Archief

Dit is Mieltje Pauwels.  Eind dit jaar wordt hij er 90.  Mieltje heeft meer medailles op wereldkampioenschappen verzameld dan wie ter wereld ook.  Mieltje is dan ook een atleet van het puurste kaliber en sinds zijn 'jongste' veteranentijd komt hij nagenoeg elk jaar van elk internationaal kampioenschap met minstens enkele medailles terug naar huis.  Hij is gewoonweg een fenomeen, maar helaas nog altijd niet goed gekend.  Want mensen willlen records zien.  Een marathon in 2 uur en 5 minuten.  Een polsstokspringer die over zes meter gaat.  Een honderd meter in minder dan 10 seconden.  Daarvoor moet je natuurlijk niet bij onze Emiel zijn.  Maar wat die man gedurende zijn meer dan 70-jarige atletiekcarriere gepresteerd heeft kan gerust naast al deze prestaties staan. 
Maar laat ons het deze keer niet hebben over atletiek.  Laat ons het hebben over Brugge en de wijk waarin Mieltje 80, 90 jaar geleden in opgroeide.  Het is de wijk van de Carmersstraat en Rolweg.  Meer daarover vanaf morgen op Bruggeblog.

In Brugge valt er eigenlijk altijd iets te beleven, soms zelfs heel op het onverwachts.  Zo was ik gisteren toevallig verdwaald geraakt ergens ter hoogte van de Verloren Hoek toen ik dit tafereel aanschouwen mocht.  Eerst begreep ik er niet al te veel van, maar pas na navraag bij de drie personen in 't wit in kwestie, bleek dat dit een algemene repetitie was voor hun oproep aan alle bewoners van deze wijk om geheel vrijblijvend en gratis lid te worden van hun koor.  Hun koor dat als motto heeft: "Hij die geen liedje zingen kan moet er maar eentje fluiten".  Dit mag echt niet als grap beschouwd worden, want de bedoeling is om met dit koor van "Verloren Hoekers" op het komende Airbagfestival helemaal op te vallen door het meerstemmig 'schufelen', het fluiten dus in koor.

Voilà, hier is de nieuwe fotovraag.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?  Iedereen die zich geroepen voelt mag meespelen (of meegokken).  Er is helemaal geen prijs mee te winnen maar er is tenminste toch voor u de eer weggelegd om voor de rest van uw leven als Bruggekenner door het leven te gaan.  Per gepubliceerde foto dient u graag één antwoord in en daarna niet meer, dit om alles tenminste eerlijk te doen verlopen.  En is er niemand die het antwoord na één foto vindt, dan krijgt u er nadien een tweede te zien die de plek iets meer onthullen moet.  Is er ook dan nog altijd niemand die de plek herkent, dan volgt er een derde foto, daarna eventueel nog een vierde, enz... tot er eindelijk iemand als eerste het juiste antwoord geeft en als winnaar uitgeroepen wordt.  Heeft iedereen de spelregels gesnapt of gesnopen?  Welaan dan: waar in het hartje van Brugge kunt u als u even niet oplet over dit ding struikelen?

U zat er natuurlijk al op te wachten, op de oplossing van quizvraag 178.  Willy gaf het bij foto nummer drie al aan dat we zoeken moesten bij het Oud Sint-Jan, maar de exacte plek die ik toonde was niet te vinden in de Mariastraat, ook niet in de Oostmeers, maar wel hier in Zonnekemeers.  Het is een feit dat zowel Marnix als Willy de eersten waren die wisten waar precies we zoeken moesten, maar toch is het Marnix die hier als winnaar uit de bus komt door het vermelden van Oostmeers.  Dit gebouw links wordt inderdaad als opleidingscentrum voor verpleegkundigen gebruikt maar was vroeger onderdeel van het Oud Sint-Jan.  Vandaar die wandtegel met het lam en het kruis.

Door zware werken in de Sulferbergstraat ben ik anderhalve dag van de wereld afgesloten geweest.  Allez, kom, tenminste toch op het gebied van internet en telefoon.  Ondertussen heb ik gelukkig wel verder kunnen werken aan dingetjes over Brugge die u heel zeker zullen interesseren.  En ... alles werd vanmiddag door een hersteller van Telenet (een boom van een vent; hij kon nauwelijks door ons deurgat) vakkundig en in de kortste keren opgelost.  'k Denk niet dat hij twee minuten binnen geweest is. Vanaf nu kan Bruggeblog gelukkig weer maar eens en zonder de minste schroom 't wereldwijde net gaan bevuilen met prullendingetjes over de stad Brugge!

Druk, druk, druk was het afgelopen zondagnamiddag.  Overal waar er terrasjes waren, waren die overvol.  Iedereen wou blijkbaar eens volop genieten van die eerste echte weldadige zonnestralen, en dan ook het liefst met een drankje of snackje bij de hand.

Heel leuk om te zien was dit straattafereel.  Profiterend van de gedurende enkele uren verkeersvrije Langestraat sleurde men stoelen en tafel de Essenboomstraat op om gezellig met elkaar van het weer en de eindelijk eens verkeersvrije straat te genieten.  Dit beeld doet terugdenken aan de nostalgisch aandoende zwartwitte foto's van honderd jaar en meer geleden toen de 'man en vrouw van de straat' in Brugge  het gewoon was om te leven en te werken voor hun huis.  Dat het toen uit pure noodzaak was is nogal logisch want wat wilt u als men soms met zijn vijftienen hele regendagen lang in zo'n benepen huisje opgesloten zat?   Tegenwoordig zijn de motieven voor dit straattafereel enigszins anders.  Men is maar al te blij dat koning auto het in onze straten, al was het maar voor een uurtje, eens niet voor het zeggen heeft!

Afgelopen zondag was er ook de eerste braderie in de Langestraat-Hoogstraat met een uitloper naar het Bilkske toe.  Klagen over het weer kon natuurlijk niemand, want geleidelijk aan verdwenen zondagnamiddag alle jassen bij zelfs de meest kouwelijke braderieslenteraars .  Let er bovendien eens op hoe we eigenlijk allemaal kuddedieren zijn.  Het merendeel van ons is rechts (-handig, voetig, of eventueel van strekking); welnu, iedereen loopt dan ook de straat op en af langs de rechtse kant.  Omdat ikzelf eigenlijk een links persoon ben (toch zeker wat handelen van handen en voeten betreft) liep ik de braderie verleden jaar onbewust langs de linkerkant op en af.  Sedertdien doe ik dat dus nooit meer want mijn tocht duurde dubbel zo lang dan normaal.
De moraal: "worden wij niet allemaal onbewust geconditioneerd en worden mensen die vanuit ingesteldheid tegen stroom in werken op den duur niet zodanig platgeslagen dat ook zij hetzelfde pad volgen dat de massa volgt?"

... kregen we de laatste dagen, en als het met zo'n weer bovendien weekend is wil de weekdaags murwgewerkte mens zich uiteraard eens extra ontspannen.  Door bijvoorbeeld een rondje Vesten te wandelen of te fietsen.  Bemerk aan de overkant (de kant van de ringweg) de werkeloos staande trucks met daar tussenin de gewone wagens.  Dit kan gewoonweg niet anders dan een zondag geweest zijn.  Afgelopen zondag!!!