugels in Franse neogotiek uit eind de 19e eeuw blijven behouden en worden gerestaureerd.

Datzelfde hotel-restaurant 'Duc de Bourgogne' waar ik het gisteren over had.  Maar vandaag bekijken we het eens serieus vanuit de hoogte.  Dit is de Rozenhoedkaai en bemerk de gebruikelijke samenscholing van sightseeers op het hoekje van waaruit alles zo perfect in het plaatje van het idyllische Brugge past: het klotsende water van de reitjes, het bootje, eventueel een zwaantje erbij, dan nog een paar charmante oude (en pseudo-oude) huizen.  Dan links en rechts een prachtig boompje erbij en, om het helemaal mooi te maken, achteraan dit alles, majestueus de omgeving dominerend: de Halletoren.  Oei, ze kijken naar mij !?!

De Bruggeling gaat plastisch om met zijn taal en heeft en geeft altijd rap zijn commentaar op dingen en situaties in zijn stad.  Toen dit concertgebouw er pas stond had men er al een andere naam voor gevonden: de nieuwe Pizza Hut.  Als u het gebouw vanuit het Albert I park bekijkt en het gaat vergelijken met het logo van het internationale concern van pizzarestaurants, dan moet u toegeven dat de spottende benaming niet slecht gekoze is.

Dit is een van de drie kandidaten voor de nominatie van het kleinste venstertje van Brugge.  Eigenaardig genoeg hebben ze alle drie dezelfde vorm.   Dit hier is te vinden op de hoek van de Smedenstraat met de Zeven Sterrenstraat, amper een paar passen verwijderd van de Vrijdagmarkt en 't Zand.

'Zonder liefde, warme liefde
Lijdt het licht, het donker licht
En schuurt het zand over mijn land
Mijn platte land, mijn Vlaanderenland.'

'Ay Marieke, Marieke,
Je t'aimais tant
Entre les tours
De Bruges et Gand
Ay Marieke, Marieke
Il y a longtemps
Entre les tours
De Bruges et Gand'

In 1988 werd 'entre les tours de Bruges et Gand', maar wel uiterst dicht bij de torens van Brugge, (namelijk langs de Coupure)  het beeldje Marieke onthuld.  Johan Antierens, grote Brel-kenner en fan, leefde toen nog en stak een speech af.  Jacques Brel zal eeuwig met België en zelfs met zijn vlakke land verbonden worden ook al spuwde hij er van tijd tot tijd eens op, ook op haar - in zijn ogen - bekrompen mensen.  Dat de liefde ook niet volledig wederzijds is bewijst misschien de verkiezingen van grootste Belg eind verleden jaar.  De Walen verkozen hem als allergrootste.  Bij ons Vlamingen bleef hij steken op de zevende plaats.
Dat Marieke heeft trouwens echt bestaan, hij moet haar hier ergens in West-Vlaanderen gekend hebben toen hij nog een jonge knaap was.  'Marieke' leeft nu waarschijnlijk nog maar als een nobele onbekende ergens op een appartementje in Knokke.

De kruisdraging.
Het kruis: het zinnebeeld van het lijden en van het onverwoestbare leven dat Jezus zijn volgelingen brengt.
Op zijn symbolische calvarietocht doorheen de Brugse straten wordt Jezus bijgestaan door Simon van Cyrene.   Verder ook nog (maar hier buiten beeld) door Veronica die straks zijn bebloed en bezweet gezicht zal afvegen en door zijn moeder die ondersteund wordt door de apostel Johannes.

Wie iets van Brugge afweet, kent natuurlijk hotel Duc de Bourgogne, gelegen in de knik van het reitje aan de Rozenhoedkaai met de Groenerei.  Het hotel is te bereiken vanop het Huidevettersplein en deze foto is genomen vanuit de Wollestraat.  Wat minder mensen weten is dat in 1799 en 1800, tijdens de Franse overheersing veel kerkelijke goederen aangeslagen werden, sommigen zelfs afgebroken en onderdelen ervan verkocht.  Het duidelijkste voorbeeld was de afbraak van de reuzengrote Sint-Donaaskathedraal die op de Burg stond.  De marmeren zuiltjes die u ziet in de uitbouw (het restaurant) van hotel Duc de Bourgogne komen uit die fameuze Sint-Donaaskathedraal.

Voila, hier een nieuwe fotovraag.  De vraag is kort en simpel.  Waar kunt u deze pomp aantreffen?

Voor ons huis is het voetpad met kasseien aangelegd.  Tussen die kasseien groeit er elk jaar onkruid op.   Wij hebben ook een koertje acheraan.  Daar heb ik alle onkruid verleden week al weggedaan.  Nu wacht ik ongeduldig elke dag de wijkagent af.  Elk jaar belt hij aan om te melden dat het onze plicht als burger binnen deze stadsmuren is om het onkruid van het voetpad te verwijderen.  Het is meestal het enige jaarlijkse contact met onze wijkagent en ik hou ervan hoe die man alles in zijn wijk zo aandachtig gadeslaat.  En  het zal ook wel een opdracht van bovenaf zijn hé.  De toeristen zouden eens kunnen denken: "Bah, wat een slordige stad, zo onverzorgd".  Had mijn huis in Sint-Andries, Sint-Michiels of pakweg Assebroek gestaan dan had het onkruid een meter hoog mogen staan, nog zou er geen haan naar kraaien.