Une Passante van Baudelaire

Édouard Joseph Dantan:  Un Coin du Salon en 1880

De Parijse salon is een grote kunsttentoonstelling, die regelmatig in Parijs plaatsvindt.

De Salon de Paris of Salon was vooral in de 19e eeuw van groot belang voor de kunst.

Geschiedenis

De salon, destijds genaamd l'exposition, werd in 1648 opgericht door kardinaal Jules Mazarin, minister van financiën onder Lodewijk XIV, en was bedoeld voor afgestudeerden aan de École des Beaux-Arts. Vanaf 1673 vond jaarlijks (later ook wel tweejaarlijks) de, door de eveneens in 1648 gestichte Académie royale de peinture et sculpture (die in 1816 werd vervangen door de Académie des Beaux-Arts), georganiseerde tentoonstelling plaats.

In 1725 werd de expositie gehouden in de zogenaamde Salon carré van het Palais du Louvre en heette aanvankelijk de Salon.

De Salon, zoals de expositie later werd genoemd, was sinds 1737 ook voor het publiek toegankelijk. Gedurende twee eeuwen was het de belangrijkste tentoonstelling voor beeldende kunstenaars in Frankrijk en het was voor schilders en beeldhouwers, die hun naam wilden vestigen, absoluut noodzakelijk er aan deel te nemen.

Giulio Raimondo kardinaal Mazarino  : eerste minister van Frankrijk, bisschop van Metz  1641

De Salon des Refusés ("Salon van de geweigerden") was een vanaf 1863 onregelmatig gehouden tentoonstelling in Parijs, parallel aan de officiële Parijse salon.

Geschiedenis

Op de Salon des Refusés werden door Parijse galeries schilderijen en beeldhouwwerken tentoongesteld die niet toegelaten werden tot de officiële salon.

De kunsthistorisch belangrijkste salon was die van 1863, die op initiatief van Napoleon III tot stand kwam, nadat er kritiek op de selectiecriteria van de jury was gekomen. Er werden dat jaar niet minder dan 3000 werken geweigerd van de 5000 inzendingen.

In de zestiger jaren van de negentiende eeuw werden werken van jonge impressionistische en realistische kunstenaars geweigerd door de Académie des Beaux-Arts, organisator van de officiële Salon de Paris.

Hun klachten deden keizer Napoleon III beslissen toelating te geven om de geweigerde werken tentoon te stellen in een afzonderlijke zaal, op hetzelfde moment en in de marge van de officiële tentoonstellingen.

Op de eerste Salon des Refusés in 1863 stelde Édouard Manet zijn Déjeuner sur l'herbe voor (dat overigens vervolgens gecensureerd zou worden!).

Andere deelnemers aan de verschillende Salons des Refusés waren James McNeill Whistler (Met The White Girl), Henri Fantin-Latour, Paul Cézanne, Armand Guillaumin, Johan Barthold Jongkind en Camille Pissarro.

Er zouden nog Salons georganiseerd worden in 1874, 1875 en 1886. In 1881 werd de officiële steun door de Franse regering ingetrokken.

Édouard Manet, Dejeuner-sur-l'herbe, 1863

                                   

----

--

Een jonge vrouw zit op de rand van haar bed en trekt een rode kous uit. Afdrukken van de banden van haar kousen zitten nog in haar benen. Een po staat op de grond, een hondje ligt op het kussen te slapen.

Voor ons lijkt dit een heel onschuldig tafereel, voor de 17de-eeuwer echter waren de erotische verwijzingen in het werk meteen duidelijk.

Rode kousen, echte liefde?
De gemiddelde tijdgenoot van Jan Steen zag direct dat het in dit schilderij niet gaat om een dagelijkse handeling van een onschuldig meisje.

Het woord 'kous' had in de 17de eeuw de bijbetekenis van vrouwelijk geslachtsdeel of (zedeloze) vrouw.
Obscene uitdrukkingen als 'haer kousen doen lappen' werden toen regelmatig gebruikt als aanduiding van de coïtus.
Een vrouw met rode kousen was in die tijd vaak een hoer.

Ook de halfvolle po op de grond verwijst naar een 'onzedige' vrouw: 'piskous' was een benaming voor slet.
De lading wordt nog versterkt door de uitgetrapte sloffen, het hondje en de kandelaar op de stoel: in deze context symbolen van wellust.

Lange tijd is deze scène veel minder 'onzedelijk' geweest dan Jan Steen hem bedoelde: een deel van het werk was overgeschilderd.
De rok van de vrouw was iets langer, zodat je er niet zo ver onder kon kijken en de po was veranderd in een kan.

Met zijn schilderijen levert Jan Steen vaak commentaar op de losbandigheid van zijn personages. Soms is de kritiek duidelijk voelbaar.
Hier ligt de boodschap er niet zo dik boven op. In latere eeuwen begreep men niet altijd direct dat de schilder de onzedelijkheid hier 'te kijk zet', afkeurt.
Misschien is om die reden ooit besloten het ergste bloot en de 'banale' pispot onder een laagje nieuwe verf te bedekken.
Pas bij de restauratie in de jaren '60 verscheen - als een grote verrassing - de ongekuiste versie van het werk.

Jan Steen maakte nog andere schilderijen waarin een kous dezelfde rol speelt. 'Het ochtendtoilet' uit het Buckingham Palace lijkt sterk op het schilderij van het Rijksmuseum, alleen bekijk je de scène door een doorkijkje.
Ook prenten uit de 17de eeuw tonen de dubbelzinnigheid van een vrouw (of man!) die een kous aan- of uittrekt.
Op een prent uit een liedboekje wijst een vrouw lachend op een man die een kous aantrekt. Het grote, opengeslagen bed en de schunnige tekst van het bijbehorende lied laten geen twijfel bestaan over de betekenis van de illustratie.

Copyright © 2007 Albert van der Kaap
http://histoforum.digischool.nl/luit/steen7.htm

Download pierreauguste_renoir.pps

Dirk De Keyzer Grande Madame, 2006 Bronze 74 x 31 x 25

Schimmel in een stal Philips Wouwerman  (1650)

Gebroken vaas met illusies maar er komt toch wat mooies uit.............

Eigen  werk.

Aubrey Beardsley
Engels tekenaar, illustrator en schrijver, 21 augustus 1872, Brighton, Engeland – 16 maart 1898, Menton, Frankrijk.

Aubrey Vincent Beardsley was een invloedrijk kunstenaar wiens werk wordt gerekend tot de stroming van de art nouveau en het symbolisme.
Beardsley is vooral beroemd geworden door zijn illustraties van epossen, sages en bijbelse verhalen als Salomé, die hij heel consequent in zwart-wit met hier en daar een steunkleur, overwegend lineair op het papier zet. In de geest van het fin de siècle cultiveerde hij de lelijkheid tot een meedogenloze esthetiek van de decadentie, zoals Beaudelaire deed in zijn Fleurs du Mal.

In zijn eigen woorden: “I struck out a new style and method of work which was founded on Japanese art but quite original. (It is) extremely fantastic in conception but perfectly severe in execution”.

Hij had een bepalende invloed op de heropbloeiende Europese boekillustratie rond 1900, maar ook op latere grafische vormgevers. Beardsley heeft tijdens zijn korte carrière van ruim 6 jaar wel honderden zwart-witillustraties in de art-nouveaustijl weten te produceren.
Zijn werk gaf de decadentie van het fin de siècle weer wat er toe leidde dat hij al op jonge leeftijd berucht was.

Kenmerkend voor het werk van Beardsley zijn de forse, simpele compositie met zwierige lijnen, en de sterke contrasten tussen licht en schaduw, die laten zien hoe ook het werk van deze kunstenaar is beïnvloed door de destijds sterk verbreide Japanse kleurenhoutsnede.

------------------

Belle haleine - Eau de voilette inscrit et daté 'Rrose Sélavy 1921' (sur l'étiquette de la boîte de parfum) boîte ovale en carton de couleur violette, bouteille de parfum en verre Hauteur: 16.5 cm. (6½ in.) Largeur: 11.2 cm. (4 3/8 in.) Réalisé avec le concours de Man Ray à New York, 1921

...............Beautiful Breath: Water Voilette is de  humoristisch titel die Marcel Duchamp heeft gegeven tot het werk dat hij geproduceerd (met de hulp van Man Ray) in het voorjaar van 1921, une belle haleine.
Op het eerste gezicht lijkt het niets meer dan een gewone fles parfum uit geschikt voor een mondspoeling kan geven van haar gebruikers - zoals aangegeven door het label - een grote adem.
We weten nu dat om zijn werk te creëren, Duchamp  de op de markt gebrachte parfumfles van het Huis Rigaud  in Parijs in 1915 voor haar parfum een zwoele lucht, de grote favoriet was  en  nummer éen in de verkoop van parfums
Onder de advertenties die zijn uitgegeven, kunnen we zien een jonge vrouw licht gekleed droeg haar neusgaten het parfum fles (figuur 1), een geur die verdampt gesymboliseerd door een voluptueus  zwaaien in de lucht. . De jonge vrouw lijkt een diep adem te halen, de ogen gesloten en het hoofd achterover gegooid iets, wat suggereert dat de geur  afrodisiacum kwaliteiten heeft, de bedwelmende dampen....

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Duchamp als zijn vrouwelijke alter ego Rose Sélavy, gefotografeerd door Man Ray in 1921

Marcel Duchamp (Blainville-Crevon, 28 juli 1887 - New York, 2 oktober 1968) was een Frans kunstenaar. Duchamp was de eerste die een alledaags voorwerp presenteerde als een kunstwerk. Zijn werken behoren tot het Dadaïsme en Surrealisme van de moderne kunst.

Marcel Duchamp ( boven aan) als Belle Haleine, 1921.

© Private collection

-------------

Dit fles parfum bereikte  de prijs  van 9 miljoen  Euro op bij Christies  in de maand februari 2009

Dante Gabriel Rossetti by William Holman Hunt oil  on canvas, 1853

De Heilge Graal

Ecce Ancilla Domini, 1849-50, Olieverf op doek, Tate Gallery, Londen

Gedicht en schilderij  van Dante Gabriel  Rossetti

Portret van Soutine door Modigliani ( 1916 ) olieverf

Landschap met figuren (1922 ) olieverf

De collectie vanaf 20 september 2009 De Neger en ik © Paul Laes

De collectie van M vertelt het verhaal van Leuven vanuit de kunsten.

Ze wordt het vertrekpunt voor alles wat in het nieuwe museum gebeurt. De opstelling is herdacht en telt tal van primeurs. Belangrijke 'vergeten' stukken krijgen de plaats die ze verdienen. Helemaal  nieuw is het prenten- en tekeningenkabinet. M toont oude en nieuwe kunst geïnspireerd door de veelzijdigheid van Leuven. De historische kunststad Leuven.

De toekomstgerichte en innoverende kennisstad Leuven. Het vertrekpunt is de eigen collectie. Die concentreert zich vooral rond de kunstproductie in Leuven en Brabant van de middeleeuwen tot de 19e eeuw. Ze vertelt het verhaal van de stad vanuit de kunsten. De collectie moet vanaf nu hedendaagse kunstenaars en tentoonstellingsbouwers inspireren tot prikkelende inzichten.

Nieuw concept Constantin Meunier © Paul Laes

De vaste opstelling krijgt een nieuw concept.

A - De eerste zalen van het nieuwe museumgebouw zijn opgebouwd rond de sterkste verzamelingen: de late gotiek en de 19de eeuw. Bij de selectie van de werken gold maar één criterium: kwaliteit. Alleen topstukken krijgen een vaste plaats.

B - De archeologische afdeling krijgt een jeugdige vormgeving. Ze is een belangrijke aantrekkingspool voor schoolbezoeken. Startpunt zijn een prehistorische crematie en twee begravingen. Er worden speciaal interactieve elektronische programma's over onze voorouders ontwikkeld.

C - Helemaal nieuw is het intieme prenten- en tekeningenkabinet. Dat krijgt een onderkomen in de woning Vander Kelen. M stelt driemaandelijks een tiental werken voor uit haar - quasi onbekende - verameling prenten en tekeningen. In september bijten ongeziene werken van bekende namen als Anto Carte, James Ensor en Eugène Laermans de spits af.

D - In de woning Vander Kelen staan de toegepaste kunsten centraal in een aantal stijlkamers. Het gebouw wordt volledig gerestaureerd. Tijdens het voorafgaande onderzoek zijn in de centrale gang onvermoede decoratieve muurschilderingen ontdekt. Ze dateren waarschijnlijk uit de 18de eeuw en geven extra glans aan de stijlkamers. Primeurs De vernieuwde opstelling presenteert ook enkele primeurs. Het gaat om stukken uit de collectie die nu pas werden (her)ontdekt of waarvan de grote waarde nu pas wordt onderkend.

Een paar voorbeelden:    

*       De monumentale atelierplaasters (19de eeuw) van Constantin Meunier krijgen eindelijk een vaste plek in het museum.    

*       Het perkamenten ontwerp van de torens van Sint-Pieter (16de eeuw) lag jarenlang in het depot te verkommeren. Een aangepaste conservatiebehandeling maakt een permanente blikvanger van de unieke werkstuk.    

*       Op de zolder stond een albasten retabel (1610) stof te vergaren. Het stond eertijds opgesteld in de Sint-Annakapel van het Celestijnenklooster in Heverlee. Er bestaan nog amper enkele van dergelijke retabels. De restauratie en een prominente plek in de opstelling zijn dus terecht.

Schapenkop van Anton Mauve   1855-1865  17 x 20 cm  schilderij  olieverf op paneel

Anton Mauve wordt op 18 september 1838 in Zaandam geboren.

Op zeventienjarige leeftijd gaat hij in Haarlem bij de dierenschilder Pieter Frederik van Os in de leer. Van 1858 tot 1868, zijn leertijd en de eerste jaren van zijn kunstenaarsschap werkte Mauve voornamelijk in Haarlem. ’s Zomers schilderde hij in de vrije natuur in Oosterbeek. In 1871 vestigde hij zich in Den Haag, waar hij een van de succesvolste schilders werd van de Haagse School en een centrale figuur in het Haagse kunstleven.

Hij was mede-oprichter van de Hollandsche Teeken Maatschappij en jarenlang bestuurslid van de kunstenaarsvereniging Pulchri Studio. Na 1882 bracht hij zijn zomers door in Laren om te schilderen en in 1885 vestigde hij zich daar definitief.

Hij liet er een huis bouwen dat tegenover het huidige Singer museum staat. Mauve werd vaak gekweld door neerslachtigheid en in 1888 stierf hij, nog voor zijn 50ste verjaardag.

Anton Mauve was een van de beroemdste schilders van zijn tijd, en zijn werk werd verkocht over de hele wereld.
Later werd hij vooral bekend als degene die zijn neef Vincent van Gogh begeleidde bij zijn eerste stappen als schilder.
Hoewel Van Gogh steeds aangaf veel aan Mauve te danken te hebben, liepen hun opvattingen over kunst en kunstenaarschap sterk uiteen, zozeer zelfs, dat het tot een breuk kwam.

Mysterie van de gevluchte pianiste : olie op doek 130 x 130 cm

Wim Ricourt, een uit Zelzate afkomstig kunstenaar.

Ricourt werd geboren op 29 september 1963 en studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Gent.

Vanaf 1985 volgt dan een indrukwekkende lijst van deelnames aan tentoonstellingen waar hij zijn dynamiek in vorm, lijn en kleur aan de wereld kond kan doen.

Yvan De Backer van Absolute Art Gallery verwoordt het  als volgt:

"De confrontatie met zijn gedurfde, kleurrijke composities van materieverf en zijn passionele uitstraling overweldigde ons zodanig dat een samenwerking op lange termijn niet kon uitblijven. Zowel zijn werk als zijn expressievorm getuigde van een opmerkelijk groot talent en een bijzonder communicatieve kracht."

Zo verliep de kennismaking in de galerie en zo is ook de reactie van de recensent bij het bekijken van al dat fraais. Want inderdaad, de bewogenheid die Ricourt in zijn werk weet te brengen, zijn gedrevenheid die hij ons voorhoudt, geven zichtbare kenmerken weer in een oeuvre dat bol staat van artistieke kunde en passievolle kunst.

Expo Wim Ricourt  "Jamais adolescent"

Tentoonstelling van 12 / 09 - 11 / 10 /2009 in
Absolute Art Gallery BRUGGE 

www.absoluteartgallery.com

Ivan de Verschrikkelijke en zijn dode zoon op 16 november 1581

Ilja  Repin (5 augustus [O.S. 24 juli] 1844 - Kuokkala (Finland, nu Repino, Rusland), 29 september 1930) was een Russisch kunstschilder.
Hij wordt beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van De Zwervers (Peredvizjniki), een Russische kunstenaarsgroep die tot het Realisme wordt gerekend. De Russische kunstenaar Ilja Jefimovitsj Repin (ook gespeld als Rjepin) werd in augustus 1844 geboren in Tsjoegoejev. Ilja groeide op in een arm gezin en leerde schilderen van de icoonschilder Bunakov. Vanaf 1864 studeerde hij aan de kunstacademie in Sint-Petersburg. Ilja Repin werd in 1870 op slag beroemd met zijn sociaal-kritisch werk "Boerlaki" (Boottrekkers op de Wolga). Hij kreeg een beurs, waardoor Repin het zich kon veroorloven om een studiereis naar Parijs en Italië te maken. Schilder van de Russische ziel

Naast commentaren op sociale gebeurtenissen (o.m. Religieuze Processie in Kursk Gubernia, 1883) schilderde hij historieschilderingen.
Het schilderij Ivan de Verschrikkelijke bij het lijk van zijn zoon uit 1885 werd voor het eerst tentoongesteld in de Salon in Parijs; verschillende vrouwen vielen flauw door de intensiteit van het werk. Uitzonderlijk goed zijn zijn portretten van kunstenaars, schrijvers en wetenschappers, onder andere van, twee van zijn vrienden, Modest Moessorgski (1881) en Leo Tolstoj (1887) (alle in de Tretjakov-Galerij te Moskou).

Repins werk werd, juist door zijn sociaal-kritische werk, door de Sovjetautoriteiten bestempeld tot voorbeeld van de Sovjet schilderkunst, het socialistisch realisme.
Andersoortig werk was niet toegestaan (zie ook Schilderkunst van de Russische Revolutie).
Daarom was zijn werk in de Sovjet-Unie enigszins controversieel; enerzijds werd hij als groot (zo niet de grootste) kunstschilder vereerd, anderzijds werd hij verfoeid vanwege de verplichting vanuit de Communistische Partij om te schilderen zoals Repin.

Alberto Giacometti Alberto Giacometti (Borgonovo (Italië), 10 oktober 1901 - Chur (Zwitserland), 11 januari 1966)
was een Zwitsers surrealistisch beeldhouwer en schilder.
Hij speelde een belangrijke rol in het existentialisme.
Veel van zijn mens- en diersculpturen kenmerken zich door een smal, 'breekbaar' uiterlijk.

Giacometti volgde een opleiding aan de kunstacademie in Genève. In mei 1920 bezocht hij de Biënnale van Venetië, die hem zeer inspireerde.
Vanaf 1922 leefde en werkte hij in Parijs, in de wijk Montparnasse. Hij verkeerde daar in het gezelschap van onder andere de schilders Joan Miró, Max Ernst en Pablo Picasso en de schrijvers Samuel Beckett, Jean-Paul Sartre, Paul Eluard en André Breton.
Zijn eerste expositie volgde in 1927 in Zürich. Gedurende de Tweede Wereldoorlog leefde Giacometti in Genève waar hij zijn latere echtgenote Annette Arm ontmoette. Na terugkeer in Parijs trouwden zij in 1949 en brak Giacometti's meest productieve periode aan met zijn vrouw als muze en voornaamste model.

Al snel kreeg Giacometti enkele belangrijke exposities, waaronder in de Pierre Matisse Gallery in New York. Tijdens de Biënnale van Venetië van 1926 ontving Giacommetti de Grote Prijs van de Beeldhouwkunst.
Hij overleed in 1966 aan de gevolgen van een hartziekte en chronische bronchitis.
Hij werd begraven te Borgonovo, dicht bij zijn ouders. Tegenwoordig is zijn werk te vinden in de collecties van vele belangrijke musea.