Entomophthora musci

Bladluizen zijn wel aparte peervormige sap-zuigende insecten. Deze "Brandnetelbladluizen" (Urolecon jaceae aeneus) zien er ook bijzonder uit. Sommigen hebben vliesachtige vleugels (men moet goed kijken om ze te vinden). Op het einde van het abdomen hebben ze gewoonlijk een paar "hoorntjes", die bekend staan als "siphunculi", die en wasachtige substantie afscheiden. Zo wordt honingdauw in overvloed afgescheiden. De meeste brengen levende jongen voort soms wel enkele per dag! De gevleugelde vormen nemen in het late voorjaar en zomer toe en verspreiden zich zo naar andere planten. Ze hebben doorgaans één voedselplant gedurende het jaar. Deze zou zich dus vooral op brandnetel thuis voelen. In "bijlage" nog een opname.

Toeval wil dat we nog een tweede (zoals hieronder) meester in camouflage vonden maar ditmaal op een den: de "Variabele spikkelspanner" (Alis repondata). De verschillen zijn niet groot maar wel behulpzaam in het zich bijna onzichtbaar plaatsen op de schors van een boom om net niet op te vallen.

De "Gewone spikkelspanner" (Ectropis crepuscularia) is wel een meester in camouflage. We vonden hem op berk maar het oog moet er bijna opvallen om hem te herkennen. De vlinders vliegen doorgaans in één generatie in gunstige omstandigheden in twee generaties. Nog een tweede opname in "bijlage".

De "Phegeavlinder" (Amata phegea) heeft wel bijzondere wit gevlekte voorvleugels en de achtervleugels zijn hetzelfde getekend. Het achterlijf heeft een gele ring op segment één en vijf. De rupsen wijzen op beervlinders en eten liever verwelkte bladeren dan verse. Men vind ze op Smalle weegbree, Ridderzuring, Glad walstro en Klein hoefblad. De vlinders vliegen in één generatie in het jaar en leven op warme, open tot half beschaduwde plaatsen vooral langs bosranden. In "bijlage" nog een opname.

De "Steenanjer" (Dianthus deltoides) is wel een zeldzame vondst. De kroonbladeren zijn getand, helemaal rood met nog een donkere ring en lichter gekleurde vlekjes soms wit (zoals hier) en soms wit met rode vlekjes. Het is en bloemetje dat op droge arme zandgrond te vinden in lage graslanden. Wel echt bijzonder het behoort tot de rode lijst soorten en is daarom ook beschermd!
In "bijlage" nog een opname.

Deze "Watermuur" (Stellaria aquatica) was wel een apart geval. Normaal heeft die maar vijf stijlen en deze heeft er zes zoals men kan zien. Typisch is dat de kelkbladeren korten zijn dan de witte kroonbladeren en dat is hier ook goed te zien. De "Watermuur" groeit op natte tot vrij vochtige en ook stikstofrijke plaatsen aan de waterkant.

De "Hondsroos" (Rosa canina) behoort tot een geslacht waar nogal wat discutie kan zijn in het verdelen van soorten. Deze soort is dus wel wat variabel maar het zijn mooie bloemen. Men kan de Hondsroos vinden op vochtige tot ook droge voedselrijke gronden in heggen en struwelen en loofbossen. Wordt ook nogal aangeplant.

De "Grote muur" (Stellaria holostea) kan men op vele plaatsen soms nogal veelvuldig aantreffen. Het groeit op vochtige tot vrij droge en matig voedselrijke gronden. Het heeft een prachtig zuiver wit bloempje met vier kroonbladen die elk voor de helft zijn ingesneden. Zo denkt men soms met acht kroonbladen te doen te hebben. Tevens is dit wel een goed determinatiemiddel om het vlug te herkennen.

Het "Akkerviooltje" (Viola arvensis) is een bescheiden bloempje van een 12 mm hoog. Het is gewoonlijk roomwit tot wat geel. De bovenste kelkbladen hebben soms wat paars. Het geheel is wel verrassend mooi zeker als men het tegen komt in een gewone weide!

Het "Klein vogelpootje" (Ornithopus perpusillis) is wel iets klein! De kroonbladeren zijn witachtig en purper geaderd, met geelachtige kiel en maar 3-5 mm lang! Schutbladen van de bloeiwijze is wel veel langer dan de bloem. De blaadjes zijn elliptisch tot langwerpig en ook maar 2-7 mm lang! Toch wel heel klein maar prachtig om zien als men er een loep bijhaalt. De vruchten zijn ook wel zeer speciaal. Deze zijn gebogen en lijken wel op de klauwen van een vogelpootje (de naamgeving zal hier wel mee te maken hebben). In "bijlage" maakte we er een opname van.

Het "Dwergviltkruid" (Filago minima) is een klein plantje dat viltig aanliggende beharing heeft. Het is niet groot maximum een 15 cm. Vanaf de voet heeft het vertakkingen. De blaadjes zijn lijn-lancetvormig en een halve tot 1 cm lang en wat aanliggend. Men vind het alleen op open zonnige, schrale zandgrond. Daarom is het bij ons zeer zeldzaam geworden. Door zijn lichte grijzige kleur valt het ook niet op. Mooi om het toch tegen te komen!

De "Groene eikenbladroller" (Tortrix viridana) is een van de bladrollers die eigen is aan de Eik en daarom kunnen we van deze constructie wel zeggen dat zij van deze groene vlinder afkomstig is. Zeer kunstig is het blad tot op de nerf doorgebeten langs beide zijden en hangt het geheel aan de bladnerf met de rups, die er later zal uitkomen. Het is mooi opgerold een tweede foto van de bovenzijde van deze constructie in "bijlage" maakt dit nog duidelijker!

"Bladrollers" zijn een grote familie van vrij kleine vlinders met min of meer rechthoekige voorvleugels. De meeste soorten houden de vleugels in rust als een dakje. Vele lijken op vogeluitwerpselen of stukjes blad. De achtervleugels zijn gewoonlijk grijsachtig bruin. De rups leeft gewoonlijk tussen samengevouwen of opgerolde bladeren (vandaar hebben ze hun naam) maar zij boren ook soms gangen in de planten. Hier hebben we een "Bladroller" die bij een Zwarte els een kunstige behuizing gemaakt heeft voor de rups!

De "Zilveren ridderzwam" (Tricholoma argyraceum) is wel een aparte verschijning. Bovenaan is hij licht zilvergrijs tot gewoon grijs. Als de hoedhuid droog is dan is hij ook wat radiair gestreept tot viltig geschubd (wat hier wel duidelijk is). De geur is wel ranzig zuur en de smaak ook. Hij wordt ook wel als eetbaar bestempeld maar niet erg smakelijk...Ridderzwammen zijn mycorrhiza- zwammen en in loof- en naaldbossen te vinden, sommigen zijn zelfs giftig.

Het "Donker hazenoor" (Otidea bufonia) kan wel 6 cm hoog worden en 8 cm breed. Gewoonlijk is het wat ingesneden-kelkvormig of slakkenhuisvormig ingerold. Hij is dus nogal wat variabel in voorkomen. De buitenkant is lederbruin of kaneelkleurig en is glad of gerimpeld. De binnenkant heeft ook een wat olijfbruine kleur. Het is in loof- en naaldbossen te vinden. Hij leeft er van dood materiaal op de grond . Een terrestrische saprofyt dus.

Dit is wel geen "normale" "Gewone franjezwam" (Thelephora terrestris). Wij vonden hem op een zanderig fietspad. Hij was daar wel plat aangedrukt op de weg maar zag er toch nog treffelijk uit. Hij is opgebouwd uit halfronde rozetsegmenten. De bovenzijde is donker purperbruin met een lichte aangroeizone die hier vooral opvalt. Hij is verder borstelig behaard als men van heel dichtbij kan zien of met een loep. De geur is scherp zurig als men hem wrijft. Zoals zijn wetenschappelijke naam "terrestris" aanduidt is het zeker een bodembewoner en wel een mycorrhiza zwam. Hij leeft hier samen met de wortels van allicht de dennen uit het bos ernaast.

De "Gewone berkenboleet" (Leccinum scabrum) kan 12 cm breed worden en is licht- of donkerbruin maar kan ook kaneelbruin zijn, roodbruin, bruinzwart of wit! Hij is dus zeer variabel in kleur. In de jeugd is hij half bolvormig en daarna wat vlakker. De buisjes zijn roomwit , later vuilwit en donkerder bij kneusplekken. De steel is witachtig met ruwe, grijsbruine tot bijna zwarte schubben. Het vlees is witachtig en bij aansnijden niet verkleurend daarom hebben wij deze ook eens doorgesneden om zeker te zijn. Omwille van zijn zeer variabele kleur werden er al eens verschillende variëteiten van gemaakt, maar dit lijkt wel wat ver gezocht. Hij komt natuurlijk voor bij berk waar hij mee in symbiose leeft. Van de geschubde steel maakten we nog een detail, deze is in "bijlage" te zien.

Van deze "Waaierbuisjeszwam" (Polyporus varius) namen we een foto onderaan en met de steel.
De kenmerken hier zijn het belangrijkste. De buisjes zijn witachtig of geelachtig en kunnen later geelbruin worden. Ze lopen ook wat af langs de steel. De steel is ook wat zijdelings geplaatst en is aan de voet wat zwartachtig. Bovenaan ziet deze zwam er wat grijsgeel of geelbruinachtig uit.. Hij komt voor op dode takken (is een saprofyt) van loofbomen vooral op beuk. Op dunne takken komt en variatie "nummularis" voor deze heeft ook een nogal kleine hoed. Het exemplaar hier moeten wij daarom tot deze variatie rekenen.

De "Berkenridderzwam" (Tricholoma fulvum) kan een 8 cm breed worden, is geelbruin tot donker roodbruin en de hoedhuid is daarbij vettig aanvoelend en nauwelijks geschubd. De geur is duidelijk meelachtig en de smaak is ook zo. Zoals de naam ook reeds aangeeft is hij te vinden in gemengde bossen vooral bij berk waar hij mee in symbiose leeft. Hij wordt ook als eetbaar bestempeld maar moet dan wel goed verhit worden om er geen darmstoornissen aan over te houden.! Voorzichtigheid is dus geboden!