Vrijdag 11 juni 2010
...
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 25 mei 2010
Gustave Van de Woestyne (Gent, 2 augustus 1881 - Ukkel, 21 april 1947)
| |
-
 |
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie Gustave Van de Woestyne (Gent, 2 augustus 1881 – Ukkel, 21 april 1947) was een Vlaams kunstschilder.
Hij was de broer van de dichter Karel Van de Woestijne en de vader van de componist David Van de Woestijne. Zijn symbolisch, neorealistisch en expressionistisch oeuvre is sterk geïnspireerd door de middeleeuwse kunst.
Gent en Sint-Martens-Latem
Gustave werd geboren in Gent als derde zoon van Alexander Van de Woestyne en Antigona Sielbo. Hij volgde les aan de Gentse Academie voor Schone Kunsten waar hij onder andere les kreeg van Jean Delvin.
Hij bezocht als student vaak het Museum voor Schone Kunsten in Gent, waar hij verschillende studies maakte.
In 1900 ging hij met zijn broer Karel in Sint-Martens-Latem wonen.
Hier maakte hij kennis met de kunstenaars Valerius De Saedeleer, Albijn Van den Abeele en George Minne.
Zij vormden samen de zogenaamde "eerste groep van Sint-Martens-Latem", ook bekend als de Latemse school.
Leuven, Etterbeek en Tiegem
In 1905 trad hij kortstondig in in het benedictijnenklooster in Leuven. Drie jaar later huwde hij zijn vrouw Prudence De Schepper, met wie hij vijf kinderen had.Het gezin vestigde zich in Etterbeek. Later woonde hij onder andere in Tiegem in het zicht van Streuvels’ Lijsternest.
Tijdens en na de Eerste Wereldoorlog (van 1914 tot 1921) woonde hij in Wales. Vanaf 1925 werd hij docent, eerst te Mechelen, daarna te Antwerpen en Brussel.
Stijl en evolutie
Van de Woestyne was een introverte en religieus geïnspireerde kunstenaar.
In zijn vroege, symbolische werk is de invloed van de prerafaëlieten terug te vinden.
De herhaalde bezoeken met zijn broer Karel aan de tentoonstelling van de Vlaamse Primitieven te Brugge in 1902, hebben zijn stijl sterk beïnvloed.
Die invloed van de oude meesters zien we vooral in zijn talrijke portretten. Vermoedelijk in navolging van Pieter Bruegel de Oudere plaatste Van de Woestyne zijn religieuze taferelen dikwijls in de landelijke Leiestreek.
Wales 1914 - 1918 Vlucht voor W.O.I
Tijdens de Eerste Wereldoorlog vlucht hij naar Wales, waar hij tot een waziger stijl komt met overwegend grijsgroene tinten.
Bij zijn terugkeer in België vestigt hij zich in Waregem en later te Mechelen, waar hij tot directeur van de Stedelijke Academie benoemt wordt.
Zijn religieuze werken uit die periode doen denken aan de werken uit het Italiaanse Quattrocento.
In 1939 vindt van de Woestyne een laatste woonplaats in Brussel.
Zijn latere werken zijn koel en zeer lineair, in tegen stelling tot zijn vroegere gevoelige en zachte werken.
Woensdag 12 mei 2010
Eddie Symkens - sculptures
EDDIE SYMKENS
Is geboren in 1964 te Menen. Hij volgde lessen in de Stedelijke Academie voor Plastische kunsten in Genk en volgde daarnaast verschillende ateliers.
Ook heeft hij de unieke gelegenheid gekregen om met het team van de Vrije Universiteit van Brussel het beeldhouwermateriaal "vubonite" te ontwikkelen.
Ook heeft hij de unieke gelegenheid gekregen om met het team van de Vrije Universiteit van Brussel het beeldhouwermateriaal "vubonite" te ontwikkelen.
Zijn werken vertrekken zelden vanuit complexiteit. Hij leeft en werkt in een wereld waar men telkens communiceert over ingewikkelde theorieën en veranderingen, en dit verklaart zijn bewuste keuze.
"Als kunstenaar ben ik bezig met het menselijke, niet met louter vorm en theoretische constructiemogelijkheden.", zegt Eddie.
"Ik zoek naar een manier waarop de menselijke figuur kan gegoten worden in een nieuwe vormtaal, waarin de mens in al zijn kwetsbaarheid en niet louter het vormelijke naar voor springt.
Ik ben een observator van de mens in dialoog met zijn geschiedenis, in dialoog met zijn psyche en in dialoog met religieuze aspecten van het leven.
Hoe gaat de hedendaagse mens om met eindigheid, beperkingen, onvolmaaktheden, grenzen maar ook met kennis en genialiteit?
Door deze vermenselijking is mijn kunst ook minder abstract geworden en zijn er duidelijke verwijzingen naar menselijke kracht en onmacht.
Hoe gaat de hedendaagse mens om met eindigheid, beperkingen, onvolmaaktheden, grenzen maar ook met kennis en genialiteit?
Door deze vermenselijking is mijn kunst ook minder abstract geworden en zijn er duidelijke verwijzingen naar menselijke kracht en onmacht.
Daardoor zijn mijn beeldhouwwerken toegankelijk voor wie wil openstaan voor wat ons allen aangaat.
" De menselijke emotie staat centraal, ik bekijk de mens in zijn geheel."
Hij creëert beelden voor binnen en buiten.
Onlangs werd hij geselecteerd voor het boek: "14 Hedendaagse kunstenaars" onder leiding van Thierry Jonnaert.
De volgende instellingen bieden werk aan en organiseren exposities:
Colline Verte Art Gallery, Borgloon IROK Galerie Lijstenmakerij Kunstuitleen, Horst Galerie Ludwig Trossaert (Antwerpen), Antwerpen
Maandag 10 mei 2010
Eddie Symkens - sculptures
-bas-relief Pointless H 53 cm -vuboniteTranshuman H 1m80
Copyright © Visual artist Eddie Symkens
Woensdag 5 mei 2010
Eddie Symkens - sculptures
Bronze sculptures
Balance Copyright © Visual artist Eddie Symkens
Ceramic I call it H 1m70 Copyright © Visual artist Eddie Symkens
|
Balance Copyright © Visual artist Eddie Symkens
|
Ceramic I call it H 1m70 Copyright © Visual artist Eddie Symkens
Dinsdag 20 april 2010
Jan Havicksz. Steen (Leiden, Jan Van Steen (1625-1679)
">
Maandag 19 april 2010
Jan Steen
-----------
Jan Havicksz. Steen (Leiden, 1625 of 1626 – aldaar, begraven 23 februari 1679) was een kunstschilder uit Nederland in de 17e eeuw, de tijd van de Nederlandse Barokke schilderkunst.
Zijn werk is van ongelijke kwaliteit, maar mensenkennis, humor en uitbundig kleurgebruik zijn belangrijke kenmerken van zijn werk.
Biografie
Jan Steen was de zoon van Havick Steen, een koopman in graan en brouwer, en Elisabeth Capiteyn.
Zij waren in 1625 als katholieken voor de schepen getrouwd en naar alle waarschijnlijkheid pas daarna in een schuilkerk gehuwd. Jan was de oudste van acht kinderen.
Net als zijn nog beroemdere tijdgenoot Rembrandt van Rijn (1606 - 1669) bezocht Jan Steen de Latijnse school in Leiden.
Hij ontving in Utrecht schilderles van Nicolaus Knüpfer (1603-1660), een Duitse schilder van historische en figuratieve taferelen.
Invloeden van Knüpfer kunnen worden gevonden in Steens gebruik van compositie en kleur.
Een andere bron van inspiratie vormde Adriaen van Ostade (1610 - 1685), schilder van het boerenleven, die in Haarlem leefde. Het is niet bekend of Steen ook daadwerkelijk leerling van Van Ostade is geweest.
Zelfportret 1670
-----------
Werk
Het dagelijks leven was Jan Steens belangrijkste onderwerp.
Veel van de taferelen waren levendig, zelfs chaotisch en wellustig.
Dergelijke taferelen waren zo kenmerkend dat een huishouden van Jan Steen een veelgebruikt Nederlands gezegde is geworden.
Subtiele hints en vele symbolen in zijn schilderijen maken aannemelijk dat Jan Steen de kijker niet zozeer wilde uitnodigen om het getoonde na te bootsen, als wel wilde vermanen.
Veel van Steens schilderijen refereren aan oude Nederlands spreekwoorden of literatuur. Familie van de schilder fungeerde vaak als model.
Jan Steen schilderde een aantal zelfportretten. Deze doeken geven geen blijk van al te veel ijdelheid.
Op de taferelen zie je geregeld een klein hondje opduiken, het betreft hier een oud Nederlands hondenras: het kooikerhondje.
Steen heeft zich met veel thema's ingelaten: hij schilderde historische, mythologische en religieuze scènes, portretten, stillevens en natuurtaferelen.
Zijn afbeeldingen van kinderen worden geroemd, evenals zijn beheersing van licht en aandacht voor detail, met name in textiel.
Jan Steen maakte zo'n 400 schilderijen. Zelfportret als luitspeler; Museo Thyssen-Bornemisza, Madrid
Ook de tijdgenoten van Jan Steen waardeerden zijn werk, met als gevolg dat hij redelijk goed betaald kreeg.
Hij had geen studenten, maar zijn werk zou een bron van inspiratie worden voor veel collega's.
Jan Havicksz. Steen (Leiden, 1625 of 1626 – aldaar, begraven 23 februari 1679) was een kunstschilder uit Nederland in de 17e eeuw, de tijd van de Nederlandse Barokke schilderkunst.
Zijn werk is van ongelijke kwaliteit, maar mensenkennis, humor en uitbundig kleurgebruik zijn belangrijke kenmerken van zijn werk.
Biografie
Jan Steen was de zoon van Havick Steen, een koopman in graan en brouwer, en Elisabeth Capiteyn.
Zij waren in 1625 als katholieken voor de schepen getrouwd en naar alle waarschijnlijkheid pas daarna in een schuilkerk gehuwd. Jan was de oudste van acht kinderen.
Net als zijn nog beroemdere tijdgenoot Rembrandt van Rijn (1606 - 1669) bezocht Jan Steen de Latijnse school in Leiden.
Hij ontving in Utrecht schilderles van Nicolaus Knüpfer (1603-1660), een Duitse schilder van historische en figuratieve taferelen.
Invloeden van Knüpfer kunnen worden gevonden in Steens gebruik van compositie en kleur.
Een andere bron van inspiratie vormde Adriaen van Ostade (1610 - 1685), schilder van het boerenleven, die in Haarlem leefde. Het is niet bekend of Steen ook daadwerkelijk leerling van Van Ostade is geweest.
|
Werk
Het dagelijks leven was Jan Steens belangrijkste onderwerp.
Veel van de taferelen waren levendig, zelfs chaotisch en wellustig.
Dergelijke taferelen waren zo kenmerkend dat een huishouden van Jan Steen een veelgebruikt Nederlands gezegde is geworden.
Subtiele hints en vele symbolen in zijn schilderijen maken aannemelijk dat Jan Steen de kijker niet zozeer wilde uitnodigen om het getoonde na te bootsen, als wel wilde vermanen.
Veel van Steens schilderijen refereren aan oude Nederlands spreekwoorden of literatuur. Familie van de schilder fungeerde vaak als model.
Jan Steen schilderde een aantal zelfportretten. Deze doeken geven geen blijk van al te veel ijdelheid.
Op de taferelen zie je geregeld een klein hondje opduiken, het betreft hier een oud Nederlands hondenras: het kooikerhondje.
Steen heeft zich met veel thema's ingelaten: hij schilderde historische, mythologische en religieuze scènes, portretten, stillevens en natuurtaferelen.
Zijn afbeeldingen van kinderen worden geroemd, evenals zijn beheersing van licht en aandacht voor detail, met name in textiel.
Jan Steen maakte zo'n 400 schilderijen. Zelfportret als luitspeler; Museo Thyssen-Bornemisza, Madrid
Ook de tijdgenoten van Jan Steen waardeerden zijn werk, met als gevolg dat hij redelijk goed betaald kreeg.
Hij had geen studenten, maar zijn werk zou een bron van inspiratie worden voor veel collega's.
Zaterdag 10 april 2010
Handen van Boedhhabeelden
Wat betekenen de diverse houdingen van de handen van boeddhabeelden? Een van de karakteristieken van beelden van de Boeddha en andere boeddhistische figuren, is de houding van de handen, de mudra. Iedere mudra heeft een eigen betekenis. Er zijn veel verschillende mudra's, maar de meeste voorkomende handhoudingen zijn de volgende.
1)Beide handen in elkaar gevouwen in de schoot (dhyanamudra): dit is de houding van meditatie, en toont de historische boeddha in dagelijkse meditatie. En daarnaast is deze houding verbonden met de hemelse boeddha van het Westen, Amitabh
2)Rechterhand opgeheven tot de hoogte van de borst, met de handpalm naar buiten gekeerd (abhayamudra): dit is de handhouding van geruststelling. Hij hoort bij de historische boeddha in zijn dagelijkse activiteit van geruststelling, en bij de hemelse boeddha van het Noorden, Amoghasiddhi.
3)Rechterhand opgeheven, handpalm naar buiten gekeerd met duim en wijsvinger naar elkaar toe gebogen (vitarkamudra): dit is de houding van redenering, onderwijzen en discussie. Gewoonlijk zie je die bij voorstellingen van de historische boeddha in allerlei scènes van prediking.
4)Twee handen voor de borst (dharmachakramudra) met de wijsvinger- en duimtoppen tegen elkaar gedrukt: deze houding symboliseert het draaien (oftewel het in beweging zetten) van het wiel van de Leer. Deze houding zie je vooral bij beelden die de historische boeddha, Shakyamuni, voorstellen op het moment van de eerste prediking, en beelden van de hemelse boeddha van het Centrum (van het heelal), Vairochana genaamd
5)Rechterhand opgeheven tot de hoogte van de borst, met de handpalm naar buiten gekeerd (abhayamudra): dit is de handhouding van geruststelling. Hij hoort bij de historische boeddha in zijn dagelijkse activiteit van geruststelling, en bij de hemelse boeddha van het Noorden, Amoghasiddhi
6)Rechterhand omlaag, vingers naar beneden en de handpalm naar buiten gekeerd (varadamudra): Dit is de handhouding van zegen en vrijgevigheid. Hij toont de historische boeddha in zijn dagelijkse activiteiten van zegenen, vrijgevigheid en afstandelijkheid. Ook hoort deze houding bij de hemelse boeddha van het Zuiden, Ratnasambhava.
Maandag 5 april 2010
Fabergé
/
*Fabergé-eieren (Russisch: Яйца Фаберже) zijn juwelen in de vorm van paaseieren die Peter Carl Fabergé (of beter gezegd: zijn werknemers) tussen 1885 en 1917 maakte in opdracht van de Russische tsaren om te dienen als paasgeschenk.
Kenmerkend voor de ongeveer 50 gemaakte eieren is dat ze stuk voor stuk uniek zijn en dat ze gemaakt zijn van kostbare materialen zoals goud, platina en edelstenen.
Na de Russische Revolutie zijn de eieren verspreid geraakt over de hele wereld: tien eieren zijn verdwenen, zestien zijn in bezit van particulieren, vijf zijn in handen van koningin Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk en een groot aantal eieren bevindt zich in verschillende musea.
Fabergé-eieren zijn heden zeer kostbaar en sommige zijn miljoenen waard.*
|
FABERGE: OEUF « POUSSIN » ( 1900 )
Zaterdag 27 maart 2010
Sfumato
......
Sfumato is een schildertechniek waarbij de omtrekken van onderwerpen in het schilderij wazig worden gemaakt, zodat de vormen wat vaag worden en de contouren onscherp.
Het effect wordt bereikt door over het onderwerp verschillende transparante kleurlagen aan te brengen.
De sfumato-techniek is ontwikkeld in de 15e eeuw door Leonardo da Vinci.
Door deze techniek staan zijn onderwerpen, zoals de Mona Lisa, niet stil en volkomen gefixeerd voor de achtergrond, maar lijken deze te leven en te bewegen.
Dit in tegenstelling tot de primitiever aandoende werken van zijn tijdgenoten.
Sfumato is een techniek die alleen met de transparante soorten olieverf kan worden uitgevoerd en niet met de temperaverf die voor de uitvinding van de olieverf werd gebruikt.
Het woord sfumato komt uit het Italiaans en betekent rokerig
| |
De Mona Lisa van Leonardo da Vinci met de schaduwpartijen rond de ogen en bij de mondhoeken die de sfumato techniek laten zien.
 |
Csaba Markus : Venetian Muse 2005
Maandag 22 maart 2010
Antonio Gaudi
">
Zondag 14 maart 2010
Vannacht werd ik dertig...
* VANNACHT WERD IK DERTIG geïnspireerd op "J'ai eu trente ans" van Julien Clerc
Mijn stad slaapt onder de herfstregen
de straat is nat,
de kastanjebomen geel,
ik wens je goeienacht.
Al mijn herinneringen verbleken
door dertig kaarsjes aan te steken
ik blaas
ik stop
't wordt laat.
In het café der zekerheden
met de obligate flipperkast,
de slecht gedeelde kaarten ,
de gratis spelletjes,
wens ik je goeienacht.
In de tijd die me rest
zijn er geen nachten,
geen siësta's,
geen heimwee meer.
Zij die achterom kijken
zien alleen nog stof.
Mijn stad
onder de herfstregen, op een dag
kom ik je parfum weer tegen.
Mijn haar wordt nat,
mijn keel is droog
door de opkomende nacht.
Beloof me stil te zijn
als ik over
mijn kinderdromen spreek.
Ik werd er dertig,
ben tevreden
en wens je goeienacht! *Gedicht van Héli Rombaut
Vrijdag 26 februari 2010
Koenraad Tinel
|
Europa
Om wegwijs te geraken in de symboliek van het werk van Koenraad Tinel is het nuttig zich de mythe en het ontstaan van Europa in herinnering te brengen. Europa, dochter van een Phoenicische (aziatische) koning wordt door Zeus, vermomd als stier, ontvoerd en op zijn rug door zee naar een nieuw land (Kreta) gebracht. Daar zet hij haar af en is Europa waar ze zijn moet.
Levensloop
Tinel begint zeer vroeg te tekenen en krijgt pianolessen vanaf zijn vijfde. Hij groeit op in een familie van muzikanten. Zijn vader Pieter-Frans Tinel is beeldhouwer, zijn moeder Margareta Ebo speelt piano en zingt. In 1944 vluchten zijn ouders met hem en zijn zus naar Duitsland, een odyssee door de puinen van Europa, die onuitwisbaar in zijn geheugen staat gegrift. Hij beleefde het einde van de oorlog en het Duits dėbâcle in de toenmalige Russische en Amerikaanse zone. Hoewel hij werd beschouwd als een veelbelovend pianist koos hij na de kunsthumaniora te Gent voor de beeldende kunsten. Hij studeerde beeldhouwen aan het Hoger Instituut ‘La Cambre’ te Brussel.
Na zijn opleiding in 1956 ondernam hij gedurende 6 maanden per 2CV land een reis naar Midden-Indië (tempels van Ellora en Ajanta). Aan de afdeling entomologie van het Koninklijk Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel werkt hij een tijd als wetenschappelijk tekenaar. Daarna assisteert hij drie jaar zijn dertien jaar oudere neef en beeldhouwer Roel D’Haese in zijn atelier.
Hij start in 1963 met een smederij. Voor diverse musea en belangrijke opdrachtgevers in Europa ontwerpt en vervaardigt hij metalen meubilair en sokkels voor kunstwerken. Drie jaar later vestigt hij zich met vrouw en kinderen in een Brabantse vierkantshoeve in Gooik en begint er een bronsgieterij voor eigen werk.
In 1971 stopt hij met smeden en wijdt zich volledig aan beeldhouwen en tekenen. Hij aanvaardt het docentschap aan Sint-Lukas Hogeschool in Brussel en is van 1972 tot 1999 titularis van de beeldhouwafdeling. Sinds 1996 woont en werkt Koenraad Tinel in de oude abdijhoeve Leysbroek in Vollezele (Pajottenland).
Dinsdag 16 februari 2010
Fernand Khnopff (1858-1921)
Fernand Khnopff (Grembergen, 12 september 1858 - Brussel, 12 november 1921) was een Belgische symbolistische schilder, beeldhouwer en ontwerper .
Who Shall Deliver Me? Fernand Khnopff (1858-1921) 1898 Colored pencil on paper 22 x 13 cm. [Christina Rossetti's "Who Shall Deliver Me?"]
Biografie
Hij bracht zijn jeugd door te Brugge, later verhuisde hij met zijn ouders naar Brussel. De zomer brachten zij in het Ardense dorpje Fosset (gemeente Sainte-Ode) door, waar Khnopff later vele landschappen zou schilderen.
Hij ging op aandringen van zijn vader aan de Brusselse Universiteit studeren.
Reeds na één jaar staakte hij zijn rechtenstudie en schreef zich in voor een opleiding aan de Brusselse Academie voor Schone Kunsten.
Zijn voornaamste leraar was er Xavier Mellery.
Tijdens een reis naar Parijs in 1877 onderging hij de invloed van Delacroix en in Engeland maakte hij kennis met de broederschap der Prerafaëlieten.
In 1883 was hij medeoprichter van de Groupe des XX.
Hij exposeerde ook op de Parijse Salons de la Rose-Croix van Joséphin Péladan, en bij de Weense Secession.
Khnopff had een veeleer gesloten persoonlijkheid en was een eenzaat. Toch werd zijn talent erkend tijdens zijn leven. Hij werd bekleed met de Leopoldsorde.
In 1900 ontwierp hij, geholpen door architect Pelseneer, zijn eigen woning als een schrijn gewijd aan het ik.
Zijn werk werd in literaire uitgaven van de Brusselse uitgever Edmond Deman ter illustratie gebruikt. Zijn zuster Marguerite, waarmee hij een zeer intieme band had, was zijn favoriete model.
Hij had erg te lijden onder haar huwelijk in 1890.
Fernand Khnopff (1858-1921) >em>Future or Young English Woman, 1898 Marble and brass on copper wire - 45.5 x 28 x 20 cm Paris, Musée d’Orsay Photo: Musée d’Orsay
De schilderijen van Fernand Khnopff behoren tot het symbolisme.
Khnopffs meest bekende onderwerpen zijn landschappen te Fosset, portretten van dames uit de Brusselse bourgeoisie, stadsgezichten van Brugge en symbolistische composities.
Uit de meeste doeken spreekt een mysterieuze, bevreemdende sfeer.
Zijn personages vertonen vaak androgyne trekken.
Zijn meesterwerk is De liefkozing uit 1896, een afbeelding van Oedipus die zich tegen de sfinx aanvlijt.
In 2005 eindigde hij op nr. 102 tijdens de Vlaamse versie van de verkiezing van De Grootste Belg.
I lock the door upon myself...
|
Who Shall Deliver Me? Fernand Khnopff (1858-1921) 1898 Colored pencil on paper 22 x 13 cm. [Christina Rossetti's "Who Shall Deliver Me?"]
Biografie
Hij bracht zijn jeugd door te Brugge, later verhuisde hij met zijn ouders naar Brussel. De zomer brachten zij in het Ardense dorpje Fosset (gemeente Sainte-Ode) door, waar Khnopff later vele landschappen zou schilderen.
Hij ging op aandringen van zijn vader aan de Brusselse Universiteit studeren.
Reeds na één jaar staakte hij zijn rechtenstudie en schreef zich in voor een opleiding aan de Brusselse Academie voor Schone Kunsten.
Zijn voornaamste leraar was er Xavier Mellery.
Tijdens een reis naar Parijs in 1877 onderging hij de invloed van Delacroix en in Engeland maakte hij kennis met de broederschap der Prerafaëlieten.
In 1883 was hij medeoprichter van de Groupe des XX.
Hij exposeerde ook op de Parijse Salons de la Rose-Croix van Joséphin Péladan, en bij de Weense Secession.
Khnopff had een veeleer gesloten persoonlijkheid en was een eenzaat. Toch werd zijn talent erkend tijdens zijn leven. Hij werd bekleed met de Leopoldsorde.
In 1900 ontwierp hij, geholpen door architect Pelseneer, zijn eigen woning als een schrijn gewijd aan het ik.
Zijn werk werd in literaire uitgaven van de Brusselse uitgever Edmond Deman ter illustratie gebruikt. Zijn zuster Marguerite, waarmee hij een zeer intieme band had, was zijn favoriete model.
Hij had erg te lijden onder haar huwelijk in 1890.
 |
Fernand Khnopff (1858-1921) >em>Future or Young English Woman, 1898 Marble and brass on copper wire - 45.5 x 28 x 20 cm Paris, Musée d’Orsay Photo: Musée d’Orsay
De schilderijen van Fernand Khnopff behoren tot het symbolisme.
Khnopffs meest bekende onderwerpen zijn landschappen te Fosset, portretten van dames uit de Brusselse bourgeoisie, stadsgezichten van Brugge en symbolistische composities.
Uit de meeste doeken spreekt een mysterieuze, bevreemdende sfeer.
Zijn personages vertonen vaak androgyne trekken.
Zijn meesterwerk is De liefkozing uit 1896, een afbeelding van Oedipus die zich tegen de sfinx aanvlijt.
In 2005 eindigde hij op nr. 102 tijdens de Vlaamse versie van de verkiezing van De Grootste Belg.
 |
I lock the door upon myself...
Zaterdag 13 februari 2010
Leonor Fini video
">
Donderdag 11 februari 2010
...Leonor Fini (Buenos Aires, 30 augustus 1908 '” Parijs, 18 januari 1996)
|
mooi toch...
was een Argentijns surrealistisch kunstschilder.
Ze had een Italiaanse moeder en een Argentijnse vader, die de familie verliet, toen zij nog zeer jong was.
Leonor Fini groeide op in de Italiaanse stad Triëst, en ging naar Parijs om kunstschilder worden. Daar kwam zij in aanraking met het werk van Paul Eluard, Max Ernst, Georges Bataille, Henri Cartier-Bresson, André Pieyre de Mandiargues en Salvador Dalí. Zij schilderde portretten, b.v. van Jean Genet, Anna Magnani, Jacques Audiberti, Alida Valli, en Suzanne Flon.
Zij ontwierp ook kostuums en decors voor theater.
Veel van haar recentere schilderijen behandelen erotische fantasieën en de dood.
In de jaren zeventig van de twintigste eeuw, schreef zij drie romans en raakte bevriend met Jean Cocteau, Giorgio de Chirico, en Alberto Moravia.
Zaterdag 6 februari 2010
Gustav Klimt
Gustav Klimt schilderde Kirche in Cassone aan het Italiaanse Gardameer in 1913.
Het origineel (110 bij 110 centimeter) is vele malen mooier dan deze digitale reproductie.
Klimt laat op het prachtige schilderij de natuur en de gebouwen samensmelten.
Linksonder aan het water, daar zou blogger dezes vandaag graag een dagje mijmeren.
Dit kunstwerk kost meer dan elf miljoen euro.
Zondag 31 januari 2010
De "macchiaioli"
| |
Giovanni Fattori 'Wachtend paard' (1880-1885)
De kunstrichting van de Macchiaioli groeide in Florence in de tweede helft van de negentiende eeuw. De term werd gegeven in 1862 door een anonieme criticus van de' Gazzetta del Popolo' , die het werk van deze kunstenaars in negatieve zin beschreef ( "tachiste", Italiaans Macchia in het Frans "taches") wegens hun anti-academisch afkomst. Rond 1855, kregen we een heropleving van de realistische Italiaanse schilderkunst.
Beginselen De poëtica van Macchiaioli is realist, dit in tegenstelling tot de romantiek, het classicisme en het academisch purisme. Die zegt dat het beeld een echte tegenstelling is tussen kleur en de clair-obscur, en de techniek genaamd "Black Mirror", waar men gebruik maakt van een zwartgerookte spiegel voor het verbeteren van de contrasten in de " clair-obscur" .
Enkele leden van de groep: Francesco en Luigi Gioli, Serafino De Tivoli, Odoardo Borrani, Raffaello Sernesi en Adriano Cecioni, schrijver en beeldhouwer * Vito D'Ancona de Pesaro Vito * de Napolitaanse Giuseppe Abbati * Vincenzo Cabianca van Verona * criticus en beschermheer van Diego Martelli
.jpg) |
Il café Michelangelo (Adriano Cecioni)
In zekere zin, maar meer geïsoleerd worden ze beschouwd als de meest karakteristieke vertegenwoordigers van deze beweging : *Giovanni Fattori van Livorno * Silvestro Lega de Modigliana , in de buurt van Forli * De Florentijn Telemaco Signorini.
Hun ontmoetingsplaats was de Caffè Michelangiolo van Florence.
 |
Telemaco Signorini Sulle colline a Settignano, 1885
Zondag 24 januari 2010
Eigen werk 'Cleo'
Eigen werk gemaakt uit 3 profielen op canvasdoek 20x30cm olieverf....
Donderdag 21 januari 2010
Gionanni Boldini
|
Giovanni Boldini Italiaanse schilder, geboren 31 december 1842 in Ferrara - overleden 11 juli 1931 in Parijs.
Biografie
Zijn vader schilderde religieuze onderwerpen.
Giovanni Boldini studeerde van 1864-69 aan de kunstacademie in Florence en sloot zich vervolgens aan bij de Macchiaioli.
Deze beweging inspireerde hem tot schilderen in de open lucht waarmee hije zijn gevoel voor lichteffecten sterk ontwikkelde.
In 1872 vertrok hij naar Parijs waar hij zijn eigen stijl ontwikkelde en de populairste portretschilder van de gegoede burgerij werd. Hij onderhield vriendschappelijke betrekkingen met James Abbot MacNeill Whistler en met Edgar Degas.
Voorts inspireerden hem Gustave Courbet en Ernest Meissonier.
Zijn portretten uit deze periode tonen verwantschap met de portretten van John Singer Sargent en Paul Helleu, maar vertonen ook invloeden van het impressionisme.
De portretten die Boldini schilderde van grote tijdgenoten, zoals Giuseppi Verdi (1886, Rome, Galleria d'Arte Moderna) oogsten al gauw veel succes in de toonaangevende kringen van de Belle Époque.
De meest fascinerende vrouwen uit die tijd wedijverden met elkaar om door hem geschilderd te worden, om er zeker van te zijn dat ze door zijn penselen en zijn kunst vereeuwigd konden worden
. Zijn grootste succes behaalde hij als portretschilder in Londen.