CHEERY , nieuw versje van de schrijfster Manja Croiset

.

.

Glimlach

Pluk een zonnestraaltje,
En lees dit verhaaltje.
Elke dag weer.
Dat geeft vreugde.
Keer op keer.
Je hoeft jezelf niet af te beulen.
Je krijgt dit alles voor niks.
Met ,n glimlach is het goed gemixt

.

MINDFULNESS

eten, je moet er alle tijd voor nemen

de middag vullen, de avond bereiden

de nacht kruiden tot de slaap ontwaakt

en vooral: tafelen met haar tot zij de wijn is

lachen, je moet er alle tijd voor nemen

veel adem geven aan lippen en tanden

je ogen omringen met mirre

liggen in het jonge gras van de vreugde

verlaten, je moet er alle tijd voor nemen

even de schoenen poetsen, de planten water geven

en de kat bij de melk zetten. de deur op een kier,

zacht vertrekken en wandelen tot bij jezelf

sterven, je moet er alle tijd voor nemen

.

MATS

je zadelt mijn rug en sterk
rijden we een nieuwe ochtend in

meesterlijk, vanuit de hoogte, kies je
het golvend landschap voor je dag

jij, de uitvinder van de kleine glimlach
en van de ernst, als je waakt over onze vissen

in bad warmen we samen het water
en geven het aan kapiteins en matrozen

een lied en het schoonschrift word je,
ik de plek om stem en papieren te bewaren

je bent de tekening en het krijt
meer dan ik uit mij verwachtte

mijn voorraad ben je elke dag
je houdt mij op de wereld

.



Lavendel... Het blauwe goud uit de Provence. De lavendeloogst is, in de Provence, een ware traditie, overgedragen van vader op zoon en van moeder op dochter. Het hele jaar wachten de dorpjes op de eerste zomerdagen. Wanneer de diepe kleur van bloeiende lavendel opkomt, zijn ze in verrukking. De lavendel kleurt en vult dan de landschappen voor zover je ogen kunnen reiken.



LAVENDELSTREEK IN FRANKRIJK

Lof van Brabant

Dit is de hof der zaligheden,

dit is het paradijselijke dal

bij zon en regenval.

De aarde, zegt men, is beneden,

er klinkt geen hemels hoorngeschal;

maar fluit en hobo blazen zal

die Brabant heeft beleden!

Van bloesem wit zijn ons lusthoven,

wijd open staat de voorjaarschuur,

de vrucht wast in dit uur.

De hemel, zegt men, is hierboven,

maar dit hier is geen vagevuur;

zijn wij der hemelen gebuur,

laat ons dees buurschap loven!

.

                        Moeheid of verdriet                 

  Onuitsprekelijk moe

zit ik in een stoel

Ik zou iets moeten doen

Maar ik kan niet meer

mijn hoofd valt opzij

Tranen stromen en stromen

langs mijn wangen

waarom weet ik zelf niet

maar ophouden gaat niet meer


Auteur : Manja Croiset uit  Dissonante Symfonie

.

Taal is als een sleutel.

Het past op ieder mens.

Al is de deur om openlijk

te communiceren

jammer genoeg soms gesloten.

..

.



The Pearl

Kino lives in a brush house with his wife Juana and his

little son

Coyotito, in La Paz. They were poor Indians, and Kino has

work

like his father and grandfather before him , they worked

as pearl divers on oysters.

One day a scorpion stings Coyotito. They go to the doctor

in town

but the doctor refuses to examine the baby because Kino

can't pay the

bill. Maybe he can pay the doctor with pearls !

Kino sails out with his canoe and dives in the sea for

oysters that hold

pearls. He has  to rip open the oysters with force that

might contain a

pearl.

After hours he finds the big one.

When the doctor finds out that Kino has the pearl he

rushes to Kino's

house to offer his service to Coyotito. Kino says he 'll pay

after he sold the pearl.

So , he goes to the pearl buyers' offices. They say that the

pearl isn't worth much.

 Kino is very upset and he thinks they are cheating

him. Later  a few people tried to steal the pearl.

Kino says to Juana, "we have nothing to lose but our

lives," because their

house was burned out and Kino has killed a man, they go

into the mountains.

But 3 trackers are following the family, and overtake

the family and one

of the trackers kills Coyotito.

In the end , Kino looks at the pearl and sees it as

something evil.

Kino's hand shook a little, and he turned slowly to Juana

and held the

pearl out to her. She stood beside him, still holding her

dead bundle

over her shoulder, she looked into Kino's eyes and said

softly, No, you.

Kino flings the pearl back into the sea, And the pearl lay

on the floor of

the sea, the pearl was gone under of sand.

Beeldig

Soms, dan zou ik je willen tekenen

een glimlach op een stuk karton

met hier en daar een traan verborgen

waar daarnet nog een lente begon

Voorzichtig zou ik de lijnen in je ogen volgen

zoals het licht dat deed

toen de woorden weer niet kwamen

na een nacht vol kleine-mensenleed.

En dan zou ik je gauw wat liefde geven

- een druppeltje voor in de verf -

zodat iedere vlek en veeg

je juist nog mooier zouden maken.

.

.

Het meisje dat op haar gevoel zong

Er was eens een meisje,

dat zong een liedje,

een heel mooi liedje,

een heel mooi wijsje,

een liedje met bloemetjes d'r in,

een liedje met zon in de lucht,

een liedje als een blauwe zee

en als een zeemeeuw in z'n vlucht.

En ieder die het hoorde,

die wist niet wat hij hoorde

en zei: ‘Zeg, hoor me dat eens aan,

ik voel me werkelijk aangedaan.’