Op 8 Mei wordt bevrijdingsdag (Vdag) in de meeste Europese landen gevierd.
Op 8 Mei 1945 caputileerde Duitsland op het einde van de Tweede Wereldoorlog

In  Belgie is 8 Mei geen officiele dag maar sedert de federalisering van het land de scholen hebben geen vrijaf, maar sommige overheidsinstellingen ( provincie of gemeentebesturen } en ministeries geven wel een vrije dag

In Nederland valt de herdenking op 5 Mei.
Hoewel de bevrijding plaats vond in 1945 is pas in 1990 de datum van 5 Mei uitgeroepen tot een nationale feestdag waarop jaarlijks de bevrijding van het Nederlandse koninkrijk in 1945 van de Duitse en Japanse bezetting wordt herdacht  en gevierd.
Om de vijf jaar heeft iedereen een verplichte vrije dag

Bevrijdingsdag
Komt weer dichterbij
Laten we denken
Aan hen die vielen
Die vochten voor onze vrijheid
        Als kameraden
        Zij aan zij
Laten we denken
Aan de overlevenden
Die hebben overwonnen
        Het vele leed
        Die elke dag
Nog in oorlog zitten
        Een trauma
Dat je nimmer meer vergeet

Voor  Koninginnendag  is er altijd een vrijmarkt vroeger mochten ze al de hele avond en de hele nacht zitten om spullen te verkopen nu mag dat niet meer wel s`avonds maar om 12 uur moet iedereen alles weer inpakken en de volgende dag op Koninginnendag mogen ze weer allerlei  spullen verkopen

Op 31 augustus 1889 vierde Nederland feest :
 Princessendag de verjaardag van Prinses Wilhelmina, Liberale politici hadden bedacht dat Nederland een nationale feestdag nodig had, met de monarchie als verbindend symbool.
Limburger of Fries, katholiek of protestants dat hoorde niet zoveel meer uit te maken. Mensen moeten zich vooral Nederlander voelen.
De verschillende oogstfeesten die overal in het land aan het eind van de zomer werden gehouden, werden samengevoegd tot een groot volksfeest.
Nadat Koning Willem de Derde , Wilhelmina`s  vader in 1890 overleed werd Princessendag  omgedoopt tot Koninginnendag, dorpen en steden hingen die dag  vol versieringen en voor de kinderen waren er spelletjes. de schooljeugd zong Nederlandse Volkliedjes voor de burgemeester, maar Koningin Wilhelmina zelf liet zich in het land niet zien behalve in 1930 toen ze 50 werd.
Met de troonsbestijging van Juliana in 1948 veranderde Koninginnedag , zij wilde  zich juist niet afzijdig houden en vierde haar verjaardag op 30 April samen met haar familie, en de bevolking.
Het difelé op Paleis Soestdijk , waarbij een bonte verzameling Nederlanders langs het bordes liep met bloemen en cadeaus, werd beroemd.
Beatrix besloot bij haar troonsbestijging in 1980 dat de verjaardag van haar moeder Koninginnedag zou blijven.
Het defilé op Soestdijk werd afgeschaft inplaats daarvan trekken Koningin Beatrix en de Koninlijke familie op 30 April zelf het land in.

Wat zie je zuster, wat zie je ?
Wat denk je als je kijkt naar mij?
Een gebrekkig oud mens , niet helemaal wijs,
met onhandige manieren, een afwezige blik, die kwijlt bij het eten en geen antwoord geeft,
Als je met harde stem zegt: `` ik wil dat je het probeert``!
Die niet schijnt te zien wat je doet,
en altijd weer een kous of schoen verliest.
Die weerloos of niet , me laat doen wat je wilt,
bij het baden en eten, als het je dag maar vult,
is dat wat je van me vind, is dat wat je van me ziet?
Doe eens je ogen open, want je kijkt niet echt naar mij,
ik zal je zeggen wie ik ben , tewijl ik hier zit zo stil,
terwijl ik beweeg op jouw bevel en eet wanneer en zoals jij dat wil.
Ik ben een kind van tien, met een vader en moeder,
met broertjes en zusjes die van elkaar houden.
Op m`n zestiende een jong meisje met gevleugelde voeten,
die er van droomt spoedig een geliefde te ontmoeten.
Met twintig een aanstaande bruid, mijn hart springt op,
als ik denk aan alles wat ik heb beloofd.
Met vijfentwintig heb ik kinderen van mezelf,
die me nodig hebben voor een veilig en gelukkig huis.
Een vrouw van dertig, mijn kroost groeit nu snel,
verbonden met elkaar door een band die hopelijk blijvend is.
Met veertig zullen m`n kinderen spoedig het huis verlaten,
maar mijn man blijft bij me, zodat ik niet treur.
Op mijn vijfigste spelen er weer baby`s op m`n knie,
we hebben opnieuw kinderen , mijn fijne man en ik.
Dan komen er donkere dagen, mijn man is dood,
als ik de toekomst bezie, ril ik van angst,
want mijn kinderen zijn veel te druk met hun eigen kroost,
en ik denk aan de jaren en de liefde die ik toen heb gekend.
Nu ben ik een oude dame en de natuur is wreed,
het is een wrede grap dat ze oude mensen belachelijk maakt.
Het lichaam  verschrompeld, kracht en schoonheid gaan heen,
waar eens mijn hart zat , ligt nu een steen.
Maar binnen dit oude karkas leeft nog steeds een jong meisje,
en af en toe zwelt mijn gehavende hart,
dan herinner ik me de vreugde,  ik denk aande pijn,
en ik leef mijn leven opnieuw en bemin,
ik denk aan de jaren, te kort, te snel voorbij,
en aanvaard het naakte feit dat niets blijft.
Dus zuster, doe open je ogen en zie,
niet een gebrekkig oud mens, kijk beter, zie MIJ

De lente is eindelijk begonnnen

                                   Lente

Elke lente opnieuw trekt de aarde
  haar mooiste kleren aan.
Het frisse groen over velden en weiden.
Dat doet de mensen in hun hart verblijden.

De bloeiende bloemen en bomen in
    Duizende kleuren.
Het is sprookjesachtig met al die
    heerlijke geuren.

De mooiste woorden kunnen ons niet
   vertellen wat een bloeiende
     bloem over de lente zegt.

Zorgen en nog eens zorgen
Mij kind wat doe je zelf toch aan
Ik maak mij alleen maar zorgen
laat toch die drugs eens staan
Je kan toch niet zo verder gaan ik maak mij grote zorgen
Hoe zal dit toch met jouw verder gaan
Ik ben bang dat je dit leven niet aan kan en dat je je laat gaan
Zorgen en nog eens zorgen.
Je bent veel te lief daarom maak ik mij zorgen
Het zit dan ook niet goed
Ik weet ook niet meer wat ik moet
Mijn hart huilt om hem want het zijn toch grote zorgen
Het blijft ondanks alles mijn lieve jongen met al zijn zorgen

Trafalgar Square

op het plein vlak bij het Buckingham  Palace

op de achtergrond de Big Ben

vreselijke aardige mensen in Engeland want ze hielpen mij met mijn fiets in de trein te zetten en ook uit de trein in Londen .
we zijn door heel Londen gelopen en gepicknickt in het park.

Na dat we alles hebben ingepakt gaan we lopend naar het station

Op de terug weg moest Mounira en Kelvin plassen wij even stoppen langs de kant van de weg ze gingen achter een boom plassen toen er een koe aankwam Mounira wist niet hoe gauw ze haar broek omhoog moest doen omdat ze erg bang was voor de koe en ging hard weg rennen dat vond de koe wel leuk en ging ook achter haar aan rennen hij liep kelvin voorbij omdat die stil bleef staan het was zo`n stom gezicht raymond en ik lagen in een deuk

Ik had geen zin om de hele dag op de camping te blijven en ik ga metde kinderen met z`n vieren op 1 fiets ben ik gaan fietsen we hadden wel een bekijks maar ja je moet toch wat
we zijn naar Beaulieu gefietst de ruines van het klooster  en het Palace House

Mounira kijkt vanuit de bus op de rotsen