Grote parasolzwam

Op wandel in de natuur wordt ons pad al wel eens gekruisd door dat van een dier. Hier een afdruk van een vossenpoot. Liefhebbers van honden zien er een duidelijk verschil in!

Nog een slijmzwam ook op, en van, dood hout levend. De vruchtlichamen staan in trosvormige groepjes. Zo één bolletje bestaat uit draadjes die volledig bezet zijn met kalkkorreltjes. Ze zijn er mooi wit door. Later zullen ze bij rijpheid bruin worden en uiteenvallen en hun sporen met de wind verspreiden. Toch bijzondere structuren die zeer mooi zijn om van nabij te bekijken! (Best vergroten door te klikken op de foto).

Dit is dan een slijmzwam. Te vinden op plantenresten en dorre bladeren (saprofyt dus). Hier op een Eikenblad. Het vruchtlichaam is een gesteeld "sporocarp" (vruchtlichaam met sporen). Deze springen open met een dekseltje , hier wit. waarna een kelkvormig onderste helft overblijft. Zijn naam is dus zeer toepasselijk en mooi gekozen!
(Best ook de foto vergroten door er op te klikken).

Ook dit is een licheen (symbiose tussen een schimmel en een alg). Het is te vinden op gladde schors en het grondvlak (thallus) is licht- tot donkerbruin. De vruchtlichamen (hier worden de sporen gevormd) van de schimmel zijn half ingezonken bolletjes die zeer klein zijn (tot 0,3mm) en zwart. Het lijken inderdaad kleine blinkende "olievlekjes" op de schors. Men moet het eigenlijk kennen om het te ontdekken. (Op de foto klikken om te vergroten)

Deze gal komt nogal veel voor op eik en doet echt naar zijn vorm en uitzicht aan een aardappel denken. Ze wordt veroorzaakt door een galwesp (Biorhiza pallida) die geen Nederlandse naam heeft. Zo één gal heeft vele kamertjes waar telkens een eitje en later een nieuwe galwesp zal uitkomen. Een gal bevat ofwel vrouwelijke ofwel mannelijke galwespen. De vrouwtjes leggen ook nog eens asexuele gallen op de wortels van de eik, een wat ingewikkelt systeem dus. Hier kunnen we op de gal al gaatjes zien van uitgekomen galwespen.

Deze is van dezelfde famillie als de inktspatkorst dus ook een licheen. De thallus (achtergrond en een lichaam vormend van een schimmel en een alg, in symbiose levend) is eerder wit. De vruchtlichamen zijn onregelmatig hier, gelobd tot stervormig vertakt, zwart en eerst ingezonken en dan boven de schors uitstekend. Het zou een warmtegevoelig licheen zijn dat we nu meer zien dan vroeger! (Op de foto klikken om te vergroten).

Dit is de mooie bloeiwijze van het gras. We zien zeer duidelijk de helmknoppen bengelen een dunne steeltjes aan de bloeiwijze. Het gras ruikt ook naar hooi of cumarine een stof die in hoge concentratie spierverlamming teweegbrengt. Stammen die op jacht gingen hebben deze stof gebruikt om de punten van hun pijlen gedrenkt in cumarine af te schieten op hun prooi om deze te verlammen. Uiteraard werd deze stof niet alleen uit het reukgras gehaald.

Dit is een licheen dat een passende naam heeft gekregen. Het lijken we inktspatten op een schors. De thallus (de achtergrond die een schimmel en algen bevat in symbiose) is geheel ingezonken in de schors van de boom. De donkere ronde vlekken zijn eigenlijke de vruchtlichamen van de schimmel en vormen de zogenaamde "inktspatten". Soms denkt men dat het gewoon vlekjes zijn van de schors. Meestal op de boomvoeten te vinden. Men moet er wel wat naar zoeken.

Deze behoren tot de familie van de vlinderbloemen. De bladsteel heeft vleugels van ongeveer 1,5 mm. We hebben een tros bloemen waarvan de kroonbladeren helder rood zijn, soms ook wit. Hij is eigenlijk een sierplant die verwilderd is en kan standhouden. Wij vonden hem in de Oude landen van Ekeren.

Dit is de bloemkrans van een waterplant waarvan de bladeren ondergedoken zitten. Deze bladeren zijn kamvormig en veerdelig. De bloemkroon zelf is bleeklila of wit en de dieper keel geel. Wanneer men deze bloem in het water ziet is de kwaliteit van het water goed. Het is wel een prachtig zicht als men zo een plek met veel bloemkransen samen kan aantreffen!

Dit is een parasiet op vooral gras en zeggen. Omsluit eigenlijk de halm van het gras. Ziet er bij rijpheid oranje tot rossig uit door de kleur van de vruchtlichaampjes die als aaneengesloten zakjes op de witte schimmel tevoorschijn komen. De parasiet leeft dus van de levende grassen en heeft zijn naam dus ook niet gestolen!

Hij is okerbruinachtig met afwisbare, witte tot okerkleurige, glimmerachtige korreltjes, die we hier en daar kunnen zien en waar hij natuurlijk zijn naam voor een deel te danken heeft. Ze staan ook meestal met vele samen in bundels op stronken of begraven hout. Hij is ook giftig als men hem samen met alcohol nuttigd , anders niet!

Deze slijmzwam heeft zijn naam niet gestolen. Het vruchtlichaam is een zachte structuur die zuiver wit is en vooral op rechtstaande stammen voorkomt. Het kan een doormeter van 8 cm krijgen. Het zijn eigenlijk een massa eencellige diertjes ook zweepdiertjes of myxoamoeben genoemd. Het geheel kan zich over het substraat verplaatsen. "Voortkruipen" als het ware. Dit "Zilveren boomkussen" zal helemaal bruin worden als de sporen rijp zijn. Het leeft van dood hout (saprofyt).

Hier heeft de Kleine zonnedauw zijn prooi reeds goed vast. Dit Bruin zandoogje zal voor de zonnedauw als voedsel dienen...Zie ook Kleine zonnedauw op 01/07/08 en Ronde zonnedauw op 18/07/08. (De foto's kun je tot 2x toe vergroten door er op te klikken.)

We weten wel dat de zonnedauw zich voedt met insecten maar we zien het niet vlug. (Zie ook Kleine zonnedauw op 01/07/08). Hier is een waterjuffer gevangen door de klierhaartjes met het achterlijf. De waterjuffer klamt zich nog vast maar zal niet meer losgeraken van de kleefstof van de zonnedauw en er door verteerd worden.

De "Heidevlinder" is het grootste zandoogje van onze streken. Men treft hem vooral in heidegebieden natuurlijk en duinen. Hij heeft een weergaloze schutkleur als een groepje opvliegt en dan weer plots gaat zitten op de grond vind men ze soms niet meer terug. Ze nemen een positie in naar de zon dat ze geen schaduw afwerpen en zitten ook graag op het zand of op stenen zodat hun kleuren met de achtergrond versmelt. De ogen die men soms te zien krijgt op de vleugels hebben als taak de aandacht van insectenetende vogels af te leiden van de kop. Ook hier moeten we goed kijken waar hij eigenlijk zit!

Van de bramen is de Dauwbraam nog het gemakkelijkste te determineren.
De bladeren staan met drie op een stengel terwijl de andere soorten braam er vijf hebben. De bloem is ook zeer mooi als men de bruine stuifmeelkorrels afgetekend ziet staan op de achtergrond van de witte kelkblaadjes.

De Poelkikker is de kleinste groene kikker van bij ons. Op het Groot schietveld dat slechts met een bijzondere toelating te bewandelen is kwamen wij hem nog veel tegen en liet hij zich geduldig fotograferen. (Op de foto's klikken om te vergroten)

Dit wit vedermotje vliegt vooral 's avonds. Het heeft eigenlijk 5 vleugeltjes die van mekaar gescheiden zijn maar in rusttoestand zijn ze wat opgerold. Hier zouden we denken dat het maar driedelige vleugels heeft. In rusttoestand, zoals hier, blijft het merkwaardig genoeg met zijn vleugels gespreid zitten zodat het een witte "T" vormt. (Klikken op de foto om te vergroten)